Results found: 2

Search results

Search:
in the keywords: La Curée

Sort By:

Limit search:

Les arpenteurs des possibles: la kinésique du corps désirant dans "La Curée" et "L’Argent" d’Émile Zola

100%

Rachwalska von Rejchwald J.

Kwartalnik Neofilologiczny

2020

issue 2

195-203

Świat powieściowy Zoli można postrzegać jako grę sił, która toczy się w ściśle zdefiniowanej konfiguracji przestrzennej, pomiędzy bohaterami aspiracyjnymi dążącymi do realizacji pragnień; ich ekspresyjnym medium staje się ciało w ruchu. Nacechowany semantycznie, ruch nie jest jedynie rozumiany jako przemieszczanie się bohatera między punktami w przestrzeni. Ta perspektywa analityczna, zastosowana do analizy La Curée i L`Argent Zoli, przedstawia ruch bohatera jako ucieleśnienie woli/pragnienia, przetworzenie myśli w czyn, tego co potencjalne w rzeczywiste.

Zola's novel world can be seen as a play of forces that takes place in a strictly defined spatial configuration between aspirational characters striving to realize their desires; the body in motion becomes their expressive medium. Always semantically marked, movement is not only understood as the hero's movement between points in space. In this analytical perspective, based on the body of La Curée et L`Argent, the movement becomes the embodiment of the will / desire, the transformation of thought into action, what is potential into real.

Détail, signe, tache: La représentation du corps dans le roman d’Émile Zola

80%

Rachwalska Von Rejchwald J.

Roczniki Humanistyczne

2018

vol. 66

issue 5: Neofilologia

75-90

Literatura realistyczna XIX wieku, dążąc do stworzenia możliwie wiernej iluzji rzeczywistości, dochodzi do granic mimesis. Szczegół, który w założeniu miał budować i uwiarygadniać l’effet de réel, z powodu nadmiaru i groteskowości użycia, prowadzącego do desemantyzacji signifié, staje się narzędziem paradoksalnym, bo nadwątlającym fundament kategorii estetycznej jaką jest realizm. Celem artykułu jest wykazanie, że w powieści Zoli, szczegół nie dewaluuje się, ale wręcz przeciwnie, staje się ważnym elementem konstruowania siatki znaczeń oraz kontrapunktem wizualno-rytmicznym. Zastosowanie zmiennej skali percepcji do portretowania ciała odrealnia obserwowane szczegóły i, ryzykownie, dla poetyki realizmu, przesuwa granice świata realnego ku niewidzialnemu. Ewokowany przez Zolę chromatyczny aspekt detali fizjonomii bohaterek (znamiona), świadczy o świadomym zamyśle konstrukcyjnym pisarza, wpisującego figuratywność w misterną konstelację znaczeń funkcjonujących zarówno w ramach cyklu Les Rougon-Macquart, jak także rezonujących z ikonicznym kontekstem epoki (G. Courbet Pogrzeb w Ornans).

Realistic literature of the nineteenth century, striving to create the most faithful illusion of reality, comes to the limits of mimesis. The detail, which was supposed to build and give credibility to l’effet de réel, because of the excess and grotesqueness of use leading to signifié deterioration, becomes a paradoxical tool, because it undermines the foundation of the aesthetic category of realism. The aim of the article is to show that in Zola's novel, the detail does not devaluate, but on the contrary, it becomes an important element in constructing a network of meanings and a visual and rhythmic counterpoint. The use of the variable scale of perception for portraying the body detracts from the observed details and in a risky manner, for the poetics of realism, pushes the boundaries of the real world towards the invisible. The chromatic aspect of detail of the heroine’s physiognomy (signs) evidenced by Zola, testifies to the writer's intentionally constructing figurativeness into an elaborate constellation of meanings functioning both within the Les Rougon-Macquart cycle and resonating with the iconic context of the era (Courbet's painting Burial in Ornans).

La littérature réaliste du XIXe siècle, qui s’évertue à produire une illusion fidèle de la réalité, se heurte aux limites de la mimésis. Le détail, ce fétiche réaliste, à cause de son omniprésence qui épuise le signifié, devient un outil paradoxal, corroborant les assises de l’école réaliste. Pourtant, le détail garde toute sa fragile pertinence dans le roman zolien, contribuant à créer des réseaux sémantiques, visuels et rythmiques. Les signes cutanés qui tachent de noir les visages de personnages féminins, source d’ambiguïtés signifiantes, ne sont des détails ni futiles ni inutiles, mais des unités de sens pluriels (noir/néant/abîme) qui transcendent le cadre du système romanesque, afin de mettre en résonance leur « ardeur sombre » avec le contexte iconique de l`époque (Courbet, L’enterrement à Ornans).

Refine search results

1 Kwartalnik Neofilologiczny

1 Roczniki Humanistyczne

1 Rachwalska Von Rejchwald J.

1 Rachwalska von Rejchwald J.

1 2020

1 2018

Search results

Les arpenteurs des possibles: la kinésique du corps désirant dans "La Curée" et "L’Argent" d’Émile Zola

Détail, signe, tache: La représentation du corps dans le roman d’Émile Zola