Nell’allocuzione alla Rota Romana del 1989 il Papa Giovanni Paolo II considera il tema del diritto di difesa nel processo matrimoniale. Questo tema il Papa riprende nelle diverse allocuzioni pariando sia della giustizia sia della verita, in particolare quella ehe riguarda il matrimonio delle parti. In questo articolo cerco do analizzare i ρίύ importanti pensieri dei Papa riguardo al diritto di difesa ed i suo influsso per quanto riguarda la pratica dei tribunali ecclesiastici. Per questo non mi fermo sulla concezione dei diritto di difesa, ma cerco anche di analizzare le ρίύ importanti norme rigradanti questo tema.
This paper deals with the issue of the individual’s right of defence in the administrative procedural law. In the opinion of the author, in addition to the principle of the right to a fair and equitable trial and the right to good administration, the individual should have the right to defend his or her legal interest by the possibility to initiate appropriate procedures to verify the activities of the public administration. The grounds for deriving the individual’s right of defence should be based on the principle of a democratic rule of law. The exercise of this right shall take place in different proceedings and through different legal remedies.
Prawo do obrony to zbiór wszelkich uprawnień, które przysługują stronie biernej procesu karnego w celu odparcia oskarżenia, zmniejszenia odpowiedzialności karnej oraz innych uciążliwości w procesie karnym. Zasada ta ma swoje podstawy w Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz kodeksie postępowania karnego. Zgodnie z dyspozycją art. 6 k.p.k. prawo do obrony przysługuje podejrzanemu oraz oskarżonemu. Tymczasem w procesie karnym uczestniczy również osoba podejrzana, która nie jest formalnie podejrzanym, ale skupiają się wokół niej działania organów procesowych. Bardzo często staje się ona stroną postępowania przygotowawczego. Tematem artykułu jest kwestia prawa do obrony z punktu widzenia osoby podejrzanej. Od wielu lat pozostaje ona pomijana w polskim ustawodawstwie, chociaż była przedmiotem rozważań doktryny. W tekście poddano rozważaniom dotychczasowe propozycje na definicję osoby podejrzanej, a także przeanalizowano obecny zakres prawa do obrony w ujęciu konstytucyjnym, konwencyjnym i kodeksowym. Stanowi to bazę do ustalenia, czy osobie podejrzanej w obecnym stanie prawnym przysługuje prawo do obrony i czy jest ono odpowiednio realizowane. Przedstawione zostały również postulaty de lege ferenda – sformułowano propozycję definicji osoby podejrzanej i umiejscowienia jej w kodeksie postępowania karnego, a także sugestię dotyczącą lepszej realizacji prawa do obrony w praktyce.
EN
Right of defence is a collection of authorizations which are entitled to a passive party to the criminal process in order to refute charges, reduce criminal liability and other nuisance in criminal proceedings. This principle has its foundation in the Polish Constitution, the European Convention on Human Rights and the Code of Criminal Procedure. Pursuant to article 6 of the Code of Criminal Procedure, the right of defence is entitled to the suspect and the accused. Meanwhile, a suspected person - who formally is not a suspect - also participates in the criminal process, and the operations of the law enforcement authorities are focused around them. Most often, they become a party to pre-trial proceedings. The subject matter of the article is the right of defense from the suspected person point of view. For many years, they have remained unnoticed in the Polish legislation, even though they have been under doctrine consideration. This paper considers current proposals of a definition of the suspected person, and it also analyses the actual scope of the right of defense in terms of the constitution, conventions and statutes. This is a foundation in order to determine whether the suspected person in the current legal status has the right of defense, and whether it is properly exercised. De lege ferenda postulates have been also presented, i.e. a proposal of the definition of the suspected person and its placement in the Code of Criminal Procedure, as well as a suggestion for better realization of the right of defense in practice.
Le présent article a pour objectif d’analyser les effets de l’article 3 de la directive 1/2019 lors de sa transposition par les États membres. Le caractère incomplet et imprécis de l’article 3 de la directive 1/2019 pourrait provoquer une non-harmonisation dans les différents États membres de l’UE, notamment en Europe orientale, des droits de la défense dans la procédure en matière de concurrence. Plus précisément, pour éviter cet effet, les États membres doivent s’adapter aux normes européennes. Le présent article entend apporter un éclairage sur la manière dont les droits de la défense sont protégés par la Commission européenne dans le cadre des procedures en matière de concurrence.
EN
The purpose of this paper is to analyze the effects of Article 3 of Directive 1/2019 when transposing it by Member States. The incompleteness and vagueness of Article 3 of Directive 2019/1 could cause non-harmonization in the various EU Member States, especially those in Eastern Europe, of the right of defence for the defendant party in the antitrust procedure. More specifically, to avoid this effect, Member States must adapt to European standards. In doing so, the paper intends to shed some light on how the right of defence is protected by the European Commission during competition proceedings.
The concept of procedural fairness plays an important role in the enforcement of competition law, which must not only be effective but also fair. Thus, legal institutions should guarantee a proper level of protection of the values of procedural fairness. This paper is dedicated to the possible conflict between the guarantees of procedural fairness that find their expression in the right to be heard and in the protection of confidential information. Both guarantees, the right to be heard on the one side, and the protection of confidential information on the other, should be properly balanced. Unlike EU law, Polish legislation and jurisprudence proves to be inefficient in this respect. Article 69 of the Competition Act fails to show clearly what the limits of the protection of confidential information are in situations when the right to be heard of other parties of antitrust proceedings is at stake. Business secrets are predominantly protected over the right to be heard also in the jurisprudence of Polish courts. By contrast, the Competition Act does not seem to properly protect confidential information other than business secrets. Such situation poses a risk for the adequate level of protection of procedural fairness in Polish antitrust enforcement. Moreover, neither Polish legislation nor jurisprudence explains to companies what shall prevail in the case of a concrete conflict between the protection of business secrets and the right to be heard. An answer to this questions is needed seeing as proof of a competition law infringement which should be accessible to the parties, can at the same time constitute a business secret.
FR
Le concept de l’équité procédurale joue un rôle important dans le renforcement de la loi de la concurrence, qui, outre d’être efficace, doit aussi aussi être équitable. Pour cela, les institutions légales devraient garantir le niveau de protection de l’équité procedurale nécessaire. L'objet de cet article est d'étudier les conflits possibles entre les garantis de l’équité procédurale qui trouvent leur expression dans le droit d'être entendu et dans la protection des données confidentielles.
This article presents the new legal problems related to the decentralization of the enforcement of Community competition law. The study shows that Regulation 1/2003 did not only give national antitrust authorities new rights and competences in that context but obligated them also to respect the general principles of Community law . This article contains an analysis of the first decisions issued by the UOKiK President on the basis of Community law and shows that the right of defence applicable to Polish proceedings differs from the standards developed by the European Commission and courts. The paper concludes with a number of suggestions concerning changes in Polish antitrust procedure regarding not only the application of Community law but also national provisions.
FR
Le présent article traite des problèmes liés à la décentralisation de l’application du droit communautaire de la concurrence. Une analyse démontre que le Règlement 1/2003 a attribué aux organismes nationaux de concurrence non seulement de nouveaux droits et de nouvelles compétences dans ce domaine, il les a également obligés à respecter les principes générales du droit communautaire. L’article comporte une analyse des premières décisions rendues par le Président de l’UOKiK sur le fondement du droit communautaire. Il démontre que le droit à la protection qui est appliqué dans les procédures polonaises diffère des standards développés par la Commission européenne et les juridictions. L’article se termine par des suggestions des modifications dans la procédure de concurrence polonaise portant non seulement sur l’application du droit communautaire mais aussi sur des dispositions légales nationales.
The main purpose of this doctrinal contribution was to analyze the special faculties, recently promulgated, and granted by the Supreme Pontiff Benedict XVI to three Congregations of the Roman Curia responsible for Doctrine of the Faith, Evangelization of Peoples, and the Clergy, to streamline in poenam procedures with relation to those faithful, especially clerics, who committed grave crimes against the faith and customs. This critical analysis of both new details and proposed legal procedures aims to demonstrate the provisional nature of particular Faculties and intends to propose possible solutions under criminal law in the light of the intended overhaul of Book VI. The solutions adopted by the Congregations, especially regarding transfers of secular clerics into the secular state, raise justified doubts as to the consistency of the canonical norms, pointing to the necessity to promulgate ius novissimum, which would regulate this aspect of ecclesiastical life. The obtained results suggest that the reform should guarantee an alleged perpetrator a right to defence, calling for more effective functioning of competent ecclesiastical organs by bringing particular procedural means up to date.
PL
Autor niniejszego artykułu analizuje treść szczególnych Uprawnień nadanych przez papieża Benedykta XVI trzem dykasteriom Kurii Rzymskiej celem udoskonalenia i szybszego uskutecz-nienia procedur in poenam względem tych wiernych, zwłaszcza duchownych, którzy dopuścili się poważnych przestępstw przeciwko wierze i obyczajom. Krytyczna refleksja tak nowych factispecies, jak i zaproponowanych procedur prawnych koncentruje się na ukazaniu nie tylko prowizorycznego charakteru szczególnych Uprawnień, i sta-wia sobie za cel również wskazanie możliwych rozwiązań karnoprawnych w świetle zapowiedzianej w 2010 r. gruntownej reformy Księgi VI obowiązującego Kodeksu Prawa Kanonicznego. Rozwiązania przyjęte przez Kongregacje Doktryny Wiary, Duchowieństwa i Ewangelizacji Narodów, zwłaszcza w kwestii przeniesienia do stanu świeckiego duchownych – uznanych winnymi zarzucanych im przestępstw – budzą wśród doktryny uzasadnione pytania dotyczące spójności norm kanonicznych, wskazując na konieczność promulgacji ius novissimum, regulującego ten aspekt życia Kościoła. Uzyskane wnioski sugerują, że reforma winna gwarantować domniemanemu przestępcy prawo do obrony, uwzględniając równocześnie konieczność efektywniejszego działania ze strony kom- petentnej władzy kościelnej poprzez aktualizację odpowiednich dróg proceduralnych.
II diritto di difesa nel processo di nullità matrimoniale sembra di essere uno dei temi fondamentali del diritto processuale canonico. E’ cos! perché grazie alle garanzie prescitte dalia legge il processo matrimonaile diventa un stramento per raggiimgere una verità obiettiva. II diritto di difesa garantito alie parti porta alio sviluppo délia verità ed in conseguenza ad una sentenza giusta. Questo diritto riguarda in modo particolare l’atto délia citazione, notifica dell’oggetto del dubbio, ma anche la possibilità di presentare le prove, la pubblicazione degli atti e délia sentenza. In questo articolo ho cercato non solo di presentare le norme contenute nell’Istruzione Dignitas connubii, ma anche di presentare le oppinioni diverse riguardanti i particolari del tema approfondito.
The subject of this work is the issue of the constitutionality of § 9522 of the Rules of Procedure of Common Courts. Based on the analysis of regulations in the field of criminal proceedings, the author tries to demonstrate the non-compliance of this provision with the principle of the right to defence, the principle of the right to an effective remedy, the principle of the exclusivity of the act and the prohibition of creating apparent powers, and, therefore, proposes its own, different regulation of this issue, which would allow for compliance of national regulations with the standards of fair trial.
The article looks at changes regarding the right to counsel at the stage of explanatory proceedings in petty offence cases. The changes were implemented by the 15 May 2015 amendment. The existing status of the right of defence at the pretrial stage of the petty offence procedure has also been affected by the previous amendments of the procedure, namely from 27 September 2013 and 12 May 2015. The article discusses the state of law before and after the amendments. Rewritten Art. 4 of the Code of Petty Offence Procedure guarantees the right of defence to a person subject to the request to impose a penalty on clear grounds, which restores the relative equality of the parties at the stage of explanatory proceedings. Affording the person referred to in Art. 54 § 6 of the Code of Petty Offence Procedure the assistance of a professional counsel does not only safeguard their constitutional rights but also validates the proper operation of the investigating authorities.
PL
Przedmiotem artykułu jest ukazanie zmian w zakresie prawa do obrońcy na etapie czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia, które są rezultatem nowelizacji z 15 maja 2015 r. Na obecny kształt prawa do obrony na przedsądowym etapie postępowania w sprawach o wykroczenia mają wpływ także nowelizacje przepisów proceduralnych z 27 września 2013 r. oraz z 12 maja 2015 r. W opracowaniu przedstawiono stan prawny sprzed i po nowelizacji. Zmiana art. 4 k.p.w., który w obowiązującym brzmieniu gwarantuje osobie, co do której istnieje uzasadniona podstawa do sporządzenia przeciwko niej wniosku o ukaranie, dostęp do obrony formalnej, powoduje przywrócenie względnej równości stron procesowych na etapie czynności wyjaśniających. Umożliwienie osobie określonej w art. 54 § 6 k.p.w. korzystania z pomocy profesjonalnego obrońcy jest nie tylko realnym zabezpieczeniem jej konstytucyjnych praw obywatelskich, ale stanowi także skuteczny środek weryfikacji prawidłowości działań organów śledczych.
Artykuł przedstawia problematykę settlement (porozumień ugodowych) w prawie konkurencji na podstawie doświadczeń w ramach prawa unijnego a także prawodawstwa krajowego Wielkiej Brytanii, Francji i Niemiec. Na początku przeprowadzono analizę przebiegu procedury w oparciu o kilka wybranych kryteriów. Następnie przedstawiono praktykę decyzyjną organów antymonopolowych z uwzględnieniem wybranych orzeczeń sądowych. Wszystko po to by w kolejnym rozdziale dokonać analizy tej instytucji z uwzględnieniem jej podstawowego celu jakim jest osiągnięcie efektywności proceduralnych i stworzenie instytucji atrakcyjnej dla przedsiębiorców. Kluczowe wyzwania jakie pojawiają się w tym zakresie to: (i) efektywność proceduralna v. respektowanie uzasadnionych interesów przedsiębiorcy, (ii) pogodzenie atrakcyjności settlement dla przedsiębiorcy z zachowaniem odstraszającego charakteru kar antymonopolowych (iii) ukształtowanie procedury z uwzględnieniem postulatów przedsiębiorców tj. pewności, transparentności i przewidywalności. W końcowej części opracowania dokonano wstępnej oceny proponowanego kształtu settlement w polskim prawie antymonopolowym a także postawiono kilka wniosków natury ogólnej.
EN
The purpose of this paper is to analyze settlement procedure in competition law on the basis of experiences arising from European law and national laws of Great Britain, France and Germany. In the first part the paper compares different legal frameworks according to the several chosen criteria. This description is then illustrated with the decisional practice of competition authorities. In the next part the rationale behind different solutions is discussed, taking into account the basic aim of the settlement, which is to achieve procedural economy on the one hand and being attractive for on the other hand. Key problems identified are (i) procedural economy versus respecting legitimate interests of engaged undertakings (ii) meeting critical balance between attractiveness of settlement and maintaining deterrence effect of fines (iii) meeting the fundamental expectations of participants which are: certainty, transparency and predictability. Last but not least, some comments on the envisaged settlement procedure in Polish law are formulated.
Niniejszy artykuł stanowi próbę krytycznej oceny rozwiązań w zakresie legal professional privilege, które zostały zaproponowane w toku procesu legislacyjnego oraz ostatecznie przyjęte przez twórców projektowanej nowelizacji ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Oprócz wskazania na liczne interpretacyjnie praktyczne trudności wiążące się z przyjętymi przez twórców tej nowelizacji rozwiązaniami, niniejszy artykuł proponuje również treść przepisów regulujących zasadę LPP, które mogłyby znaleźć się w znowelizowanej ustawie. W ocenie autorów rozwiązania te powinny być co do zasady zbieżne z rozwiązaniami przyjętymi w unijnym prawie konkurencji.
EN
This article attempts to critically assess solutions related to the legal professional privilege proposed during the legislative process and finally adopted by the authors of the drafted amendment to the Act on Competition and Consumer Protection of 2007. However, aside from pointing out numerous interpretational and practical difficulties associated with the solutions chosen in the draft amendment act, proposed in this article is also an alternative content of the new Polish LPP provisions, which could be included in the amended Act. The authors of this article are of the opinion that Poland’s new solutions should basically be concurrent with those adopted in EU competition law.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.