The aim of this article is to describe and critically assess the main contentious issues in Sino-Russian relations and to explain how they affect the development of this relationship. First of all, the article examines the attitudes of China and Russia towards their relationship in the context of the changing distribution of power and increasing competition in Central Asia. Secondly, the influence of the collectively understood West on the dynamics of the Sino-Russian partnership is analyzed, with particular emphasis on the role of the United States. These applications are supplemented with an assessment of regional perception of relations in the Asia-Pacific region and a study of trade between two parties. The author does not limit himself to one methodological approach, drawing from the Balance of Threat Theory, the concept of security dilemma and analyzing political discourse and structure of bilateral trade. The results of the analysis indicate the existence of relatively permanent and significant barriers, suggesting that the Sino-Russian relations will not reach a higher level of intensity than is the case at present. The current form of cooperation enables both parties to pursue common interests without risking an assertive reaction from the United States. Only sudden and far-reaching changes, harmful to both countries, have a chance to bring about a convergence of China’s and Russia’s interests sufficient to create a fully operational alliance.
Since the mid-90s the Russian Federation has remained the most important player in the CIS region. It has the greatest potential of instruments which can be used towards the post-Soviet states in political and military domain to maintain and maybe even broaden its influence in its former colonies. It seems that Iran has the least potential to employ. Its situation is the most complex one because of Western and Turkish concerns not only about fundamentalism export to the Muslim post-Soviet countries but also the disturbing issues not directly connected with the CIS region – Iranian nuclear program, its backing for terrorist organization in the Middle East, its anti-Israeli position and Teheran engagement in the Syrian conflict.Full text: http://bazhum.muzhp.pl/czasopismo/589/?idno=14762
Conflict is a costly endeavor. However, conflict itself is of unobservable magnitude which makes statistical inference problematic. The long-run economic cost of conflict is calculated as the sum of the contemporaneous costs and the discounted value of future costs. Typically, researchers use War or Militarized Interstate Conflicts as independent, discrete events to calculate its contemporaneous effect and then introduce a time binary variable to estimate the lagged effects since the end of the event. The conflict datasets accurately recognize the dates of the core conflict. However, they ignore the possibility that a lack of militarized conflict does not necessarily mean that issues have been settled, thus we are underestimating overall costs. The present study estimates the economic costs of rivalry. The international rivalry cycle is a process in which a pair of states create and sustain a relationship of atypical hostility for some period. This paper is part of the renaissance of research activity in the applied economics of international trade. The gravity model is used to determine the economic cost of Rivalry on bilateral trade using panel data. At the aggregate level, strategic and enduring rivalries have a negative and significant effect on trade flow. The results show that the total effect of rivalry accounts for48%-57% of the fall in bilateral trade volume, which is equivalent in cost to 19% of the ad-valorem tax. If the rivalry is disaggregated by claim type: spatial, positional, and mixed, then we observe that the cost varies substantially with the type. Spatial rivalry explains 16%-26% of the fall in trade volume, while positional and mixed rivalry explain 49%-57% and 77%-82%, respectively.
The appearance of large-surface complexes has led to the creation of new trade, service and entertainment centers in cities; these complexes have an impact on their surroundings. Due to the large scale of the phenomenon, it is important to determine the zones and nature of this influence, discuss the problem of the relationship between a shopping center and a city, and the tendencies and perspectives of development of shopping centers. A shopping center competes with its home city for the attractive urban and suburban areas and the dominating role, especially in terms of a trade, service and public space. On the other hand, it coexists with the city by releasing/regaining lands that have been degraded and contributes to improvements in transport. The development of shopping centers throughout the world occurs on a quantitative level — with varying dynamics, but still their number increases, and, importantly, on a qualitative level — since their new forms with altered offers emerge. Changes observed should be noteworthy to all Polish policy-makers when making well-thought-out decisions regarding locations. Local authorities need to realize that the permits they issue influence more than the changes in the functional and spatial structure of a city or commune.
PL
Pojawienie się wielkopowierzchniowych kompleksów doprowadziło do wykreowania w miastach nowych ośrodków handlowo-usługowo-rozrywkowych oddziałujących na otoczenie. W związku z dużą skalą zjawiska ważne jest zastanowienie się nad strefami i charakterem ich oddziaływania, nad problemem relacji centrum handlowego z miastem oraz nad tendencjami i perspektywami ich rozwoju. Centra handlowe z jednej strony rywalizują z miastem o atrakcyjne przestrzenie miejskie/podmiejskie, o dominującą rolę szczególnie w przestrzeni handlowo-usługowej i publicznej. Z drugiej strony koegzystują z miastem uwalniając/odzyskując dla niego zdegradowane obszary przyczyniając się również do zastosowania lepszych rozwiązań transportowych. Rozwój centrów handlowych zachodzi nadal w wymiarze ilościowym — na świecie z różną dynamiką, ale tego typu kompleksów przybywa oraz w wymiarze jakościowym — powstają nowe formuły o zmienionej ofercie. Obserwowane zmiany powinny być przesłanką dla decydentów w Polsce przy podejmowaniu bardziej przemyślanych decyzji lokalizacyjnych. Władze samorządowe muszą zdawać sobie sprawę, że wydawane przez nich pozwolenia mają wpływ na zmiany struktury funkcjonalno-przestrzennej miasta/gminy.
Trivers (1974) argued that offspring demand much more parental investment than parents want to give. This conflict of interest stems from a genetic conflict. Parents are genetically equally related to all of their offspring (the coefficient of relatedness r = 0.5; children share 50% genes of each of parents) and, for the parents, they present the same value as the “vehicle” of their genes. For this reason, parents are selected to balance investment among their offspring. For the offspring, it is a different standpoint: for each “full” sibling (r = 0.5) its value is twice as much to the other sibling (because it has 100% of its own genes, and the second sibling shares only 50% of its genes), and its value is fourfold higher than the value of a half-sibling (r = 0.25). The “selfish” children, driven by their own genetic interest, try to obtain more parental investment than their parents intend to provide, even at their siblings’ disadvantage. In this situation, a parent–offspring conflict arises that concerns the distribution of parental investment, and what is important, one can expect a sibling rivalry for these resources. In this paper the social and psychological consequences of parent – offspring conflict are discussed: i.a. infanticide, mate preference conflict, sibling rivalry and allomothering as a way in which parent–offspring can be reduced.
In the article the author focuses on the analysis of Sino-Indian rivalry in the three countries, seeking common points and differences in their situation. These are the inland Nepal, located between India and China; the islands of Sri Lanka, lying adjacent to the Indian subcontinent; and the Maldives, five hundred kilometer away from it. Author claims that in the 21st century there is an increase of intensity in relations between the People's Republic of China and the Republic of India in the field of competitive impacts in the analyzed countries. However, due to the significantly lower potential of India in the economic sphere and less activity in the international arena, the policy of this country in South Asia is most often reactive to China's actions. In the 21st century a significant change in the political situation in Nepal, Sri Lanka and the Maldives can be seen. India's former hegemony has been undermined by China, which has gained an advantage in all of these countries.
Nie zawsze łatwo jest powiedzieć, gdzie przebiega granica pomiędzy edukacyjną a promocyjną działalnością muzeów. Zwyczajowo łączy się pracowników odpowiedzialnych za te zadania i same zadania, zakładając, że ich praca jest bardzo podobna a cele zbieżne. W mniejszych muzeach nierzadko ta sama osoba zajmuje się obydwoma dziedzinami pracy muzeum, łączy je bowiem dużo – praca z publicznością, pozycja w strukturze organizacyjnej, wspólne cele i co być może najważniejsze – korespondujące ze sobą projekty. Przy wszystkich podobieństwach, dzieli jednak pracowników edukacji i promocji istotna różnica. Adresatem działań promocji jest całe społeczeństwo, adresatem działań edukacji – ta jego część, która zdecyduje się, za sprawą przygotowanej przez pracowników edukacji i odpowiednio zaprezentowanej przez pracowników promocji oferty, przyjść do muzeum. Punktów współpracy, ale i miejsc, w których mogą pojawić się nieporozumienia między promocją a edukacją jest sporo. Kierując się jednak wspólną dla całego muzeum misją i myśleniem zespołowym, te dwa najbardziej bodaj kreatywne działy muzealne mogą w znacznym stopniu kształtować relacje z publicznością i pozycję muzeum na mapie instytucji kultury.
The article is devoted to a new institution of the international political relations – the strategic partnership. The author analysis the realities of the foreign policy conducted in the first decade of the 21st century and takes a side in the discussion between the neoliberals and the neorealists on the states’ natural tendency to rivalry or cooperation. Settling her concept in the framework of the realists theory of alliances, the author describes the condition of research on the issue and differentiates between the sensu stricte and sensu largo alliance, moving closer the wider understanding of the term. The core of the essay, though, is the presentation of a perfect model of the researched institution. Therefore, the author presents and justifies her own definition and sets constitutive features of the material strategic partnership.Full text: http://bazhum.muzhp.pl/czasopismo/589/?idno=14760
It is not always easy to determine the boundary between the educational and promotion-oriented activity pursued by museums. It has become a custom to link staff members responsible for those tasks and the tasks themselves, going on the assumption that their work is extremely similar and targets - concurrent. In smaller museums the same person frequently deals with both titular functions fulfilled by the institution, because they share numerous features: work with the public, position in the organisational structures, joint targets and, possibly the most prominent, corresponding projects. Despite all these similarities, there exists an essential difference between employees dealing with education and promotion. The latter is addressed to society as a whole, while education - to that part, which decided to come to the museum as a result of an off er prepared by staff members involved in education and suitably presented by those responsible for promotion. There are quite a few cooperation points, but also instances where misunderstandings may occur between promotion and education. By carrying out the joint mission of the whole museum and heeding group reflections, these departments, probably the most creative in a given museum, can to a considerable degree mould relations with the public and the position held by the museum on the map of cultural institutions.
The paper concerns the evolution of the political position of the House of Lords until the end of the 19th century. The author presents the time of stabilisation of the relations of the two parliamentary chambers and identifies its causes. He also discusses the increasing disruption of relations between the two chambers of the British Parliament following from electoral reforms and, consequently, the decomposition of the hitherto unified conservative political environment and the emergence of liberal forces. This resulted in increasingly strong ideological and political rivalry between the conservative House of Lords and the largely liberal House of Commons.
W drugiej dekadzie XXI wieku nasiliła się rywalizacja pomiędzy Chinami i Japonią oraz Stanami Zjednoczonymi i Chinami w regionie Azji Wschodniej. Japonia intensywnie rozbudowuje swoje Narodowe Sił Samoobrony i przekształca je, przy poparciu ze strony USA, w nowoczesną armię wyposażoną w broń ofensywną. Upatruje w tym, a nie tylko w sojuszu z USA, główną szansę obrony swojego terytorium przed ekspansją Chin, które od kilku lat domagają się zwrotu wysp Senkaku/Diaoyutai. Z kolei Chiny dążą nie tylko do umocnienia swojej dominującej pozycji w regionie Azji Wschodniej, lecz także do uzyskania statusu supermocarstwa . W tym celu rozbudowują w niespotykanym dotychczas tempie i skali swój potencjał militarny. Potencjał ten może zostać, w najbliższej przyszłości, użyty dla odbicia spornych wysp na Morzu Południowochińskim.
EN
In the second decade of XXI century there has been an increase in rivalry both between China and Japan as well as between China and the United States. This, in turn, has led in Japan to the buildup of National Self-defence Force and transformation of that force, with the support of the U.S., into the modern army equipped with the offensive weapons. Asserting the right to self-defence of its territory against the Chinese expansion could worsen Japan,s relations with China, which tries to regain the Senkaku Islands being the part of the Japan, s territory since 1895. On the other hand China aims not only at the consolidation of its position in East Asia but also at gaining the status of superpower. Therefore the Middle Kingdom develops its military potential at the unprecedented rate and scale .And that potential may be used, in the near future, in order to conquer the Senkaku and other islands on the East China Sea.
National colours and anthem are the elements of both identity and autocreation of the sport stage’s actor. The behaviour of Olympic champions has been a subject to reviews made in the language of theatre and, sometimes, the language of politics. Nowadays, an Olympic champion, the leading actor of the spectacle, is a self-aware director of the epilogue to their own play, and adds a personal touch to the award ceremony’s scenario. Simultaneously, solidarity with the values that perceive the individual rivalry as a confrontation between countries and nations is expected from an Olympic champion. The acting out of the sports game’s ceremony by its players maintains (despite the evolution of the spectacle itself) a conservative nature that corresponds with the spectators’ ideas. Reports and descriptions available in press and Internet sources were used during the reconnaissance, as well as the relations available in sport’s literature, reportage and journalism.
PL
Barwy narodowe i hymn są elementem zarówno tożsamości, jak i autokreacji aktora sceny sportowej. Zachowania mistrzów olimpijskich recenzowano w języku teatru i niekiedy w języku polityki. Współcześnie zwycięzca igrzysk olimpijskich, pierwszoplanowy aktor widowiska, jest świadomym reżyserem epilogu prowadzonej przez siebie gry i scenariuszowi honorowania najlepszych nadaje własny rys. Jednocześnie od zdobywcy najwyższego lauru nadal oczekuje się solidarności z wartościami identyfikującymi rywalizację jednostek jako konfrontację państw i narodów. Ogrywanie ceremoniału gry sportowej przez jego uczestnika ma – mimo ewolucji samego kształtu widowiska – naturę konserwatywną, odpowiadając wyobrażeniom odbiorców. Dokonane rozpoznania wykorzystały relacje i opisy dostępne w prasie i na portalach internetowych, a także świadectwa obecne w literaturze sportowej, w reportażu i publicystyce.
Wykluczenie społeczne może być postrzegane jako przykład pozbawiania jednostki członkostwa w zrzeszeniu bądź jako znaczne ograniczanie praw danej hierarchii. W tym kontekście życie społeczne postrzegane w danym kraju jest nie tylko jako rywalizacja mniejszych hierarchii, ale także jako przykład działania hierarchii, obejmującej całą sferę publiczną. Celem artykułu jest wskazanie możliwości stosowania teorii rywalizacji hierarchii do analizy zagadnienia wykluczenia społecznego, ukazanego w różnych kontekstach. Wykluczenie społeczne można ukazywać także na przykładach zaczerpniętych z różnych dziedzin aktywności ludzkiej.
EN
Social exclusion can be viewed as an example of depriving an individual of membership in an association or as a significant restriction of rights within a given hierarchy. In this context, social life in a given country can be analysed as not only competition between smaller hierarchies, but also as a hierarchy covering the entire public sphere. The purpose of the article is to indicate the possibility of using the hierarchy competition theory to analyse the issue of social exclusion, shown in different contexts. Social exclusion can also be illustrated by examples taken from various fields of human activity.
This article presents the results of research that set out to identify and characterize the challenges and threats to international security posed by the use of hypersonic weapons. The research process mainly employed the critical assessment of the literature, systemic and comparative analyses and generalization. As a result of the research, it was established that hypersonic weapons are an indispensable tool in the conducting of international competition by the Russian Federation and can be treated on par with nuclear weapons. Due to its attributes, it meets the criteria of an offensive weapon and poses certain uncertainties and real threats to the international security environment mainly because, so far, the capabilities to intercept and destroy it in the active phase of flight to the target has not been acquired. The Russian Federation considers hypersonic weapons as an excellent tool for applying pressure and aggression, allowing it to conduct international competition in the gray zone and achieve foreign policy objectives without the need for direct military confrontation. Due to its ability to cause almost immediate operational and strategic effects, it accelerates the dynamics of conflict escalation and rapidly affects the transition from a state of stability to international instability. It cannot be ruled out that in the third decade of the 21st century hypersonic weapons may be the key element determining the Russian Federation's achievement of global dominance.
The rivalry of great powers between the United States and China embraces all regions of East Asia, including Southeast Asia and the South China Sea. The situation changed and became even more dynamic at the beginning of 2017, with the arrival of Donald Trump, the new American President. Donald Trump’s decision to withdraw the United States from the Trans Pacific Partnership had a significant influence on the situation in Southeast Asia and started a trade war with China as well as a race in the field of new technologies. The Trump Administration also introduced a new strategy of “free and open Indo – Pacific” which shared some basic strategic similarities with its predecessor – the Pivot. Washington has labeled China a strategic rival and a military threat. The American activities are strongly supported by Japan. The Japanese prime minister Shinzō Abe considers supporting Trump’s policy of trade war and general confrontation with China is in Japanese national interest. China was surprised by the evolution of American policy and its reaction was rather defensive. The Chinese president Xi Jinping suspects that the US’s real goal is to prevent China from rising or projecting power and influence abroad, especially in Southeast Asia and South China Sea. However China’s leadership has firmly decided to oppose the American administration policy, particularly in the above mentioned region. The countries of the region of Southeast Asia started to be severely challenged by China but also by the United States and Japan, especially in the South Chinese Sea. The majority of these countries are likely to continue the “hedge” policy.
The discussion of political commentators on BRICS (Brazil, Russia, India, China and South Africa) was dominated by two narratives. The first one claims that tightening BRICS group cooperation for several years has resulted in establishing alternative economic bloc against the Western world that is losing global power. According to the second one, there are too many differences between China, Russia, India, Brazil and South Africa, so that the efforts to dominate international 21st century politics can become reality. Skeptics perceive BRICS as a campaign of extravagant rhetoric with no visible achievements. However, supporters of both theories agree that the key to the survival of the BRICS structure is the effective interaction between the two main players, namely Russia and China. Moscow and Beijing consistently promote BRICS as an economic project in which both countries set a new geopolitical paradigm. They present BRICS as an open field of strategic development that gives great opportunities to develop the potential of a new matrix of international relations developed by Russia and China. However, image-building efforts cannot hide significant differences in the real attitudes of both countries. Despite many contentious issues, military, trade and diplomatic cooperation between Russia and China is getting closer. Experts warn that Beijing is too powerful ally for Moscow, which is why will pursue its own interests at the expense of Russia. What is the chance of the creation of Russian-Chinese entents? Is BRICS a cooperation forum for both players or rather rivalry?
PL
Dyskusję komentatorów politycznych na temat BRICS (Brazylia, Rosja, Indie, Chiny i RPA) zdominowały dwie narracje. Pierwsza twierdzi, że trwające od kilku lat zacieśnianie współpracy krajów grupy BRICS jest budowaniem alternatywnego bloku gospodarczego wobec tracącego globalną władzę świata Zachodu. Według drugiej, istnieje zbyt dużo różnic między Chinami, Rosją, Indiami, Brazylią i RPA, by starania zdominowania międzynarodowej polityki XXI wieku mogły się urzeczywistnić; postrzega BRICS jako kampanię ekstrawaganckiej retoryki bez widocznych osiągnięć. Jednak w jednej kwestii zwolennicy obu teorii się zgadzają: kluczem do przetrwania struktury BRICS jest efektywna interakcja między dwoma głównymi graczami – Rosją i Chinami. Moskwa i Pekin konsekwentnie promują BRICS, jako projekt gospodarczy, w którym oba państwa wyznaczają nowy paradygmat geopolityki. Przedstawiają BRICS jako otwarte pole rozwoju strategicznego, które daje wielkie możliwości do rozwoju potencjału nowej matrycy stosunków międzynarodowych rozwijanych przez Rosję i Chiny. Jednak wysiłki wizerunkowe nie są w stanie ukryć istotnych różnic w rzeczywistych postawach obu państw. Mimo wielu spornych kwestii, współpraca militarna, handlowa i dyplomatyczna Rosji oraz Chin zacieśnia się. Eksperci ostrzegają jednak, że Pekin jest dla Moskwy zbyt potężnym sojusznikiem, dlatego też kosztem Rosji będzie realizował własne interesy. Jaka jest szansa powstania rosyjsko-chińskiej ententy? Czy BRICS jest dla obu graczy forum współpracy czy raczej rywalizacji?
Ambitions and influences of the Russian Federation reaches Post Soviet Area, the Middle East, and Africa as well. The Kremlin uses any geopolitical factor to sway antiwestern sentiments among African countries. The role of this paper is to analyze and present a place of African countries in russian politics, especially since 2015. Analytical approach suggest what political, economical and military tools are utilized by Russia to recover its previous position on this continent. Any consequences of russian involvement in chosen countries are also highlighted here to underline an international position of Russia on African continent.
PL
Afryka jest kolejnym, po obszarze poradzieckim i Bliskim Wschodzie, miejscem rosnących ambicji i wpływów Rosji. Czynnik geopolityczny jest tu szczególnie ważny, ponieważ Kreml wykorzystuje go do podsycania antyzachodnich nastrojów. Celem artykułu jest ukazanie miejsca i roli Afryki w polityce zagranicznej Kremla, zwłaszcza po 2015 r., oraz analiza instrumentów politycznych, ekonomicznych i wojskowych, jakie Rosja wykorzystuje do obudowania swej pozycji na kontynencie. Artykuł przedstawia też konsekwencje rosyjskiego zaangażowania w wybranych państwach regionu oraz ich wpływ na międzynarodową pozycję Rosji.
Russian-Chinese cooperation on sea areas should be seen in the context of attempts to limit US control over global transport routes. Its goal is to counter the American possibilities of control of routes of transport of energy carriers from Russia towards the west and leading to China through the Asian reservoirs. The community of interests allows a number of political and economic initiatives and the use of force demonstrations in the regions to locate the national interests of both countries. The sea exercises are their emanation. There are also significant differences of interest in Chinese-Russian relations. One of the areas where their differences of interest occur is the Baltic region, which means that the goal of Russian Baltic policy is to maintain limited activity of China as a Baltic player. The aim of the article is to identify specific “fields of cooperation” between Russia and China and conflict areas that will determine the scope of possible cooperation of both countries.
PL
Rosyjsko-chińską kooperację na akwenach morskich postrzegać należy w kontekście prób ograniczania amerykańskich możliwości kontroli globalnych szlaków transportowych. Jej celem jest przeciwdziałanie amerykańskim możliwościom kontroli tras przewozów nośników energii z Rosji w kierunku zachodnim oraz prowadzących do Chin poprzez akweny wokółazjatyckie. Wspólnota interesów pozwala na podjęcie szeregu inicjatyw polityczno-ekonomicznych oraz stosowania demonstracji siły w regionach ulokowania interesów narodowych obydwu państw. Ich emanacją są wspólne ćwiczenia morskie. W stosunkach chińsko-rosyjskich istnieją także znaczne rozbieżności interesów. Jednym z obszarów, na którym występuje ich rozbieżność interesów jest region bałtycki, co powoduje, że celem rosyjskiej polityki bałtyckiej jest utrzymanie ograniczonej aktywności Chin, jako gracza bałtyckiego. Celem artykułu jest określenie swoistych „pól współdziałania” Rosji i Chin oraz obszarów konfliktogennych, które określą zakres możliwej kooperacji obydwu państw.
In this article, the author’s present relations between the Russian Federation and the European Union in the context of competition for influence in the Western Balkans. Particular attention is paid to the intersecting lines of interest and, nevertheless, important aspects of historical participation in intra-regional relations between the two actors. The article addresses both political, social and economic issues, which are the merits of mutual relations both within the Russian Federation – the European Union as well as between the two actors and the countries of the region.
PL
W niniejszym artykule autorzy prezentują relacje pomiędzy Federacją Rosyjską a Unią Europejską w kontekście rywalizacji o wpływy na obszarze Bałkanów Zachodnich. Szczególną uwagę autorzy zwracają na przecinające się linie interesów i niemniej ważne aspekty historycznej partycypacji w stosunkach wewnątrz regionu obu aktorów. W artykule zarówno poruszono kwestie polityczne, społeczne jak i gospodarcze, które stanowią meritum wzajemnych relacji zarówno na przestrzeni Federacja Rosyjska – Unia Europejska, jak i pomiędzy oboma aktorami a państwami regionu.
Due to historical conditions, its strategic geographic location and its significant energy resources, particularly natural gas, oil and uranium, Uzbekistan plays an important role in international politics. Countries wishing to expand their sphere of influence on the territory of Uzbekistan are primarily Russia and China, which take a number of measures to build their position in the internal market of the country. The process of seeking to expand the sphere of influence can be observed, among others, in the energy industry of Uzbekistan. The aim of the article is to present the Russian-Chinese rivalry in the oil and gas sector, which is characterized on the one hand by the Russian defense of its sphere of influence in the former Soviet republic, and on the other hand by the Chinese economic expansion realized within the framework of the New Silk Road project. The article analyzes the geographical and energy conditions of the country, characterizes the oil and gas sector, as well as shows the activities of leading Russian and Chinese companies that have a huge impact on the functioning of the energy sector of Uzbekistan.
PL
Ze względu, uwarunkowania historyczne, strategiczne położenie geograficzne oraz znaczne zasoby surowców energetycznych, w szczególności gazu ziemnego, ropy naftowej oraz uranu, Uzbekistan odgrywa istotną rolę w regionalnej polityce międzynarodowej. Państwami chcącymi rozszerzyć swoją strefę wpływów na terytorium Uzbekistanu są przede wszystkim Rosja oraz Chiny, które podejmują szereg działań zmierzających do budowy swojej pozycji na rynku wewnętrznym państwa. Proces dążenia do rozszerzenia strefy wpływów można zaobserwować m.in. w przemyśle energetycznym Uzbekistanu. Celem artykułu jest przedstawienie rosyjsko-chińskiej rywalizacji w sektorze naftowo-gazowym, która z jednej strony charakteryzuje się rosyjską obroną strefy wpływów w byłej republice radzieckiej, z drugiej zaś chińską ekspansją gospodarczą realizowaną w ramach projektu Nowego Jedwabnego Szlaku. W artykule przeanalizowano uwarunkowania geograficzne oraz energetyczne państwa, dokonano charakterystyki sektora naftowo-gazowego, a także ukazano działalność czołowych rosyjskich i chińskich koncernów, które mają olbrzymi wpływ na funkcjonowanie sektora energetycznego Uzbekistanu.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.