The paper discusses mobilisation and combat readiness. It focuses especially on one of the aspects of deployment i.e. the transfer of this complex undertaking to the Designated Deployment Area, in the event of various difficulties. This is one of the most complicated undertakings that requires detailed planning and coordination of a number of actions in time and space.
The article discusses selected issues concerning mobilisation of the Polish Army of the Second Polish Republic, with special recognition to the role of the Wadowice garrison and the participation of the residents of the region in those plans. Among other issues, the differences in the regional impact of individual departments of the armed forces operating in Wadowice as well as the diversity in trainings for the needs of various types of military and paramilitary services were described. Wadowice was an infantry garrison, but in terms of preparation, the cavalry as well as groups of women for educational services and groups of men for sanitation services were trained here. In the above mentioned areas the trainings conducted by Wadowice garrison involved residents of the Wadowice district, Myslenice district and shortly existing Makow and Oswiecim districts. In terms of administration and mobilisation of reserves, District Draft Office (Powiatowa Komenda Uzupelnień) later Wadowice Region Draft Office (Komenda Rejonu Uzupelnień Wadowice) involved the area of Wadowice district and Chrzanow district. The article indicates the role, which for the garrison of Wadowice was envisaged in further mobilisation plans created in the period 1920-1939. The article further indicates additional burdens that increased the mobilisation duties for the 12 Infantry Regiment in being a part of an implemented plan during the 30s program of modernisation and expansion of the armed forces. Against the background of the so-called mobilisation network (as of January 1939) the article discusses formations to which inhabitants of district Wadowice were mobilised most often in August and September 1939. Based on an example of court documents relating to the soldiers fallen(killed) or missing in the campaign the elements supporting evidence for the use of the above mentioned mobilisation network were pointed out. There is also an indication that the likelihood that in the last months before the outbreak of World War II, changes to this network had been made, as a result of which the further formations were replenished by larger groups of reservists from the area of operation of Wadowice Region Draft Office (KRU Wadowice).
The essay defines the notion of “solidarity” and points to the inherent tensions and dilemmas of the phenomenon. Such internal contradictions arise between the equality of value of interests and welfare of members and the inequality of activity; between effectiveness in conflict and direct service to the interests and welfare of members; between direct service and conflict, and between volunteer work and concrete tasks. Solidarity is distinguished from social cohesion. Inequality of activity is compared to equality of inherent value. Various types are presented: paramilitary and Machiavelian Solidarity, Solidarity mobilized by external crisis or created in return to solidarity received, and Solidarity manifested in relation to concrete acts with symbolic purposes.
PL
W eseju zdefiniowane jest pojęcie „solidarności” i wskazane są nierozłącznie związane z nim napięcia i dylematy. Wewnętrzne sprzeczności narastają pomiędzy równością wartości interesów oraz dobrobytu członków grupy a nierównością ich zaangażowania; między efektywnością w rozstrzyganiu konfliktów a bezpośrednią służebnością wobec interesów i dobrobytu członków; pomiędzy ochotniczym zaangażowaniem a koniecznością realizacji konkretnych zadań. Solidarność jest odróżniona od spójności społecznej. Nierówność zaangażowania jest porównana z równością wrodzonych wartości. Przedstawione są różne odmiany solidarności: paramilitarna i machiaveliczna, solidarność wywołana przez kryzys zewnętrzny, solidarność wywołana w odpowiedzi na otrzymaną solidarność oraz solidarność manifestowana w odniesieniu do konkretnych działań o celach symbolicznych.
This paper has argued about the political situations of ethnic minorities in Poland. From research of political and ethnic environment, it is appropriate to conclude that fate of ethnic parties has been explained by institutional and socio-economic factors. It has a significant effect on whether ethnic minorities can enter the political arena or not.
PL
W artykule omawia się polityczną sytuację mniejszości etnicznych w Polsce. Na podstawie badań środowiska politycznego i etnicznego należy stwierdzić, iż losy partii etnicznych są wyjaśniane przez czynniki instytucjonalne i społeczno-ekonomiczne. Mają one znaczący wpływ na możliwości zaistnienia mniejszości etnicznych na politycznej arenie.
The purpose of the article is to analyze the phenomenon described in the literature as "the paradox of repression", "backfire" or "political jiu-jitsu". First of all, the explanation of its essence and the significance for the course of asymmetric conflict. Next, the history of scientific reflection on the paradox of repression was presented. The presentation of various forms of social control is a starting point for the analysis of the way in which the participants in a conflict called "asymmetric" manage repressions. State authorities try to apply a number of techniques to stop indignation, while activists of the contestation movement may activate counter-techniques, especially if they have knowledge of the strategic nonviolent struggle and alternative sources of communication.The author argues that the paradox of repression is not a simple consequence of using brutal repression against a weaker opponent, but depends to a large extent on the communication policy of both sides of the conflict.
PL
Celem artykułu jest analiza zjawiska określanego w literaturze przedmiotu jako „paradoks represji”, „backfire” lub „polityczne ju-jitsu”. W pierwszej kolejności dokonano wyjaśnienia jego istoty oraz znaczenia dla przebiegu konfliktu asymetrycznego. Następnie przedstawiono historię refleksji naukowej nad paradoksem represji. Prezentacja różnych form kontroli społecznej była punktem wyjścia do analizy sposobu zarządzania represjami przez uczestników konfliktu. Władze starają się zastosować szereg technik powstrzymania oburzenia, zaś aktywiści ruchu kontestacyjnego mogą uruchomić kontr-techniki, zwłaszcza jeśli dysponują wiedzą z zakresu strategicznej walki bez przemocy oraz alternatywnymi źródłami komunikacji. Autor argumentuje, że paradoks represji nie jest prostą konsekwencją stosowania brutalnych represji wobec słabszego przeciwnika, ale zależy w dużym stopniu od polityki komunikacyjnej obu stron konfliktu.
Globalną falę protestów i rewolucji, której punktem kulminacyjnym był rok 2011, można uznać za zjawisko o wielorakich konsekwencjach geopolitycznych, społecznych i kulturowych. Celem artykułu jest analiza głównych przyczyn mobilizacji, celów protestujących oraz mechanizmów globalnego rozprzestrzeniania się podobnych repertuarów kontestacji, ram interpretacyjnych, symboli, i sloganów. Refleksja zawarta w artykule obejmuje elementy analizy porównawczej, której celem jest uchwycenie głównych mechanizmów przyczynowych. W procesie wyjaśniającym odwołuję się do koncepcji dyfuzji, kultury światowej oraz analizy ramowej. Efektem są generalizacje historyczne na temat głównych mechanizmów dynamiki współczesnej mobilizacji globalnej.
EN
Global wave of protests and revolutions, which climaxed in 2011, can be considered as the phenomenon of multiple geopolitical, social and cultural consequences. The purpose of the article is to analyze the main causes of the mobilization, goals of the protesters and mechanisms of the global spread of similar repertoires of contestation, interpretative frames, symbols and slogans. Reflection presented in the paper includes elements of the comparative analysis, the aim of which is to capture the major causal mechanisms. I referred to the concept of the diffusion, the world culture and frame analysis. Historical generalizations about the main mechanisms of the dynamics of contemporary global mobilization is the result.
W artykule opisano proces tworzenia pierwszych ukraińskich jednostek wojskowych od wybuchu powstania 1 listopada 1918 roku do ogłoszenia ustawy o powszechnym poborze 13 listopada 1918 roku. Na podstawie analizy artykułów prasowych, ogłoszeń, komunikatów i raportów pokazano, jak wyglądały wydzielenie wojsk ukraińskich z byłej armii austriackiej i mobilizacja wolontariuszy do wojskowych organizacji w różnych częściach Galicji Wschodniej. Omówiono również rolę lokalnych funkcjonariuszy i działaczy w tworzeniu pierwszych ukraińskich oddziałów, a także zagadnienia związane z lokalizacją i czas utworzenia armii.
EN
The following article focuses on the investigation of how the first Galician Army parts were formed, starting from November 1st protest to the adoption of military duty law. The article reflects research of how the army was formed by reorganizing of Ukrainian troops of the former Austrian army, and mobilization of volunteers. Based on the literature review (i.e. magazine articles, advertisements, messages, reports) the nature of protest, troop mobilization and military formation in various regions of eastern Ukraine is shown. The article describes the role of local officers and activists in creation of first Ukrainian divisions as well as issues associated with location and time of army creation.
O ponowoczesności czyta się często na łamach codziennej prasy i można mieć wrażenie, że jest to słowo-wytrych pozbawione w zasadzie znaczenia. Ten stan rzeczy nie oznacza jednak, że problem rozważany przez Jean-Françoise Lyotarda w Kondycji ponowoczesnej jest już kwestią całkowicie przebrzmiałą. Wydaje się wręcz, że ponowoczesność zbanalizowana domaga się podwójnie wytężonego namysłu, gdyż zapoznaje swoje niepokojące oblicze, które w artykule zostaje nazwane metanarracją mobilizacji. W tym kontekście ponowoczesność, wbrew Lyotardowi, wcale nie nastała. Co więcej, sam Lyotard może być odczytywany jako filozof nowoczesny. W jego pismach obecna jest wszak ideologia mobilizacji. Być może, by rozprawić się z bolączkami współczesności, należy wyjść poza logikę poróżnienia i myśleć w perspektywie demobilizacji. Artykuł przynosi zarys takiego właśnie myślenia.
EN
The term “postmodernity” is nowadays so often used, also in the popular media, that it has become, in principle, devoid of any specific meaning. However, it does not mean that Jean-Françoise Lyotard's considerations in The Postmodern Condition are no longer relevant. On the contrary, the more banal the problem of postmodernity becomes, the more carefully we need to investigate it because in the shadow of the trivial hides a disquieting aspect of the world we live in. This aspect is called in the article the metanarrative of mobilization. In this context, postmodernity, against Lyotard, has not yet come. What is more, Lyotard himself can be considered as a modern philosopher because his writings are liked with the ideology of mobilization. In order to deal with contemporary disturbances one needs to think beyond the logics of the differend, think in terms of demobilization. The article is a sketch of such thinking.
Populizm może być definiowany jako ideologiczny atrybut partii politycznych, jednak w niniejszym badaniu został on zoperacjonalizowany jako cecha argumentacji, pozwalająca populistom twierdzić, że są oni jedynymi wybrańcami uprawnionymi do reprezentowania interesu narodu. Antypluralistyczne argumenty tego typu wystąpiły w prawicowym dyskursie amerykańskiego ruchu politycznego Tea Party podczas wyborów do amerykańskiego Kongresu w 2018 r. Niniejsze studium przedstawia wyniki analizy oficjalnej strony internetowej Tea Party (treści z zakładki “All News”) przeprowadzonej metodą mieszaną. Wspomagana komputerowo analiza językowa słów kluczowych, konkordancji i sprzężeń (ang. couplings) na próbie pozyskanej z ww. kanału informacyjnego została uzupełniona jakościową analizą retoryczną wybranych toposów i błędów argumentacyjnych. Analiza ukazuje dominację takich strategii, jak: (1) homogenizacja pojęcia „prawdziwych patriotów”, (2) polaryzacja reprezentacji „dobrzy my” i „źli oni”, (3) dyskredytowanie przeciwników poprzez analogie, „najgorsze” przykłady i ataki ad hominem, (4) odwołania do teorii spiskowych, a także (5) środki perswazji oparte na patosie i etosie, związane ze zmediatyzowanym i uhistorycznionym imaginarium kulturowym. Studium potwierdza zalety metody mieszanej w podejściu do analizy tzw. retoryki populistycznej.
EN
Populism can be treated as an ideological attribute of political parties, but in this study, it is operationalized as a feature of argumentation that allows populists to claim to be the only ones to represent the interests of the nation. Such anti-pluralist arguments could be observed during US midterm elections in 2018 in online discourses of the right-wing political movement Tea Party. This article reports on a mixed-method study of the Tea Party’s official website obtained through scraping the All News feed. The quantitative linguistic analysis of keywords, concordances and couplings in the newsfeed sample is complemented with a qualitative rhetorical analysis of some topoi and argumentative fallacies. The analyses reveal such strategies as: (1) homogenizing the representation of true patriots, (2) polarizing between “good us” and “evil them,” (3) discrediting opponents through analogies, “worst” examples and ad hominem attacks (4) conspiracy theorizing, and (5) mobilizing modes of pathos and ethos in relation to mediatized and historicized cultural imaginaries. The study showcases the advantages of a mixed-method approach to the so-called populist rhetoric.
The author has made an attempt to theoretically – by referring to empirical evidence – formulate the necessary conditions that allow participatory processes to happen. In this perspective, participation is not only an ethical requirement but primarily a mechanism that supports taking up the challenges posed by the increasing complexity of the social world. The examples presented in the article show that participation has a very strong ‘competitor’: clientelism. In the spaces where the latter forms the base of the relations between the government and society, it is difficult to find a well-rooted and sustainable presence of participatory processes. The author thus presents a hypothesis that the logic of clientelism, together with the lack of the ability to recognise the importance of resource interdependence, has the ability to weaken participation, or in other words, wash it out in a specific way. Clientelism strives to maximise the control over resources. This can, in some cases, support the realisation of development goals or be effective in particular governmental arrangements (e.g. the transformation in Poland in the 90 s of the 20th century), however, it also deepens the passivity and in the long run can lead to a decrease in the value of some resources or even their loss. In this context, participation is thus understood mainly as an expression of caring for the owned and acquired resources and as the recognition of their interdependence.
PL
Autor podjął próbę sformułowania – na poziomie teoretycznym, odwołując się do przykładów empirycznych – wybranych warunków, umożliwiających zaistnienie procesów partycypacyjnych. Partycypacja w tym ujęciu nie jest tylko postulatem etycznym, ale przede wszystkim mechanizmem sprzyjającym podejmowaniu wyzwań, wiążących się z rosnącą złożonością społecznego świata. Przywołane w artykule przykłady pokazują, że partycypacja ma bardzo silnego „konkurenta” w postaci klientelizmu. Tam, gdzie relacje między władzą a społeczeństwem są na nim oparte, trudno o zakorzenienie się i trwałą obecność mechanizmów partycypacyjnych. Autor stawia hipotezę mówiącą o tym, że w przestrzeni lokalnej partycypację osłabia – czy wypłukuje ją w specyficzny sposób – logika klientelizmu w powiązaniu z niedostrzeganiem znaczenia współzależności zasobów. Klientelizm bowiem oznacza dążenie do maksymalizacji kontroli nad zasobami. Może to sprzyjać realizacji celów rozwojowych, być skuteczne w określonych warunkach systemowych (np. transformacja w Polsce w latach 90. XXw.), jednak pogłębia również pasywność, a w dłuższym okresie oznaczać może zmniejszanie się wartości określonych zasobów czy wręcz ich utratę. Partycypacja w tym kontekście rozumiana jest przede wszystkim jako wyraz dbałości o posiadane i pozyskiwane zasoby oraz dostrzeganie ich współzależności.
Na początku lipca 1675 r. Jan III Sobieski wydał uniwersały zawierające drugie wici na pospolite ruszenie, które nakazywały szlachcie koronnej rozpoczęcie przygotowań do wyprawy. Województwa z zachodniej i północnej Korony zostały zobligowane do podjęcia jedynie przygotowań do ewentualnej ekspedycji pospolitaków, która miała nastąpić po ogłoszeniu trzecich wici. Natomiast województwa południowo-wschodnie miały zgromadzić się w lokalnych obozach i odpierać ataki grasujących Tatarów lub wzmocnić załogi tamtejszych miast. Szlachta z tych terenów, które były najbardziej zagrożone najazdem wojsk tureckich i tatarskich, podejmowała działania o charakterze mobilizacyjnym. Zbierała się najpierw na sejmikach ekspedycyjnych, a następnie dokonywała przeglądów podczas popisów. Pod koniec lipca takie czynności podjęła szlachta z ziem: przemyskiej, sanockiej i drohiczyńskiej oraz z województwa lubelskiego. Na początku sierpnia mobilizację ogłosiła ziemia chełmska, powiat biecki i województwo bełskie, a w połowie tego miesiąca ziemia bielska i województwo sandomierskie. Jan III zdołał jednak zatrzymać najeźdźców pod Lwowem i zrezygnował z wydania ostatnich wici. Dzięki temu pospolitacy z województw należących do prowincji małopolskiej nie brali udziału w działaniach wojennych.
EN
At the beginning of July 1675, John III Sobieski issued a proclamation regarding the second call to arms for a mass mobilization, which ordered the nobility in the Crown to start preparations for a military campaign. The voivodeships from the western and northern Crown were obliged to take measures only for a prospective military expedition of the commoners (pospolitacy), which was to take place after the announcement about the third call to arms (wici). In turn, men from the south-eastern voivodeships were to gather in the local camps and fight off the attacks of the marauding Tartars or strengthen the garrisons of the local cities. The noblemen from the areas most endangered by the invasion of the Turkish and Tartar forces took measures of mobilising nature. Initially, they were gathering at the expedition councils (sejmiki ekspedycyjne) and then they were making inspections during the enlistments. Toward the end of July, these activities were continued by the nobility from the Land of Przemyśl, Sanok, Drohiczyn, and from the Voivodeship of Lublin. At the beginning of August, mobilization was announced for the Land of Chełm, County of Biecz, and Voivodeship of Sandomierz. John III managed to stop the invaders near Lviv and gave up on sending the last call to arms. Due to this decision, the commoners from the voivodeships situated in the province of the Lesser Poland did not take part in the military operations.
На современном этапе экономика Украины, включая её агропромышленный комплекс, находится в состоянии кризиса. Негативное влияние имеют структурные, межотраслевые диспропорции, накопившиеся в народном хозяйстве на протяжении десятилетий, которые и привели к острому дефициту товаров производственного и непроизводственного назначения. Кризис усиливается разбалансированностью финансово-кредитной системы, несоответствием сложившихся управленческих структур потребностям экономического развития.
EN
At the present stage of Ukraine's economy, including its agriculture, is in crisis. The negative impact of structural intersectoral imbalances have accumulated in the national economy for decades, which has led to on acute shortage of capital and non-industrial goods. The crisis has intensified the imbalance of the financial and credit system, and mismatched the existing administrative structures to the needs of economic development.
PL
Obecnie gospodarka Ukrainy, w tym rolnictwo, znajduje się w głębokim kryzysie. Negatywny wpływ mają strukturalne, międzysektorowe dysproporcje, które nagromadziły się w gospodarce narodowej przez dziesięciolecia, co doprowadziło do ostrego deficytu towarów. Kryzys nasila się poprzez system finansowo-kredytowy i niedopasowanie istniejących struktur zarządzania do potrzeb rozwoju gospodarki.
This article constitutes an attempt to reconstruct the utopian society projected in An American Utopia. Dual Power and the Universal Army by Fredric Jameson. Its interpretive framework grasps the utopian form as a modality. The manner in which the essay summarizes the previous work of the author is also assessed. Attention is given to the way the critical function of the utopian form makes itself apparent in the process of demonstrating its own impossibility.
PL
Celem artykułu1 jest próba rekonstrukcji projektu utopijnego społeczeństwa zarysowanego w pracy An American Utopia. Dual Power and the Universal Army Fredrica Jamesona. Ramę interpretacyjną stanowi ujęcie utopii jako modalności oraz przekonanie o podsumowującym charakterze, jaki tekst ten stanowi w ramach twórczości autora. Szczegółowej uwadze poddany został sposób, w jaki utopijna spekulacja Jamesona stara się przenegocjować swoją własną niemożliwość.
Populism has been a controversial category since the beginning of the scientific reflection on this phenomenon. As this article shows, this stems from the differences between researchers who differently hierachize the meaning of specific constitutive elements. More importantly, researchers often differ even as to which elements are necessary elements of the phenomenon. Therefore, these differences result from different views on the ontological status of populism. This leads to a tendency to use other empirical data and a different methodology. The purpose of this text is the critical analysis of the most typical and new ideas regarding ontological status of populism. The article also attempts to identify potential areas of agreement between individual approaches to populism: as a thin-core ideology, discourse, strategy and organization, political style, mobilization, discursive and stylistic repertoire, and interpretative framework.
PL
Populizm jest kategorią budzącą spory od początku naukowej refleksji nad tym zjawiskiem. Jak pokazuje niniejszy artykuł jest to nie tylko pochodną różnicy między badaczami, odmiennie hierarchizującymi znaczenie poszczególnych elementów konstytutywnych. Co ważniejsze, badacze często różnią się nawet co do tego, które elementy są koniecznymi elementami zjawiska. Różnice te wynikają więc z odmiennych spojrzeń na status ontologiczny populizmu. Pociąga to za sobą skłonność do korzystania z innych danych empirycznych oraz odmiennej metodologii. Celem niniejszego tekstu jest krytyczna analiza najbardziej typowych, jak i nowych pomysłów dotyczących statusu ontologicznego populizmu. Artykuł usiłuje ponadto wskazać na potencjalne obszary zgodności pomiędzy poszczególnymi ujęciami populizmu: jako ideologii o cienkim rdzeniu, dyskursu, strategii i organizacji, stylu politycznego, mobilizacji, dyskursywnego i stylistycznego repertuaru, ramy interpretacyjnej.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.