This paper aims at the problem of realism in the artistic representation of animals. Contemporary animal studies recognize the problem of narratives in which animals serve as a negative point of reference to humans or as a symbol, always referring to some cultural story. In this context the anthropocentric art of Walton Ford is particularly interesting. The painter is openly enthusiastic about the symbolic and narrative uses of animals in culture, and yet in his paintings he manages to represent animals’ otherness, and their ability not to be „tamed” by our schemes.
The purpose of the article is to demonstrate the complex relations between ideology and various types of narration. In the text, I employ the notion of ‘ideological-ness’, assuming that ideology is not only conveyed within the framework of narration but rather it constitutes the foundations of its construction. Narration does not reflect reality in a neutral manner but from a certain point of view it always constructs it. On the other hand, it is in narration that ideology is manifested, and in this way we can learn about the mechanisms behind the ideological structuring of social reality. In the article, I present two methodological propositions for studying ideology in narrative forms. Firstly, the concept of conventionalised ‘ideological-ness’ points to the processes stabilising ideological meanings in narration. Secondly, with the concept of configurational ‘ideological-ness’ we can capture the internal contradictions within a work, and thus its proneness to various ideological interpretations.
Celem artykułu jest weryfikacja założenia, że zrozumienie przez człowieka otaczającej go rzeczywistości, w tym także polityki, opiera się na naturalnym dla niego konstruowaniu narracji teoretycznych. Autor wskazuje, że dotyczy to także poznania naukowego, które można potraktować za specyficzną formę twórczości opowiadającego umysłu. Reprezentując podejście dedukcyjno-nomologiczne, powiązane z interpretacją humanistyczną, udowadnia że specyfika przedmiotu badań politologicznych dodatkowo wzmacnia znaczenie narracji, jako narzędzia poznania. Przedstawioną w artykule argumentację opiera na prezentacji założeń epistemologicznych, operacjonalizacji narracji jako kategorii poznawczej i analitycznej, charakterystyce narracyjnej specyfiki polityki oraz wynikających stąd implikacji badawczych.
EN
The aim of the article is to verify the assumption that human understanding of the surrounding reality, including politics, is based on the natural construction of theoretical narratives. The author points out that this also applies to scientific cognition, which can be treated as a specific form of creativity of the telling mind. Representing the deductive-nomological approach, related to the humanistic interpretation, he proves that the specificity of the subject of political science research additionally strengthens the importance of narration as a tool of cognition. The arguments presented in the article are based on the presentation of epistemological assumptions, the operationalization of narration as a cognitive and analytical category, the narrative characteristics of the specificity of politics and the resulting research implications.
W ostatnich latach w polskiej politologii dokonał się swoisty zwrot od polityki do polityczności. Oznacza on między innymi, że stosując instrumentarium właściwe dla nauk politycznych politolodzy zaczęli dostrzegać polityczne znaczenie różnych zjawisk – także poza takimi wymiarami tradycyjnie rozumianej polityki, jak władza, organy państwa, aktywność partii politycznych. W takim ujęciu, istotny okazuje się proces upolitycznienia zjawisk niepolitycznych, struktura interesów społecznych, a szczególnie role dominacji i podporządkowania stojące u podstaw tych zjawisk oraz skutki polityczne działań w sferach pozornie niepolitycznych. Optyka ta pozwoliła polskim politologom, bez względu na różnice w podejściach i perspektywach badawczych, zainteresować się zagadnieniami, które wcześniej badali reprezentanci innych dyscyplin naukowych. W ten sposób wzbogacony został nie tylko sposób oglądu takich zagadnień, ale i same nauki polityczne. Wszystkie opisane powyżej prawidłowości odnieść możemy bezsprzecznie do polityczności i upolitycznienia aktywności twórczej człowieka realizowanej w ramach sztuki – zarówno tradycyjnej (np. teatr, literatura, rzeźba, architektura, malarstwo), popularnej (film, muzyka rozrywkowa, kabaret, komiks, ale i popularne warianty sztuk tradycyjnych), czy awangardowej (np. instalacje, videoarty, bio-art itp.).
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.