Search results - CEJSH

1

Rehabilitacja chorych z dyskopatią odcinka lędźwiowego kręgosłupa

100%

Borzęcki P., Wójtowicz-Chomicz K., Skowronek A., Kołłątaj W., Karwat I.

Family Medicine & Primary Care Review

|

2012

|

issue 3

345-348

2

Organizacja Regionalnego Ośrodka Psychiatrii Sądowej w Branicach

80%

Gospodarczyk K., Kurpas D.

Family Medicine & Primary Care Review

|

2011

|

issue 2

311-312

3

Dziecko z przepukliną oponowo-rdzeniową. Rola pielęgniarki w opiece nad dzieckiem

80%

Rosińczuk-Tonderys J.

Family Medicine & Primary Care Review

|

2011

|

issue 1

81-87

4

Wpływ leczenia sanatoryjnego na jakość życia pacjentów ze schorzeniami narządu ruchu

80%

Jurczak A., Szkup-Jabłońska M., Schneider-Matyka D., Kozicka A., Kunowska E., Augustyniuk K., Grochans E.

Family Medicine & Primary Care Review

|

2013

|

issue 4

540-543

5

Medycyna uzdrowiskowa – współczesne lecznictwo uzdrowiskowe w Polsce

80%

Drobnik J., Malcewicz M., Józefowski P., Kurpas D., Steciwko A.

Family Medicine & Primary Care Review

|

2011

|

issue 1

103-108

6

Przebieg rehabilitacji pacjentki z zespołem Rasmussena – opis przypadku

80%

Lenart-Domka E.

Medical Review

|

2014

|

issue 3

294-301

PL

Wstęp. Zespół Rasmussena to bardzo rzadki typ przewlekłego ogniskowego zapalenia mózgu o niewyjaśnionej etiologii rozpoczynający się zwykle między 2 a 10 rokiem życia. Charakteryzuje się lekooporną padaczką, postępującym niedowładem połowiczym i stopniową regresją funkcji poznawczych, wymaga złożonego postępowania leczniczego. Cel pracy. Celem pracy jest przedstawienie założeń, trudności i efektów rehabilitacji w zespole Rasmussena Materiał i metoda. Opis przypadku trzynastoletniej pacjentki z zespołem Rasmussena Wyniki i wnioski. Rehabilitacja w zespole Rasmussena jest utrudniona przez licznie występujące napady drgawek, zaburzenia w komunikacji i współpracy wywołane narastającym upośledzeniem umysłowym. Mimo to możliwe jest osiągnięcie poprawy w zakresie lokomocji i samoobsługi pacjenta.

EN

Introduction: Rasmussen encephalitis is a very rare chronic inflammatory disease of unknown etiology beginning usually in children between 2 and 10 years old. It causes intractable, extremely difficult to medication epileptic seizures, progressive hemiparesis and gradual mental deterioration and requires multifocal treatment. Aim of the study: The aim of the study is to present the assumptions, difficulties and results of rehabilitation in Rasmussen encephalitis. Material and method: The case description of 13-year-old girl with Rasmussen encephalitis Results and conclusions: Rehabilitation in Rasmussen encephalitis is difficult because of intractable epileptic seizures, problems in communication and cooperation caused by progressive mental retardation. Despite this it is possible to gain improvement of patient’s mobility and self service.

7

Wykorzystanie skali Tinetti do programowania rehabilitacji u osób starszych

80%

Borowicz A. M., Pawlaczyk M., Kaczmarek P.

EXLIBRIS Biblioteka Gerontologii Społecznej

|

2016

|

issue 1 (11) /2016 Starość w kontekście społecznym i zdrowotnym

121-130

8

Rehabilitacja osób z niepełnosprawnością z perspektywy psychologii pozytywnej

80%

Majewicz P.

Człowiek - Niepełnosprawność - Społeczeństwo

|

2019

|

vol. 44

|

issue 2

29-49

PL

Przez długi okres historii problemy niepełnosprawności i rehabilitacji były rozpatrywane głównie w kontekście patologii. Pod koniec XX w. w formalny sposób ukonstytuowała się psychologia pozytywna, która koncentruje się na dodatnich stronach psychospołecznego funkcjonowania człowieka. Nauka o szczęściu i ludzkich siłach ujmuje problemy rehabilitacji w kategoriach teorii systemowych, a dokładniej w kontekście samoorganizującego się systemu (self-organizing, autopoietic). W procesie utrzymania samoorganizacji systemu szczególną rolę pełni ruch i mowa, co ma wyraźne implikacje dla rehabilitacji, w tym dla terapii ukierunkowanej na potraumatyczny wzrost (posttraumatic growth). Podkreślenie przez psychologię pozytywną potencjału tkwiącego w człowieku np. prężności (resilience), samostanowienia (self-determination), umożliwiło uzupełnienie tradycyjnego podejścia do rehabilitacji wspieraniem korzystnych procesów i dodatnich aspektów psychospołecznego rozwoju i funkcjonowania osób z niepełnosprawnością.

9

Dostępność w przedsiębiorstwach prywatnych: zalecenia w oparciu o doświadczenia międzynarodowe

70%

Mehrhoff F.

Niepełnosprawność - zagadnienia, problemy, rozwiązania

|

2019

|

issue 4(33)

33-43

PL

Niniejszy artykuł został napisany w oparciu o wykład wygłoszony podczas konferencji zorganizowanej przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (The State Fund for Rehabilitation of Disabled People; PFRON) i Centralny Instytut Ochrony Pracy – Państwowy Instytut Badawczy (The Central Institute for Labour Protection – National Research Institute; CIOP-PIB) w Warszawie 20 listopada 2019 r. Autor przedstawia wyniki międzynarodowych badań przeprowadzonych przez niemieckie Ministerstwo Pracy i Spraw Socjalnych (German Ministry of Labour and Social Affairs). Ponieważ wiele ustaleń opartych na wybranych modelach najlepszych praktyk można przenieść na inne jurysdykcje i rynki pracy, artykuł koncentruje się na wynikach mających duże znaczenie dla przedsiębiorstw, urzędów państwowych i usługodawców w Polsce. Główne przesłanie brzmi: Podnoszenie świadomości oraz postęp w zwiększaniu dostępności życia zawodowego zwiększają szanse na zatrudnianie osób niepełnosprawnych.

10

Leczenie pacjentów z przewlekłą dyskopatią

70%

Borzęcki A., Wójtowicz-Chomicz K., Sidor K., Makara-Studzińska M., Borzęcki P., Salasa E., Święs Z.

Family Medicine & Primary Care Review

|

2012

|

issue 3

11

Genesis and stages of formation of the Polish Society for Rehabilitation of the Disabled

70%

Sławomir Jandziś S., Ewa Puszczałowska-Lizis E.

Medical Review

|

2016

|

issue 3

331–339

EN

The authors based on the analysis of archival materials and articles in medical journals presented the activities of individuals and organizations for the establishment of a national association for rehabilitation of the disabled. In the mid-war period, the biggest role in promoting the idea of rehabilitation of the disabled persons falls on the orthopedic environment. The founder of Polish orthopedics, professor I. Wierzejewski, in 1928, was elected to the Senate in order to enter the „Law on the care of the maimed and crippled”. At the IV Congress of the Polish Orthopaedic Association in Lviv, in 1933, one of the sessions was devoted to the care for the crippled. The resolutions of the Congress addressed to the Polish authorities argued for opening the facilities and providing education for young cripples, keeping the statistics of crippled people and the creation of associations cooperating with the International Association of Crippled Child Care. In 1937, the Ministry of Social Welfare made a draft statute of the Society for Combating Disability and Care for the Crippled. Despite many efforts, the society was not founded before the war. At the first post-World War II conference of the members of the Polish Society of Orthopaedics and Traumatology, held in Warsaw in 1946, prof. W. Dega presented a plan for organization of orthopedic treatment and care for the infirm. It assumed, among others, creating a nationwide association to combat disability and care for the infirm. In 1956, he founded the Committee for Cooperation with the International Society for Rehabilitation of the Disabled, which in 1957 was transformed into the Polish Committee for the Rehabilitation of the Disabled. Members of the Committee (W. Dega, Gruca A., A. Hulek, S. Rudnicki, M. Weiss, H. Dworakowska and others) sought to create a socioscientific organization for fighting disability. On March 9, 1960 they organized the meeting claiming to life one of the largest NGOs in the People’s Republic of Poland, the Polish Association for Rehabilitation of the Disabled. The establishment of the Society crowned many years of efforts of individuals and organizations working for the good of people with disabilities in Poland.

PL

Autorzy na podstawie analizy materiałów archiwalnych oraz artykułów zamieszczonych w czasopismach medycznych przedstawili działalność poszczególnych osób i organizacji na rzecz powołania ogólnopolskiego stowarzyszenia mającego na celu zwalczanie kalectwa. W okresie międzywojennym największa rola w promowaniu idei walki z kalectwem przypada środowisku ortopedów. Twórca polskiej ortopedii prof. I. Wierzejewski w roku 1928 został wybrany do Senatu, aby wprowadzić „Ustawę o opiece nad kalekami i ułomnymi”. Na IV Zjeździe Polskiego Towarzystwa Ortopedycznego we Lwowie w 1933 r. jedna z sesji programowych poświęcona była opiece nad kalekami. Uchwały Zjazdu kierowane do władz RP postulowały otwarcie zakładów leczniczo-wychowawczych dla młodocianych kalek, prowadzenie statystyki osób kalekich oraz utworzenie stowarzyszenia współpracującego z Międzynarodowym Towarzystwem Opieki nad Dzieckiem Kalekim. W roku 1937 w Ministerstwie Opieki Społecznej powstał nawet projekt statutu Towarzystwa Walki z Kalectwem i Opieki nad Kalekami. Mimo wielu starań przed wybuchem wojny nie udało się utworzyć towarzystwa. Na pierwszej po II wojnie światowej konferencji członków Polskiego Towarzystwa Ortopedycznego i Traumatologicznego, która odbyła się w Warszawie w 1946 r. prof. W. Dega przedstawił projekt organizacji lecznictwa ortopedycznego i opieki nad kalekami. Zakładał on m.in. powołanie ogólnopolskiego towarzystwa do zwalczania kalectwa i opieki nad kalekami. W 1956 r. powstał Komitet do Spraw Współpracy z Międzynarodowym Towarzystwem Rehabilitacji Inwalidów, który przekształcił się w 1957 r. w Polski Komitet Rehabilitacji Inwalidów. Członkowie Komitetu (W. Dega, A. Gruca, A. Hulek, S. Rudnicki, M. Weiss, H. Dworakowska i inni) dążyli do utworzenia organizacji społeczno- naukowej prowadzącej różne formy walki z kalectwem. 9 marca 1960 r. zorganizowali zebranie powołujące do życia jedną z największych organizacji pozarządowych w PRL, Polskie Towarzystwo Walki z Kalectwem. Powstanie Towarzystwa uwieńczyło wieloletnie starania osób i organizacji działających na rzecz dobra osoby niepełnosprawnej w Polsce.

12

Instytucja rehabilitacji w ustawodawstwie Republiki Mołdawii

70%

Veaceslav U.

Przegląd Policyjny

|

2022

|

vol. 145(1)

5-11

PL

W artykule przedstawiono analizę instytucji rehabilitacji jako gwarancji udzielanej osobom, które popadły w konflikt z prawem karnym jako podejrzani, oskarżeni lub skazani. Rehabilitację gwarantują przepisy art. 110–112 Kodeksu karnego Republiki Mołdawii, a w artykule przeanalizowano istotne dla badanego zagadnienia zasady postępowania karnego zawarte w Kodeksie postępowania karnego Republiki Mołdawii.

13

Problemy i radości doświadczane przez matki w wychowaniu i rehabilitacji głuchoniewidomych dzieci

70%

Paradowska E.

Problemy Opiekuńczo-Wychowawcze

|

2017

|

vol. 562(7)

45-54

PL

W literaturze poruszającej problematykę funkcjonowania rodziny dziecka z niepełnosprawnością (w tym, w stosunkowo nielicznej literaturze dotyczącej dziecka głuchoniewidomego) często wspomina się o różnych problemach jakie napotykają jego rodzice (w szczególności matki) w związku z jego wychowaniem. Przy czym z reguły nie wspomina się o ewentualnych radościach z tym związanych. W artykule zaprezentowano wyniki badań własnych dotyczących problemów i radości doznawanych przez matki w wychowaniu i rehabilitacji dziecka głuchoniewidomego. Badania zostały przeprowadzone z wykorzystaniem metody sondażu diagnostycznego. Wyniki przeprowadzonych dociekań potwierdziły doniesienia znajdujące się w literaturze poświęconej rodzinie dziecka z niepełnosprawnością, w tym literaturze dotyczącej dziecka z uszkodzeniem wzroku i słuchu, na temat doświadczania przez matki różnych trudności związanych z wychowaniem dziecka i jego rehabilitacją. Jednocześnie potwierdziły znacznie mniej oczywisty, sygnalizowany niezwykle rzadko w literaturze przedmiotu fakt, doświadczania przez matki dziecka z niepełną sprawnością nie tylko problemów, ale również radości wiążących się z jego wychowaniem i rehabilitacją. Ten aspekt badań, stanowi jak się wydaje, swoiste dopełnienie obrazu macierzyństwa wobec dziecka głuchoniewidomego, a tym samym dziecka z niepełnosprawnością.

14

Znaczenie adaptacji zawodowej w rehabilitacji osób z niepełnosprawnościami

70%

Chodkowski Z.

Człowiek - Niepełnosprawność - Społeczeństwo

|

2019

|

vol. 46

|

issue 4

79-96

PL

Adaptacja człowieka do środowiska pracy odgrywa ważną rolę w procesie trwania kariery zawodowej i w zasadniczy sposób wpływa na jego rozwój zawodowy. Adaptacja składa się z wielu czynników, które implikują pozytywne lub negatywne stany wykonywania przez człowieka pracy zawodowej. Artykuł jest teoretycznym zarysowaniem różnych możliwości na przystosowanie człowieka w środowisku pracy zawodowej na gruncie nauk społecznych, takich jak: pedagogika, socjologia, psychologia. Rozwinięciem tematu jest analiza użyteczności wybranych teorii adaptacji zawodowej dla pedagogiki specjalnej w funkcjonowaniu osób z niepełnosprawnościami. Dopełnieniem tej analizy jest wskazanie na różne bariery przystosowania do środowiska pracy ludzi z niepełnosprawnościami. Wnioski obejmują m.in. wzmocnienie aktywizacji zawodowej i aktywizacji socjalnej osób z różnymi niepełnosprawnościami.

15

FUNKCJONOWANIE OSOBY STOPNIOWO TRACĄCEJ WZROK W PRZESTRZENI EDUKACYJNO-REHABILITACYJNEJ

61%

Czerwińska K.

Forum Pedagogiczne

|

2016

|

issue 1

167-180

PL

Tekst składa się z dwóch podstawowych części. W pierwszej zawarto teoretyczną analizę wpływu wrodzonej niepełnosprawności progresywnej na bieg życia, ze szczególnym zwróceniem uwagi na takie obszary, jak edukacja i funkcjonowanie społeczne. W drugiej zaś opisano indywidualny przypadek przebiegu edukacji osoby z postępującą słabowzrocznością na tle przemian polityczno-społecznych, jakie miały miejsce w Polsce w ostatnich czterech dekadach.

EN

The text consists of two parts: the first part contains a theoretical analysis of the impact that congenital progressive condition has on the life of an individual, with particular emphasis on such areas as education and social functioning; in the second part a case study is presented illustrating the education process of an individual with progressing low vision, seen against the background of political and social changes which occurred in Poland over the last forty years.

16

Stopień ograniczenia sprawności funkcjonalnej osób przyjmowanych do hospicjum

61%

Jolanta Adamek J., Teresa Pop T., Anna Bejster A., Lucyna Pikor L.

Medical Review

|

2012

|

issue 4

255-264

PL

Wstęp. Mimo postępu medycyny wciąż wielu chorych pozostaje z niepomyślną prognozą własnego stanu zdrowia. Z analiz ekspertów Światowej Organizacji Zdrowia wynika, że do 2020 r. średnia długość życia wzrośnie do 71,6 lat. Prognozowany wzrost liczby osób w starszym wieku zwiększa ryzyko zachorowań na choroby nowotworowe i inne choroby somatyczne. Nowoczesna opieka paliatywna różni się zasadniczo od opieki, która sprawowana była w szpitalach dawniej. Obecnie wprowadzono szereg programów postępowania medycznego opartych na wynikach badań naukowych, a dotyczących między innymi poprawy jakości życia, sprawności funkcjonalnej i sprawności psychofiycznej tej grupy chorych. celem pracy była ocena stopnia ograniczenia sprawności funkcjonalnej osób przyjmowanych do hospicjum. Materiał i metoda. Grupę badaną stanowiło 41 osób objętych opieką hospicyjną i 41 osób z grupy kontrolnej. Do oceny badanych czynników wykorzystano skalę Katza, skalę złożonych czynności życia codziennego Lawtona oraz skalę Tinetti. Badanie przeprowadzono w czasie przyjmowania pacjentów do opieki hospicyjnej. Wyniki. Na podstawie analizy statystycznej prostych i złożonych czynności życia codziennego zaobserwowano zróżnicowanie poziomu sprawności badanych osób obu grup, na niekorzyść grupy badanej. Grupa badana uzyskała gorsze wyniki w zakresie czynności lokomocyjnych, jak zmiana pozycji i chód. U 56% osób badanej grupy wystąpi- ło duże i średnie ryzyko upadków, w grupie kontrolnej duże i średnie ryzyko upadków stwierdzono u 24% badanych osób. Wnioski. 1. Większość osób przyjmowanych do hospicjum charakteryzuje ciężka i umiarkowana zależność w zakresie prostych i złożonych czynności życia codziennego oraz ograniczona sprawność lokomocyjna. 2. Najczulszą skalą oceny utraty sprawności funkcjonalnej jest skala Lawtona. 3. Wyniki w skali Lawtona są porównywalne do wyników uzyskanych w skali Katza i skali Tinetti, co pozwala stosować skale zamiennie dla oceny stanu funkcjonalnego osób przyjmowanych do hospicjum.

EN

background. Despite advances in medicine, many patients still experience an unfavorable prognosis as to their health. The analysis conducted by the experts of the World Health Organization shows that by 2020, the average life expectancy will increase to 71.6 years. The projected increase in the number of elderly people increases the risk of developing cancer and other somatic disorders. Modern palliative care is fundamentally diffrent from the care that was common in hospitals in the past. A range of treatment procedures has been introduced, based on the results of medical research relating to, among other things, improving the quality of life, functional capacity and psychophysical capacity in this group of patients. Objective. The aim of this study was to assess the functional capacity impairment of persons admitted to hospice care. Material and method. The test group consisted of 41 patients receiving hospice care and 41 persons in the control group. To evaluate the factors tested, Katz Scale (Index of Independence in Activities of Daily Living, ADL), Lawton Scale (Instrumental Activities of Daily Living, IADL) and Tinetti Scale have been used. The examination was performed at the time of admission of patients to hospice care. results. Based on statistical analysis of basic and complex activities of daily living a diffrence in the capacity level was observed, with the test group subjects receiving poorer results. The test group achieved worse results in terms of locomotor activity such as change of the position and gait. In 56% of the subjects from the test group there was a high and medium risk of falls; in the control group large and medium risk of falls was found in 24% of subjects. conclusions. 1. The majority of patients admitted to hospice care are characterized by severe and moderate dependence in terms of basic and complex activities of daily living and have limited locomotor capacity. 2. Lawton IADL Scale is the most sensitive one in the assessment of the loss of functional capacity. 3. Lawton scale results are comparable to the results obtained using Katz Scale and Tinetti Scale, which allows for the use of the scales interchangeably.

17

Wykorzystanie robotów rehabilitacyjnych do usprawniania

61%

Mikołjewska E., Mikołjewski D.

Niepełnosprawność - zagadnienia, problemy, rozwiązania

|

2013

|

issue 4(9)

21-44

PL

Nauki medyczne oraz praktyka kliniczna coraz częściej sięgają po najnowsze rozwiązania techniczne rozszerzające możliwości terapii oraz podwyższające jej efektywność. We współczesnej rehabilitacji za jedno z takich rozwiązań uważa się wykorzystanie robotów do usprawniania pacjentów. Artykuł ma na celu przedyskutowanie możliwości zastosowań klinicznych oraz ocenę możliwych kierunków rozwoju robotyki.

EN

Medical sciences and clinical practice are increasingly turning to the latest technology expanding treatment options, and increasing its efficiency. In modern rehabilitation, usage of robots to improve patients is considered as one of such solutions. The aim of this paper is to discuss the possibility of clinical application and evaluation of the possible development directions of robotics.

18

Changes in motor development in infants participating in rehabilitation based on Vojta method

61%

Ewelina Czenczek-Lewandowska E., Łukasz Przygoda Ł., Izabela Szklarska-Witek I., Anna Bejster A., Ludwika Sadowska L.

Medical Review

|

2016

|

issue 3

266 + 277

EN

Introduction: Vojta therapy is designed to foster beneficial change in neurophysiology of children at risk of developmental disorders. Because of its specific diagnostic and therapeutic aspects it is possible to use the method in early therapy supporting development. Purpose: Assessment of changes in motor development of infants, classified in the risk group and receiving treatment based on Vojta method. Identifying relationship between therapy effects and age at the start as well as duration of therapy. Material and method: The study was performed in a group of 62 infants, including 46 who at the time of the study were less than 6 months old (group I), and 16 who were less than 12 months old (group II). The inclusion criteria were: age below 1 year, existing motor development deficits, risk factors in pregnancy and during childbirth, and participation in rehabilitation based on Vojta therapy, as a leading method. The study was carried out with the use of child health cards and assessment tool developed by G. Banaszek. Results: After 6 months of therapy, 73% of the infants with motor development deficits improved significantly, while out of 60% of the children with abnormal postural reactions, only 16% showed no improvement. Better progress was achieved by the children who started rehabilitation before 6 months of age. Conclusions: Effectiveness of children’s rehabilitation depends on therapy duration and the age at which the treatment starts.

PL

Wstęp: Metoda Vojty jest jedną z metod usprawniania neurofizjologicznego dzieci zagrożonych zaburzeniem prawidłowego rozwoju. Metoda pozwala zarówno na ocenę stanu neurologicznego, jak również na wcześnie podjętą terapię. Cel pracy: Zbadanie zmian zachodzących w rozwoju motorycznym niemowląt z grupy ryzyka, rehabilitowanych metodą Vojty. Wykazanie zależności pomiędzy efektami terapii a czasem rozpoczęcia i trwania rehabilitacji. Materiał i metody: Badaniu i analizie poddanych zostało 62 niemowląt, w tym 46 rehabilitowanych w momencie badania krócej niż 6 miesięcy (grupa I), oraz 16 krócej niż 12 miesięcy (grupa II). Kryterium włączenia stanowił wiek do 1 roku życia, obecność odchyleń od normy w rozwoju motorycznym, obciążenie wywiadu z okresu ciążowo- porodowego oraz uczęszczanie na rehabilitację prowadzoną metodą Vojty, jako metoda wiodąca. Badania przeprowadzone zostały na podstawie kart zdrowia dziecka i kart arkuszu badania klinicznego G. Banaszek. Wyniki: Po 6-miesięcznej terapii u 73% niemowląt ze stwierdzonymi zaburzeniami rozwoju ruchowego zaobserwowano znaczną poprawę, natomiast z 60% dzieci o wysokiej ocenie nieprawidłowych reakcji posturalnych, tylko 16% nie wykazało poprawy. Lepsze rezultaty osiągały dzieci, u których rehabilitację rozpoczęto przed 6 miesiącem życia. Wnioski: Efektywność rehabilitacji dzieci jest zależna od czasu trwania rehabilitacji oraz od wieku rozpoczęcia usprawniania.

19

Jeździectwo jako forma rekreacji i rehabilitacji

61%

Krupa J., Biliński J.

Zeszyty Naukowe. Turystyka i Rekreacja

|

2010

|

issue 1(5)

237-249

PL

In the modern world the process of ageing society, and the increasing number of people with disabilities is becoming more and more evident. Survey research constitutes the empirical element of the study and was conducted among customers from selected equestrian centres of Podkarpackie Province in order to identify their needs and expectations of this form of leisure and recreation. On the basic of the date obtained it has been found out that is a large interest in horseback riding especially among young people ( between the ages of 25-35). Equestrian centres are also frequently visited by older people, who take the opportunity to also involve children and young people in this beautiful sport. The study shows that the offer prepared for people with disabilities arouses great interest too. Offering hippotherapy gives the equestrian centre higher competitive advantage in relation to other centres, because it’s still rare and sought-after service.

20

Udar pnia mózgu w przebiegu niedrożności tętnicy podstawnej u 8-letniego chłopca

61%

Medical Review

|

2012

|

issue 3

386–391

PL

Przedstawiono problemy kliniczne związane z udarem niedokrwiennym mózgu na przykładzie ośmioletniego chłopca z udarem niedokrwiennym pnia mózgu. Podkreślono wagę rehabilitacji w zmniejszeniu stopnia niepełnosprawności dzieci po udarze niedokrwiennym mózgu u dziecka.

XX

Authors present clinical problems related to ischaemic cerebral stroke occurred in 8-year-old boy. This paper emphasizes the role of rehabilitation in improvement of health condition of children after cerebral ischaemic stroke

Refine search results