Die Ehe enshteht aus dem Geheimnis der uralten Gottes Liebe zu Menschen. Das auf die Offenbarung hingestellte Magisterium der Kirche, immer sucht Wege um diese Wahrheit besser zu ausdrücken. Eine doktrinäre Richtung , die durch die Konstitution „Gaudium et spes” bestimmt wurde , hat gezeigt, daß das Streben nach der Entwicklung der Doktrin de matrimonio eine Darstellung der Ehe als institutum amoris coniugalis voraussetzt. Ebendeshalb der Papst Johannes Paul II., der in seiner Lehre theologisch-anthropologische Tiefe der ehelichen Kommunion enthüllt, bezeichnet die Ehe konsequent als „Bund der ehelichen Liebe”. Die päpstliche „Leibtheologie” offenbart eine genetische und ontologisch-existenzielle Verbindung zwischen der ehelichen communio personarum und der Kommunion der Personen von Trinität. Jene trinitarische Analogie, deren ein fundamentales Prinzip eben die Liebe ist, ermöglicht im volleren Licht die Natur der Ehe zu erkennen. Man kann folglich erwarten, daß der theologisch und kanonistisch relevante Begriff:, foedus amoris coniugalis” neue Impulse zu wissenschaftlichen Untersuchungen weitergeben wird.
Relations between conjugal love, family life and raising children seem to be of great importance. Firstly, love must be a foundation of a relationship between spouses. It must be noticed, however, that sexuality perceived not only as a source of procreation plays an extremely important role in the marital covenant since it contributes a lot to establishing a marital community of love. Secondly, an irrevocable bond which is created between spouses in the Sacrament of Matrimony becomes a gift for their children. Yet, this spousal community has to be cherished and developed on a daily basis – only then will it bear fruits and give happiness to both spouses and their children.
The sacrament of marriage is part of the natural pursuit of love by a man and a woman. In it, the spouses receive support from God Himself. The task of pastors and the entire Church community is to strengthen the spouses in their sacramental love. This process is called pastoral accompaniment. Research has shown that an increase in the expectations of strengthening marital love is influenced by the spouses’ attitude to faith, membership in groups and associations and the length of their marriage. The pastoral challenge is to strengthen the faith of the spouses, to involve more and more couples in groups and associations and to care for couples with shorter marriages.
PL
Sakrament małżeństwa wpisuje się w naturalne dążenie do miłości przez mężczyznę i kobietę. Małżonkowie otrzymują w nim wsparcie od samego Boga. Zadaniem duszpasterzy jak i całej wspólnoty kościelnej jest umacnianie małżonków w ich sakramentalnej miłości. Proces ten nazywamy towarzyszeniem duszpasterskim. Przeprowadzone badania wskazały, iż wpływ na wzrost oczekiwań w umacnianiu miłości małżeńskiej ma stosunek małżonków do wiary, przynależność do grup i zrzeszeń oraz długość stażu małżeńskiego. Wyzwaniem duszpasterskim jest umacnianie wiary małżonków, angażowanie coraz więcej par w przynależność do grup i zrzeszeń oraz troska o małżeństwa z krótszym stażem.
Miłość małżeńska nie tylko stanowi gwarancję dla bezpiecznego i harmonijnego życia samych małżonków, ale także jest istotnym warunkiem bezpieczeństwa dla poczętego już potomstwa oraz gwarancją prawidłowego rozwoju i wychowania dzieci już urodzonych. Jej wartość nie może wypływać z przesłanek utylitarystycznych, jakimi są np. zapobieganie rozkładu społeczeństwa czy zabezpieczenie dzieciom opieki. Wszystkie te względy, choć ważne, uzasadniają ją tylko pośrednio. Według papieża Franciszka miłość można uznać za fundament budowania „kultury troski”, która gwarantuje poczucie bezpieczeństwa i powinna przenikać nie tylko małżeństwo i rodzinę, ale także całe społeczeństwo. Taka wizja miłości małżeńskiej domaga się dzisiaj szerokiej promocji.
EN
Conjugal love guarantees not only a safe and harmonious life to the spouses, but also constitutes an important safety condition for their conceived offspring and contributes to proper development and raising of the ones already born. The value of spousal love cannot stem from utilitarian premises, such as protecting societal collapse or providing children with due care. Although those reasons seem to be relevant, they justify its value only indirectly. According to Pope Francis, love should be considered to be the foundation for building a culture of care, which results in a feeling of safety permeating not only the marriage and their family, but also the whole society. Such image of conjugal love needs to be promoted widely in the contemporary world.
According to the teaching of the Church, Christian marriage is a sacrament - spouses approach the covenant with God, offered in the Sacrament of Matrimony, who transforms their conjugal love in and through Christ in it. That is why since entering in marriage no other bond is as important for the spouses as the marital bond. Unity and irrevocability which originate from Christ’s love for his Church make every Catholic marriage a sign of this sacrament. The community of love which is formed in marriage is one of the deepest sources of happiness in human life. In such a perspective, marriage seems to be the best environment, conducive to fostering human love and bringing up the resultant offspring. Marriage also signifies collaboration in the salvation of the beloved, i.e. supernaturally transfigured conjugal love aims at the eternal welfare of the marital partner and is the way to sanctify each of the spouses.
PL
Wedle przekonania Kościoła małżeństwo chrześcijan jest sakramentem. Od momentu zawarcia małżeństwa sakramentalnego wszystkie inne więzi są mniej ważne od więzi z małżonkiem. Jedność i nierozerwalność małżeństwa płynąca z miłości oblubieńczej Chrystusa do Kościoła czyni także małżeństwo znakiem sakramentalnym. Szczęśliwe małżeństwo i trwała rodzina to zdecydowanie najlepsze, najbardziej korzystne, miejsce na tej ziemi dla dzielenia się miłością, dla tworzenia klimatu bezpieczeństwa, dla radosnego wychowania dzieci, dla wspólnego dorastania do świętości.
This article presents the concept of marriage love in terms of education. Marriage love is defined as „attitude” including marriage of inclusivity and uniqueness of each of the spouses. Marriage love begins at home and family since the first moments of child's life. Then, in fact, parents satisfy needs of love and belonging, their child and develop his or her ability to love. The child observes their parents and learns from them what is love and how it should look in the future. The element of education for marriage love is the preparation which covers the period of engagement, religious instruction, premarital education, counseling meetings in family life and confession. It is time that the spouses should come to know themselves, their future plans, learn how to communicate and cope with conflicts. Parents' love is the kind of foundation for the later child's love for his or her spouse and gives a shape its expectations for the other person.
Marriage is an institution known in all communities, both cultural and religious. The existing similarities and differences in the understanding of its meaning in diverse social, spiritual and religious environments, is an important reference point in the wide debate about marriage as well as it can help maintain an appropriate reference to each other people joining in the association and representing different views. Presented in the article, the science of marriage in the Protestant Catechism for Adults is an approximation of understanding of the issue of marriage in Protestantism. The principal topics were presented in four points: civil marriage and religious marriage with regard to issues about the nature of marriage and its existing form. And also the issues of marriage and family circumstances especially divorce marriage and intermarriage. These issues are the subject of the analyzes.
Sakramentalny związek małżeński w swojej istocie ukierunkowany jest na prokreację. Jest ona owocem miłości dwojga małżonków. Odpowiedzialne rodzicielstwo jest zakorzenione w integralnej wizji małżeństwa, w której seksualność nie jest tylko źródłem przyjemności ale jest włączona w służbę miłości i życia. Podjęta w artykule problematyka ukazuje potrzebę planowania rodzicielstwa, stąd jego logiczna struktura zawiera takie zagadnienia jak: semantyka pojęcia planowane rodzicielstwo (1), ewolucja działań podejmowanych w Kościele na rzecz planowanego rodzicielstwa (2), ukazanie podstaw teologiczno-antropologicznych (3), potrzeba odpowiedzialności małżonków w związku sakramentalnym (4) i rodzicielstwo w miłości (5).
A range of issues associated with responsible parenthood and presented in Pope Paul VI’s encyclical letter Humanae vitae seems to be an interesting proposal for proclaiming good news about marriage and family to contemporary people. With regard to man's innate drives and emotions, responsible parenthood means that man's reason and will must exert control over them. However, marriage and conjugal love are by their nature ordained not only toward the procreation, but also education of children. This, in turn, is not limited only to life on earth, but also to eternity. Focusing on intrinsic relationship between marital act and procreation can be used in a dialogue with infertile married people. However, it has to be presented in a comprehensible way for young people by resorting to personalistic anthropology and a range of branches of science devoted to mankind so that they could understand that in the procreative faculty the human mind discerns biological laws that apply to the human person. Only then will the teaching of the Church about responsible parenthood become a powerful tool in new evangelization.
PL
Aspekty odpowiedzialnego rodzicielstwa, na które zwraca uwagę papież Paweł VI w encyklice Humanae vitae, stanowią ciekawą propozycję we współczesnym przepowiadaniu Dobrej Nowiny o małżeństwie i rodzinie. Podkreślenie ścisłego związku miłości z prokreacją może być także dzisiaj światłem w dialogu z niepłodnymi małżonkami. Sama prokreacja powinna być postrzegana jako owoc miłości małżeńskiej. Stwierdzenie, że przekazywanie życia znajduje swe przedłużenie przede wszystkim w dziele wychowania, nie ogranicza się tylko do perspektyw doczesności, lecz ma odniesienie do wiecznego przeznaczenia ludzkiego. Wskazane przez papieża treści należy jednak umieć przekazać językiem zrozumiałym dla młodego człowieka, wykorzystując także całą współczesną wiedzę z zakresu antropologii personalistycznej oraz innych nauk o człowieku. Tylko wówczas nauczanie Kościoła o odpowiedzialnym rodzicielstwie będzie ważnym elementem nowej ewangelizacji.
In 2018, 393 people in eight parishes in the Diocese of Goroka, Papua New Guinea were surveyed using the questionnaire method. The conducted research took into account the impact of independent variables such as: sex, age, and place of residence and the fact of entering into a sacramental marriage. The research shows that a high percentage of respondents understand the moral requirements of sacramental marriage. They are more often understood by women, respondents over 51 years of age, living in the countryside and those who have entered into a sacramental marriage. The pastoral challenge in understanding the moral aspects of canonical marriage are men, people under the age of 31, and those spouses who have not yet entered into canonical marriage but are on their way to receive this sacrament in the Church.
PL
W 2018 r. przy pomocy kwestionariusza ankiety przebadano w PapuiNowej Gwinei 393 osoby w ośmiu parafiach w diecezji Goroka. W przeprowadzanych badaniach uwzględniono u respondentów oddziaływanie zmiennych niezależnych, takich jak: płeć, wiek, miejsce zamieszkania oraz fakt zawarcia małżeństwa sakramentalnego. Z przeprowadzonych badań wynika, że wysoki odsetek badanych rozumie wymogi moralne małżeństwa sakramentalnego. Częściej rozumieją je kobiety, respondenci w wieku powyżej 51. roku życia, zamieszkujący na wsi oraz ci, którzy zawarli małżeństwo sakramentalne. Wyzwaniem duszpasterskim w zakresie rozumienia aspektów moralnych małżeństwa kanonicznego są mężczyźni, osoby w wieku poniżej 31 lat oraz ci małżonkowie, którzy nie zawarli jeszcze małżeństwa kanonicznego, ale są w drodze do przyjęcia tego sakramentu w Kościele.
The source of love is in God’s act of creation, therefore, it captures the truth in the human heart the best. A deep understanding of love as well as living it out on a daily basis are crucial for the relationship between man and woman in marriage. This paper presents the results of research on living out and experiencing love by spouses in marriage. A very high percentage of respondents declare to live out love adequately to their marriage oath. A slightly lower percentage of respondents live out their love as a constant openness to the conception of new life, and less than half of respondents live out their love as a strong erotic drive between spouses. More than one third of spouses live out their love as a sacrifice and daily straggle without adequate reciprocity. The results indicate the need for pastoral care of marital bonds.
PL
Miłość najtrafniej ujmuje prawdę o sercu człowieka, gdyż ma swoje źródło w stwórczym akcie Boga. Właściwe rozumienie i przeżywanie miłości jest kluczowe dla relacji małżeńskiej. W niniejszym artykule zostało ukazane przeżywanie miłości przez małżonków na podstawie przeprowadzonych badań. Bardzo wysoki odsetek respondentów deklaruje przeżywanie miłości adekwatne do złożonej przysięgi małżeńskiej. Nieco niższy procent przeżywa swoją miłość jako stałą otwartość na poczęcie nowego życia, a mniej niż połowa badanych przeżywa ją jako silną więź erotyczną ze współmałżonkiem. Ponad jedna trzecia małżonków przeżywa miłość małżeńską jako ofiarność i wysiłek przy nieadekwatnej wzajemności. Wyniki wskazują na potrzebę duszpasterskiej troski o więź małżeńską.
Living love is the most human and universal experience. Love is a complex, multi‐faceted, psychological and spiritual reality. It is a universal and timeless value. It is associated with the greatest human need to be loved and the desire to love. Therefore, in the integral development of a person, love is the most important factor that shapes and integrates his/her personality. The essence of love is unchangeable, but the ways of experiencing and expressing it are very different. The development of conjugal love requires the growth of a marital bond. It is thanks to it that it is possible for two people to be united in love. A marital bond constitutes an essential element which integrates and shapes the multifaceted area of marital relationship, interaction and communication.Nowadays, in an era of consumerism and a lifestyle based more on civil partnerships, it can be seen that love and marriage are not treated as the values, they are often even spoken of with shame. Therefore, the aim of the article is to present theoretical issues related to the experience of love in a Christian perspective, especially from the perspective of a marital bond. Taking into account the complexity of this issue, only selected aspects will be shown. The various contexts of love and the experience of marital love will be discussed. The essence and value of the marital bond will be shown, as well as the aspect of developing the ability to love in the process of human education.
PL
Przeżywanie miłości jest najbardziej ludzkim i powszechnym doświadczeniem. Miłość jest rzeczywistością złożoną, wieloaspektową, psychiczną i duchową. To wartość uniwersalna i ponadczasowa. Związana jest z największą potrzebą ludzką bycia kochanym i pragnieniem miłowania. Dlatego też w integralnym rozwoju osoby jest ona najważniejszym czynnikiem, który kształtuje i scala jej osobowość. Istota miłości jest niezmienna, natomiast sposoby jej przeżywania i wyrażania są bardzo różne. Rozwój miłości małżeńskiej wymaga rozwoju więzi małżeńskiej. To dzięki niej możliwe jest integralne połączenie się dwóch osób w miłości. Więź małżeńska jest podstawowym elementem, który scala i wyraża wielopłaszczyznowy obszar małżeńskich relacji, interakcji i komunikacji.Obecnie, w dobie konsumpcjonizmu oraz rozpowszechniania się stylu życia w związkach partnerskich, można zauważyć, że miłość i więź małżeńska nie są wartościami, często wręcz mówi się o nich wstydliwie. W związku z tym, celem artykułu jest przedstawienie w ujęciu chrześcijańskim teoretycznych zagadnień odnoszących się do doświadczania miłości szczególnie w perspektywie więzi małżeńskiej. Uwzględniając złożoność tej problematyki, zostaną ukazane tylko wybrane jej aspekty. Omówione zostaną różnorodne konteksty miłości oraz doświadczanie i przeżywanie miłości małżeńskiej. Ukazana będzie istota i wartość więzi małżeńskiej, a także kwestia rozwijania zdolności do miłości w procesie wychowania człowieka.
In his annual address to the Roman Rota on January 27, 2023, at the opening of the new Judicial Year, Francis dedicated the value and importance of marriage to the life of the Church. Showing the origin of this exclusive and inseparable union of man and woman by divine institution, he emphasized that the family (based on marriage) is “the way of the Church”. This fascinating community of all life, even non-sacramental, is a true gift from God. The Holy Father draws attention to the need to cultivate conjugal love, which requires constant purification and maturation. It is significant that Francis stresses the need to constantly discover the permanence of marriage as a “knot”, which should not be associated with any imposition or burden, because it is a “bond of love”. The successor of Benedict XVI finally emphasizes the need to develop pre-marriage pastoral care and pastoral care for families, which should help prospective couples and spouses in maturing their mutual love, with the help of psychological counseling being necessary here.
PL
Doroczne przemówienie do Roty Rzymskiej wygłoszone 27 stycznia 2023 r. na otwarcie nowego roku sądowego Franciszek poświęcił wartości i znaczeniu małżeństwa w życiu Kościoła. Ukazując pochodzenie tego wyłącznego i nierozerwalnego związku mężczyzny i kobiety z ustanowienia Bożego, podkreślił, że rodzina (oparta na małżeństwie) jest „drogą Kościoła”. Ta fascynująca wspólnota całego życia, nawet niesakramentalna, jest prawdziwym darem Boga. Ojciec Święty zwraca uwagę na potrzebę pielęgnowania miłości małżeńskiej, która wymaga ciągłego oczyszczania i dojrzewania. Znaczące jest akcentowanie przez Franciszka konieczności ciągłego odkrywania trwałości małżeństwa jako „węzła”, który nie powinien kojarzyć się jakimkolwiek narzuceniem lub ciężarem, jest bowiem ,,więzią miłości”. Następca Benedykta XVI kładzie wreszcie nacisk na konieczność rozwijania duszpasterstwa przedmałżeńskiego i duszpasterstwa rodzin, co powinno pomagać nupturientom oraz małżonkom w dojrzewaniu ich wzajemnej miłości, przy czym niezbędna jest tutaj pomoc poradnictwa psychologicznego.
W artykule przedstawiono podstawowe wymagania dotyczące rodzicielstwa w małżeństwie chrześcijańskim, współczesne trudności z ich wdrożeniem oraz pewne postulaty, które mogą poprawić sytuację w tym zakresie.
EN
The article shows the fundamental requirements of parenting in Christian marriage, the difficulty of implementing them in the present, and some postulates that can improve this situation.
Tematem artykułu jest filozofia miłości rozwijana przez dwóch wybitnych fenomenologów wymienionych w tytule: Dietricha von Hildebranda i Karola Wojtyłę. Obydwaj korzystali w swoich badaniach z metody fenomenologicznej; celem artykułu jest pokazanie, że w obydwu wypadkach metoda ta prowadziła do podobnych rezultatów. Autor czyni to w trzech krokach. Po pierwsze, pokazuje, że miłość pojętą w sensie ogólnym obydwaj autorzy rozumieją jako odpowiedź na wartość osoby. W Lubelskiej Szkole Personalizmu zasada miłości została wyrażona w formule: persona est affirmanda propter seipsam, a treścią afirmacji, która jest należna osobie, jest miłość. W kategoriach von Hildebranda zasada ta wyrażona jest w sposób następujący: dobro osoby afirmowane jest poprzez obiektywne dobra dla osoby, które stanowią właściwą treść miłości. Po drugie, obydwaj autorzy wiele uwagi poświęcają tej specyficznej formie miłości, jaką jest miłość małżeńska. Podczas gdy miłość w sensie ogólnym stanowi odpowiedź na wyjątkową wartość osoby w stosunku do świata pozaosobowego, to miłość małżeńska jest odpowiedzią na wyjątkową wartość jednej osoby pośród wszystkich innych osób doświadczaną przez osobę płci przeciwnej. W tym sensie miłość małżeńska jest również specyficzną odpowiedzią na wartość. Po trzecie, doświadczenie miłości małżeńskiej pokazuje, że nie istnieje sprzeczność między wolnością a wzajemną przynależnością, co von Hildebrand wyraził w pojęciu intentio unionis.
XX
The paper investigates the specific contribution to the philosophy of love which was offered by the two thinkers mentioned in the title: Dietrich von Hildebrand and Karol Wojtyła. Both made use of the phenomenological method and it is interesting to see how this method yields similar results in their respective philosophies of love. The paper show sit in three steps. First, it shows thet love understood in its most general sense is the proper answer to the value of the person, which i salso called personal dignity. In terms of the Lublin Personalism: persona est affirmanda propter seipsam and the content of the affirmation that the value of the person calls for is love. In terms of von Hildebrand the good of the person is affirmed through the objective goods for the person, which constitute the proper contet of love. Secondly, the paper focuses on the specific form of love, which is spousal love. Whereas love in its most general sense responds to the unique value of the person among all other things in the world, spousal love is the answer to the unique value of this particular person among all other persons. In this sense spousal love constitutes a specific kind of value answer. Thirdly, the experience of spousal love shows that there is no contradiction between freedom and mutual belonging, which von Hildebrand expressed in the concept of intentio unionis.
Conjugal love guarantees not only a safe and harmonious life to the spouses, but also is an important prerequisite for the safety of already conceived offspring and contributes to proper development and raising of the ones already born. The value of spousal love cannot stem from utilitarian premises, such as protecting societal collapse or providing children with due care. Although those reasons seem to be relevant, they justify its value only indirectly. According to Pope Francis, love should be considered to be the foundation for building a culture of care, which results in a feeling of safety permeating not only the marriage and their family, but also the whole society. Such image of conjugal love needs to be promoted widely in the contemporary world.
PL
Miłość małżeńska nie tylko stanowi gwarancję dla bezpiecznego i harmonijnego życia samych małżonków, ale także jest istotnym warunkiem bezpieczeństwa dla poczętego już potomstwa oraz gwarancją prawidłowego rozwoju i wychowania dzieci już urodzonych. Jej wartość nie może wypływać z przesłanek utylitarystycznych, jakimi są np. zapobieganie rozkładu społeczeństwa czy zabezpieczenie dzieciom opieki. Wszystkie te względy, choć ważne, uzasadniają ją tylko pośrednio. Według papieża Franciszka, miłość można uznać za fundament budowania – „kultury troski”, która gwarantuje poczucie bezpieczeństwa i powinna przenikać nie tylko małżeństwo i rodzinę, ale także całe społeczeństwo. Taka wizja miłości małżeńskiej domaga się dzisiaj szerokiej promocji.
The article focuses on the ethical aspect of Familiaris consortio against the backdrop of a range of pastoral issues. The ethical question that accompanied the publication of this document stemmed from the hesitations and expectations triggered by a strong opposition to the teaching contained in the encyclical Humanae vitae of Paul VI. The exhortation does not directly engage in controversy with the opponents of the teaching of the Church, but offers a positive presentation of the entire body of teaching on the vocation of marriage and the family. In this document, vocation is a basic theological-moral category that explains and justifies the essential moral demands of marriage and the family and puts human life on the level of sanctity. This vocation has its source in God's plan of salvation and is revealed together with the accomplishment of the work of salvation in Jesus Christ. The mystery of this vocation is present in the history of mankind as concealed and at the same time revealed in the mystery of Christ and the Church. This vocation sheds significant light on the creation of man and woman, which is the creation of the family based on the foundation of marriage. Hence anthropological truth has a sacramental dimension. This vocation, while permeating internally the created reality, places in the very depth of being the insuppressible calling „Family, become what you are" (FC, 17). God the Creator and Redeemer entrusted to humans - a man and a woman - the task to build a family by the power of the same Love through which the world and human beings exist; it is also the selfsame Love that the Son of God revealed on the Cross when He established a new order of creation. Since then the truth of human existence and the truth of love must be interpreted only in the light of the Paschal mystery. The calling which flows from the depths of the sacrament speaks by the power of grace in the heart of the married couple, in the heart of the husband and wife, who are called to love one another with the same Love that springs from the Mystery of the Cross. This concept of vocation that follows from the sacramental character of Christian existence is the key to resolving particular questions that might arise in the context of married life. The vision represented by Familiaris consortio is uniform and charismatic; it is both theological and anthropological because it pertains to the human being as a human being, not just a „human individual" ensnared by conjugal bonds. In Familiaris consortio there is one conjugal norm and one parental norm: it is always the same Love that flows from God's Heart and through the sacrament permeates the hearts of the spouses. That is why conjugal love is parental love, a love that is responsible for the sanctity of giving birth to life and thus for the sanctity of God the Creator and the dignity of the human being called to be born into the world. Conjugal love and parental love cannot exist without conjugal chastity. To all likelihood here lies the main cause of resistance to the teaching expressed in Humanae vitae. Familiaris consortio rejects any contraceptive manipulation by emphasizing the contradiction inherent in the contraceptive attitude not only with Divine Law but also with the essence of humanity. This stance is contained in the statement that between proper conjugal life and contraception there is not only a moral difference but also an anthropological one (FC, 32). This is a harsh but true judgment on the practice of contraception: all those who use contraception descend to a sub-human level.
PL
Artykuł skupia się na etycznym aspekcie „Familiaris consortio”; na tle szeregu zagadnień duszpasterskich. Kwestia etyki, która towarzyszyła publikacja tego dokumentu wynika z wahań i oczekiwań wywołanych przez silny sprzeciw wobec nauczania zawartego w encyklice „Humanae vitae” Pawła VI. Wezwanie nie bezpośrednio angażować się w spór z przeciwnikami z nauczaniem Kościoła, ale oferuje pozytywną prezentację całego nauczania związanego z powołaniem do małżeństwa i założenia rodziny. W dokumencie, powołanie jest podstawową w kategorii teologiczno-moralnej, która wyjaśnia i uzasadnia istotne wymagania moralne małżeństwa i rodziny oraz mówi o ludzkim życiu na poziomie świętości. Powołanie to ma swoje źródło w Bożym planie zbawienia i objawia się wraz z realizacją dzieła zbawienia w Jezusie Chrystusie.
Love in marriage is presented by different scientific disciplines as a foundation of married life. Although theology and psychology reveal similar meaning of love, they are different approaches for both scientific disciplines. The sources of love constitute the key difference. Theology points to God as the source of love, while psychology sees love as a relationship between spouses. For theology, conjugal love is the foundation of the sacramental relationship, it is the basic and innate vocation of every human person – realized in marriage, leads to the sanctity of the spouses. Psychology, on the other hand, recognizes spousal love as a requirement for improving the quality and stability of the relationship between a man and a woman. The article evaluates marital love from the perspective of both scientific disciplines in the lives of holy spouses: Luigi and Maria Quattrocchi, and also Louis and Zelie Martin. The two parts of the article successively present theological and psychological understanding of love. While the third part of the article introduces examples of love in marriage in the life of both couples. Statements from marital and family correspondence form a real conversation between family members conducted for private, domestic reasons. The source texts of an autobiographical character confirm the presence of marital love in the lives of both couples in its theological and psychological understanding.
PL
Miłość małżeńska przedstawiana jest przez różne dyscypliny naukowe jako fundament życia małżeńskiego. Teologia oraz psychologia, choć wykazują podobieństwa w interpretacji miłości, to jednak dla obu dyscyplin naukowych są to różne pojęcia. Zasadnicza różnica dotyczy źródeł jej pochodzenia. Teologia wskazuje na Boga, natomiast dla psychologii to relacja pojawiająca się jedynie między małżonkami. Dla teologii miłość małżeńska jest fundamentem sakramentalnego związku, jest podstawowym i wrodzonym powołaniem każdej osoby ludzkiej. Realizowana w małżeństwie prowadzi do świętości małżonków. Psychologia natomiast w miłości małżeńskiej widzi warunek podnoszenia jakości i stabilności związku mężczyzny i kobiety. Artykuł podejmuje analizę miłości małżeńskiej z perspektywy obu dyscyplin naukowych w życiu świętych małżonków: Luigiego i Marii Quattrocchi oraz Louisa i Zelii Martin. Dwie części artykułu prezentują kolejno teologiczne oraz psychologiczne rozumienie miłości. Natomiast w części trzeciej artykułu zawarte zostały przykłady miłości małżeńskiej w życiu obu małżeństw. Wypowiedzi pochodzące z listów małżeńskich i rodzinnych to realna rozmowa członków rodziny czyniona na użytek własny, domowy. Teksty źródłowe o charakterze autobiograficznym potwierdzają miłość małżeńską w życiu obu par w ujęciu teologicznym i psychologicznym.
Niniejsze opracowanie prezentuje temat piękna miłości małżeńskiej na podstawie adhortacji apostolskiej papieża Franciszka Amoris laetitia. Na wstępie zauważamy, że współczesny zsekularyzowany świat wypacza pojęcie miłości, co prowadzi do poważnych zaburzeń w funkcjonowaniu małżeństwa i rodziny. Ojciec święty Franciszek w swoim nauczaniu stara się przede wszystkim ukazać pozytywną stronę miłości małżeńskiej tak, aby sami małżonkowie zaangażowali się w odkrywanie jej głębi i różnorakich aspektów, które nie są widoczne na pierwszy rzut oka. Małżonkowie w codziennych prostych i zwyczajnych gestach uwidaczniają miłość, jaką Chrystus miłuje swój Kościół. Miłość rodzi się ze spojrzenia na drugą osobę, które wywołuje podziw i zasmakowanie w cennej wartości drugiego człowieka. Miłość pozwala dostrzec kochanego człowieka jako osobę. Radość miłości odnawia się i dojrzewa po wspólnym doświadczeniu cierpienia, trudu i zmagania. Wspólna droga małżeńska oznacza przejście przez różne etapy rozwoju miłości, które wymagają „wielkodusznego daru z siebie” (AL 220). Papież Franciszek przypomina, że miłość potrzebuje czasu, który małżonkowie muszą wygospodarować do własnej dyspozycji. Miłość bowiem dojrzewa pomimo ograniczeń i niedoskonałości poprzez ofiarny wysiłek i poświęcenie. Młodzi ludzie powinni się odważyć zawrzeć nierozerwalny związek małżeński, który stanowi ochronę i narzędzie do dojrzewania do miłości. Miłość małżeńska charakteryzuje się również uczuciem przyjemności i namiętnością seksualną. Ojciec święty Franciszek w nauczaniu o znaczeniu płciowości człowieka idzie za św. Janem Pawłem II, swoim poprzednikiem. Kościół odrzuca wypaczenia seksualne i erotyczne, ale nie lekceważy samej seksualności ani nią nie pogardza. Kryzysy małżeńskie są częścią dramatycznego piękna miłości małżeńskiej. Kościół poprzez kapłanów i odpowiednio przygotowane osoby może towarzyszyć duchowo małżonkom w kryzysie, tak aby odnaleźli oni i odnowili pierwotną miłość, która ich połączyła w jeden związek.
EN
The present study presents the theme of the beauty of conjugal love on the basis of the apostolic exhortation of Pope Francis Amoris laetitia. We note that modern secularized world distorts the notion of love, leading to serious disruptions in the functioning of marriage and the family. Pope Francis strives above all to show the positive side of conjugal love. Spouses in everyday simple and ordinary gestures reveal the love that Christ loves his Church. Love is born of a look at the other person, which provokes admiration and taste in the precious value of another person. Love lets you see a loved one as a person. Joy of love renews and grows after a shared experience of suffering, effort and struggle. The common married way is to go through the various stages of the development of love that require „generous gift of self” (AL 220). Pope Francis reminds us that love needs time that the spouses must find at their disposal. Love grows in spite of limitations and imperfections through sacrificial effort and sacrifice. Young people should dare to conclude an inseparable marriage that provides protection and a tool for the development of love. Conjugal love is also characterized by feelings of pleasure and sexual passion. Pope Francis in teaching about the importance of human sexuality goes behind St. John Paul II, his predecessor. The church rejects sexual and erotic perversion but does not disregard sexuality itself nor disdains it. Marriage crisis are part of the dramatic beauty of conjugal love. The Church through priests and prepared persons can spiritually accompany the spouses in crisis so that they find and renew the original love that has brought them into a single union.