The article shows tutoring is one way for children to actively learn through contact with peers by acting as non-professional teachers. This type of learning requires interaction between more competent and less competent partners. Theoretical framework of this consideration is determined by Vygotsky’s social constructivism. This paper presents selected research about children learning from each other, exposing benefits to tutoring program’s participants in the range of cognitive, social and emotional development, as well as possible reasons for ineffectiveness in this form of children's learning.
PL
W niniejszym tekście przedstawiam tutoring rówieśniczy jako jedną z możliwości aktywnego uczenia się dzieci w kontaktach z innymi dziećmi w roli nauczycieli nieprofesjonalnych. Ten rodzaj uczenia się wymaga interakcji między bardziej i mniej kompetentnym partnerem. Ramy teoretyczne dla moich rozważań wytycza konstruktywizm społeczny w ujęciu Wygotskiego. W artykule prezentuję wybrane badania na temat uczenia się dzieci od siebie wzajemnie, eksponując korzyści płynące dla uczestników tutoringu w zakresie rozwoju poznawczego i społeczno-emocjonalnego oraz możliwe przyczyny nieskuteczności tej formy uczenia się dzieci.
Some developmental psychological concepts, such as L. S. Vygotsky’s zone of proximal development or H. R. Schaffer’s joint involvement episodes, gave a new perspective in perceiving the process of teaching and development, by providing very detailed characteristics of the situation of acquiring competence in social relations. The mentioned concepts are based on a belief in the developmental potential of humans, and they perceive teaching as future-oriented. These assumptions are also characteristic for coaching and mentoring which are nowadays becoming more and more popular forms of development in work places; hence an attempt to find some analogy between them. The prepared comparison contributes to extending the theoretical bases of “development cooperation relations,” as coaching and mentoring are jointly referred to.
PL
Koncepcje z obszaru psychologii rozwojowej, takie jak strefa najbliższego rozwoju L. S. Wygotskiego czy epizody wspólnego zaangażowania H. R. Schaffera wniosły nową perspektywę do rozumienia procesu nauczania i rozwoju, charakteryzując wnikliwie sytuację nabywania kompetencji w relacji społecznej. Wymienione koncepcje opierają się na wierze w potencjał rozwojowy człowieka, a nauczanie widzą jako zorientowane na przyszłość. Założenia te charakterystyczne są również dla coachingu i mentoringu, będących coraz popularniejszymi formami rozwoju w miejscu pracy. Stąd próba znalezienia analogii. Wykonane porównanie przyczynia się do poszerzenia teoretycznych podstaw „rozwojowych relacji współpracy”, jak określa się wspólnie coaching i mentoring.