Status prawny Kościoła katolickiego w PRL nie był jasno zdefiniowany. Analiza ówczesnegoprawodawstwa oraz wzajemnych relacji państwa i Kościoła prowadzi do wniosku, iż władzy,wbrew założeniom, nie udało się sprowadzić Kościoła katolickiego do instytucji prywatnej.
Komentowane orzeczenie dotyczy oceny zgodności z Konstytucją RP wykładni przepisów normujących zakres kognicji sądów administracyjnych w obszarze niepozwalającym na kontrolę czynności organu władzy publicznej w przedmiocie otwartego konkursu ofert na realizację zadania publicznego w trybie przepisów ustawy z 24.04.2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Autor poddaje krytyce przyjętą przez TK kwalifikację charakteru prawnego czynności konkursowych poprzedzających zawarcie umowy dotacyjnej oraz formułuje argumenty wskazujące na sprzeczność rozstrzygnięcia Trybunału z wyrażonym w art. 45 Konstytucji prawem do rozpatrzenia sprawy przez właściwy sąd.
Niniejszy artykuł dotyczy problematyki charakteru prawnego zażalenia na postanowienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Jest to ważna problematyka i istotna z punktu widzenia postępowania cywilnego. Uwagi autora koncentrują się na ocenie, czy zażalenie to ma charakter środka zaskarżenia czy też powództwa. Ocena autora zmierza w kierunku, iż zażalenie na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest zbliżone do powództwa jako środka ochrony prawnej.
EN
This article concerns the legal character of appeals against the orders of the President of the Office of Competition and Consumer Protection. This is an important issues and important from the point of view of Civil Procedure. Author’s Note focused on assessing whether the complaint is in the nature of an appeal or complaint. Rating author moving in the direction that the appeal against the decision of the President of the Office of Competition and Consumer Protection is close to the action as a means of legal protection.
Podstawową przyczyną powstania niniejszej publikacji był zamiar podkreślenia, jak ważną formą komunikacji podmiotów gospodarczych z opinią publiczną w Polsce stał się sponsoring. Z uwagi na ciągle rosnące zainteresowanie instytucją sponsoringu wystąpiła niejako konieczność podjęcia prób jego uregulowania. Praktyka gospodarcza już od dawna pokazuje, że umowa sponsoringu cieszy się dużym zainteresowaniem. W literaturze zwracano już uwagę na to, że jedną z cech umów nienazwanych jest ich przejściowy charakter, co oznacza, że powtarzalność umów w praktyce obrotu gospodarczego winna skłonić ustawodawcę do podjęcia decyzji o ustawowej regulacji tej umowy. Wydaje się, że nadszedł już czas, by także umowę sponsoringu uregulować ustawowo i zacząć zaliczać ją do grona umów nazwanych. W niniejszej publikacji podjęto próbę ustalenia reżimu prawnego dla umowy sponsoringu. W celu dokonania wspomnianego zabiegu koniecznym stało się określenie jej charakteru prawnego. W związku z powyższym, po przedstawieniu typologii umów, będącej podstawą do dalszych rozważań, analizie i argumentacji poddano szereg umów zarówno uregulowanych w kodeksie cywilnym, jak i tych znajdujących się poza jego obrębem. Zamierzeniem dokonanej analizy było ukazanie, iż pomimo wielu podobieństw umowy sponsoringu z tymi umowami, jest ona samodzielną instytucją prawną, która nie mieści się w ramach występujących w prawie polskim umów.
EN
The main reason for writing this article is the attempt to emphasize how important is the sponsorship in communicating between the enterprise and the public opinion in Poland. Due to the increasing interest in the area of sponsorship, there is a necessity of regulating the phenomenon. The sponsorship agreement has been very popular with the enterprise for a long time. It is found in the literature that one of the main features of unnamed agreements is its temporary character which means that the agreement repetitiveness in the practice of the economic turnover should force the legislator to regulate it lawfully. It is high time to legislate the sponsorship agreement and to include it to the group of named agreements. In this article the attempt to determine the legal regime of the sponsorship agreement was taken. In order to carry the above mentioned deed it was necessary to determine its legal character. Because of it, after presenting the types of agreements being the basis for the further discussion the number of both the named and unmanned agreements within and out of the civil code were analyzed and discussed. The main aim of the taken analysis was to reveal, despite many similarities between the sponsorship agreement with these ones, that it is the independent legal institution, which is not included in the Polish law of agreements.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.