Na wstępie artykułu dokonano analizy nowych zastosowań powszechnie znanych terminów, takich jak np. emerytalne, geriatryczne, siwe czy srebrne tsunami, oraz „emerytury wyborcze”, obejmujące m.in. emeryturę obywatelską, emeryturę matczyną, 13. i 14. emeryturę, emeryturę gwarantowaną i emeryturę bez podatku. Przedstawiono również przemiany demograficzne w Polsce w ostatnim półwieczu (1967–2017) i ich konsekwencje. Kolejnym wątkiem tematycznym uczyniono politykę senioralną, jej genezę oraz próbę zdefiniowania i określenia jej głównych celów. Politykę senioralną, która w naszym kraju jest w stanie tworzenia, można skutecznie realizować na trzech podstawowych poziomach: rządowym, samorządowym i pozarządowym (obywatelskim). Działalność na rzecz seniorów przedstawić można w co najmniej sześciu obszarach: 1) aktywność i aktywizacja osób starszych; 2) edukacja; 3) kultura i mass media; 4) legislacja i pomoc prawna; 5) pomoc (społeczna) i wsparcie; oraz 6) zdrowie i profilaktyka zdrowotna. Artykuł prezentuje przykłady działań w powyższych zakresach, zaś w końcowym fragmencie tego tekstu podjęto dyskusję dotyczącą współczesnej polityki senioralnej, stawiając istotne pytania: Czy mamy w Polsce politykę społeczną wobec osób starszych? oraz Czy określenie „polityka senioralna” nie jest „nadużyciem znaczeniowym”?
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.