The author argues that it is not possible, especially in an urbanized landscape, to trace any clear dividing lines between natural structures and processes and those caused by the human. Simplifying things to the extreme, we assume that “wildlife” includes those organisms which live permanently (or are capable of living) in a given area without any deliberate human assistance. Arguments for sustaining “wild life” in city parks are many, deriving from humanitarian, ecological, social, or economic considerations. The author acquaints the reader with research conducted as part of the project Nature of the Skaryszewski Park. The diagnosis relating to that Warsaw park enabled the formulation of a range of recommendations whose application would protect and foster living nature in city parks.
As the aesthetic of the Polish cities became a topic of wider discussions, it is important to detect the potential role of human-place relations. Two studies (N = 185 & N = 196) were conducted to explore the relationship between place attachment, place identity and appraisal of urban landscape. Satisfaction with urban aesthetic was predicted by two dimensions of place attachment (place inherited and place discovered), local identity (on the trend level) and national-conservative identity. Place discovered and European identity were also predictors of visual pollution sensitivity. Place discovered is considered as more active type of attachment that permits both a positive bias concerning the aesthetics of one’s city, and a stronger criticism of the elements that can potentially violate the place’s landscape.
Allotment gardens are a characteristic feature of the industrial landscape of Upper Silesia. The purpose of the study has been to present various aspects of allotment location in the urban landscape. A more than a 100-year-old development process has shaped the contemporary structure of the allotments which constitute a multi-functional part of the development. In the historical development, there have coexisted the following functions: economic, recreational, ecological, landscape and socio-educational. Under the existing administrative restrictions, they were developed as a result of an unfavourable economic situation and focused on food production. Allotment gardens usually developed without the interference of urban planners, which had, and still have, many organizational consequences. Distance from the centre is the main factor influencing the spatial distribution of allotment gardens in urban areas. The detailed location is determined by the environmental conditions and administrative decisions that are usually taken, albeit under pressure, due to the high demand for allotments. Distance-related profiles demonstrate the relationship between the distance from the centre and the share of allotments in the land surface as well as the size of the time-space changes resulting from the development of the city. In many cities, there are concentric concentration zones at a certain distance from the centre. Analysis has shown that allotments are quite clearly linked to the structural units of the city. Larger concentrations are formed on the outskirts of residential multi-family buildings. The results of the research confirm compliance with the design recommendations that the distance should not cause too much time loss for users.
One of the most predictable implications of photography consists of the ability to fix some images returning them in a variable timeframe for the observation. In all the major world cities, it is common to incur in some book where recent photos are compared to old ones searching the same point of view in order to make the comparison more accurate and stimulate the critical ability of the observer. An exercise that sometimes stimulates a sort of regret for the past, pointing out a diffused excess of nostalgia for times gone by. Nevertheless, the reality and meaning of modern city images are not always so prosaic. What happens when photographs are evocative of a reality that is completely lost in the collective imaginary even though it still exists and functions, despite being forgotten and buried in the depths of the city? This is the case of very few pictures capable of telling the story of a city, Milan, and its only “real” river, the Olona, whose waters, humiliated and rejected, continue to flow in total amnesia. It is a different story when photography does not have the role of nourishing nostalgia, but the power to make visible and explain the variation of a presence and its progressive obliteration. Some pictures testify to the passage from the bucolic amenity of the river and its banks in a pre-urban context to a muscular urban infrastructure. A rigid channelized river, shown with confidence, is trying to keep its presence, until the moment of its inevitable decline and disappearance. It is in these images that the possibility of reconsidering the Olona as a part of the new project for the city lies.
Ostrava, in the past nicknamed the steel city of the republic or the city of coal and steel, represented during the socialist period and afterwards the main industrial city of the republic. The social official visual images of the city and life in it represented a happy urban life with glimpses of shining future. Ostrava was visualized as an embodiment of progress made possible and conditioned by the indrustralization and related changes of the urban landscape and everyday life.
Ostrava, which used to be nicknamed the “steel heart of the republic”, was an important industrial centre during and after socialism. The city’s official visual presentation of itself during socialism was that of a happy life in an urban environment where it is already possible to catch glimpses of a glorious future facilitated by industrialization and its related transformations to the city’s everyday life and landscape. In this paper, I present a visual analysis of the official discourse about Ostrava and everyday life there. I then confront the constituent elements of this visually produced urban landscape with distinctly more ambivalent testimonies by artistic photographers from the same period. The aim is to comprehend the basic compositional elements that furnished the multilayered image of an industrial city and people’s roles there and use the two contrasting imageries of Ostrava’s urban landscape to inquire into the relationship between urban landscape and visual discourse.
This paper investigates the themes of walking and wandering in Paul Leppin’s novel Severins Gang in die Finsternis by analysing their occurrence and aesthetic connotation. The act of walking and the exploration of urban landscape are strongly present in the novel, which is set in Prague and is characterised by several depictions of the milieu; therefore, the text has been analysed from this angle in numerous previous studies, mainly mentioning the elements of flanerie appearing in the narration. The present study discusses the problematic aspects in defining the protagonist of the novel as flaneur, suggesting alternative interpretations that can describe the aesthetic experience of Severin’s walking more exhaustively. The analysis mainly follows Francesco Careri’s research on the aesthetics of walking, which are summarized in his work Walkscapes. Walking as Aesthetic Practice. Following the same methodological approach, the paper also analyses occurrences of the act of walking other than Severin’s walkabouts, focusing especially on the presence of processions throughout the text.
The survey interviewed three hundred and nine people in five public places within Warsaw. The aim of the survey was to examine if people's sound preferences are related to a place's function and how these preferences diferentiate. A further aim of this research was to gather users' ideas for making city soundscapes more pleasant. The results showed that people generally prefer natural and human sounds, but do not like mechanical sounds; the importance of specific sounds are diferentiated in relation to the function and history of a place. The main way to make urban places sound better and more appropriate to their function is to eliminate or reduce mechanical sounds (especially trafic), but individual methods depend on local conditions. The second way to make places sound better is to increase natural sounds and to make soundscapes more appropriate to their function - an increase in human sounds (mainly music).
Revitalization of postindustrial urban areas in European cities changes and redefines the Urban landscape. The process is multidimensional: materiał, functional, spatial symbolic and above all social. New urban landscape ofrevitalized areas is perceived contextually by inhabitants and other users. Based on analysis of case studies describing in literaturę, the article presents direct and indirect relations identified inurban landscape of revitalized postindustrial urban areas depending on the different contexts. The conclusion underlines the aspect ofthe social responsibility ofthe revitalization in the process of monitoring and assessing it.
PL
Procesy rewitalizacyjne terenów poprzemysłowych - przeprowadzanew Europie coraz liczniej - przekształcają krajobraz miejski. Zmiany te mają charakter wielowymiarowy: materialny, funkcjonalny, społeczny i symboliczny. Nowy krajobraz zrewitalizowanych fragmentów miasta odbierany jest kontekstualnie przez mieszkańców i użytkowników. W artykule omówione zostaną relacje bezpośrednie i pośredniewystępujące w krajobrazie miejskim zrewitalizowanych terenów poprzemysłowych. Na podstawie wybranych studiów przypadku zaproponowany zostanie model wykorzystania tego typu analiz do monitoringu i oceny skuteczności dokonanej rewitalizacji w kontekście jej społecznej odpowiedzialności.
The emergence of the modern concept of the sustainable city raises afresh the longstanding issue of the place and role of vegetation in urban and peri-urban areas in Europe. The awareness of biodiversity and the exploration of the services provided by ecosystems both lead to the development of ecological networks based on green spaces in and around the city. The establishment of these networks converges with the control of urban growth and urban sprawl, with the ‘green belts’. Drawing on the development of public policy governing the place of vegetation in Berlin, London and Paris, this article seeks to show the correspondences that have developed in the discussions of urban policy carried on in the major industrialized countries, and also the conflicting goals which these policies are meant to implement.
W artykule przedstawiono zmiany w krajobrazie miasta Ozimek (woj. opolskie) dotyczące terenów przemysłowych, powstałe w wyniku likwidacji hałd przyzakładowych. Podjęcie tematu przez autora jest wynikiem wieloletniej współpracy z opisanym zakładem przemysłowym, w ramach której badano wpływ odpadów zgromadzonych na hałdach na środowisko naturalne oraz fakt, że autor artykułu jest mieszkańcem opisywanego miasta. Głównym celem opracowania było przybliżenie przykładu zmian w krajobrazie miejskim terenów postindustrialnych wynikające z likwidacji hałd przemysłowych. Jest to przykład racjonalnego zarządzania obszarem miejskim i dobrej współpracy jednostek samorządowych z przemysłem. Likwidacja hałd oraz rewitalizacja terenów poprzemysłowych wpłynęła nie tylko na poprawę krajobrazu, ale także na środowisko naturalne. Dzięki ponownemu wykorzystaniu odpadów zgromadzonych na hałdach ograniczone zostało zużycie surowców naturalnych i jednocześnie zmniejszono ich wpływ na środowisko. Dwie hałdy należące do „Huty Małapanew” zlokalizowane były w poprzek drogi krajowej nr 46 Opole–Warszawa (DK46), wzdłuż przepływającej tam rzeki Mała Panew. Przez wiele lat hałdy stanowiły integralną część miasta, tworząc industrialny krajobraz. Obecnie tylko niewielka część składowiska należy do zakładu, gdzie gromadzi się odpady z bieżącej produkcji. Pozostałą część składowisk sprzedano firmie zajmującej się odzyskiem odpadów hutniczych i produkcją kruszyw drogowych. Dzięki stopniowej likwidacji hałd, krajobraz miasta ulega ciągłej poprawie. Gmina odzyskała część terenu składowiska, którą przeznaczyła pod inwestycje. W pracy opisano genezę powstania składowisk i ich rozbudowę na tle historii zakładu. Dodatkowo zilustrowano zmiany krajobrazu miejskiego w trakcie likwidacji hałd.
EN
The article presents changes in the urban landscape caused by the elimination of overhead slag heaps from the “Huta Małapanew” metalworks in the city of Ozimek (Opole Region). The subject was undertaken as a result of the author’s long-term cooperation with the industrial plant during which the environmental impact of waste collection on heaps was studied. The author is also a resident of the city in question. The main objective of the study is to present the changes in the urban landscape of post-industrial areas resulting from the elimination of industrial heaps. This is an example of rational urban area management and effective cooperation between the local government and the industrial sector. The removal of the heaps and the renewal of the post-industrial areas have improved not only the landscape, but also the state of the environment. Reuse of the waste collected in heaps has reduced its environmental impact and the consumption of raw materials. Two slag heaps from “Huta Małapanew” were located across national road no. 46 Opole–Warszawa (DK46), along the Mała Panew river. For many years the heaps were an integral part of the city, creating an industrial landscape. At present, only a small part of the landfill belongs to the foundry and still serves as a site for waste collection. The remaining part of the landfill was sold to a company that specializes in foundry waste recovery and production of road aggregates. Due to the gradual elimination of the heap, the city landscape is constantly improving. The municipality became the owner of a portion of the landfill, and the area was designated for investment. The article describes the origin of the heap and its development against the background of the foundry. In addition, changes to the urban landscape during the heap’s elimination are illustrated.
W artykule analizowane są sposoby reprezentacji miejskiego krajobrazu w fotografii. Stawiam tezę, że chociaż przestrzeń zasadniczo jest nieruchoma, to można mówić o postrzeżeniu jej jako ruchomej w czasie oraz środkami fotografii można podzielić się z innymi doświadczeniem mobilności. Tekst składa się z pięciu części: z wprowadzenia, w którym analizuję znaczenia terminu „mobilny pejzaż”, oraz z czterech interpretacji, zainspirowanych fotografiami reprezentatywnymi dla przemian zachodzących w obszarze fotograficznego medium. Są to kolejno: widoki miast Charlesa Marville’a i Karola Beyera, fotomontaże Edwarda Steichena i Harry’ego Callahana, fotografie mobilne (portal Grupamobilni.pl), oraz projekt oparty na aplikacji mobilnych (Amsterdam REALTIME). Proponowane tu refleksje nie dostarczą wyczerpującej wiedzy o mobilnym pejzażu miasta, lecz, mam nadzieję, mogą stać się początkiem takiej analizy.
EN
An article is an analysis of modes of representation of urban landscape in photography. I state that though a city space formally is still we perceive it as movable in time. We can also share the mobile experience with others. The article is parted into five sections: the introduction reflects briefly on the meaning of the term „mobile landscape” and four short interpretations inspired by four photographs, representative for shifts in history of photography are presented in subsequent parts. These are: city views by Charles Marville and by Polish photographer Karol Beyer, photomontages by Edward Steichen and by Harry Callahan, mobile photography by Polish group „mobilni” and finally – a project based on mobile app (Amsterdam REALTIME). Brief reflection proposed in the article is not a comprehensive survey on mobile landscape, but rather – can suggest a direction of such study.
W artykule poruszono problem ochrony akustycznej terenów mieszkaniowych w mieście. Powszechnym sposobem jest stosowanie ekranów akustycznych. W wykonanej analizie odniesiono się przede wszystkim do aspektów krajobrazowych ich konstrukcji i usytuowania w stosunku do zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w kontekście zachowania ładu przestrzennego. Wykonana ocena opierała się na zweryfikowaniu 8 cech architektonicznych, krajobrazowych i technicznych wpływających na odbiór wizualny przestrzeni w otoczeniu barier przeciwdźwiękowych. Na dwóch wybranych obszarach zlokalizowanych w Warszawie oraz 12 obiektach mieszkaniowych pokazano pozytywne i negatywne przykłady zagospodarowania przestrzennego terenów mieszkaniowych w otoczeniu ekranów akustycznych.
XX
n the article the problem of sound insulation of residential areas in the city has been analyzed. A common method is the use of acoustic screens. The rference was made primarily to aspects of landscape design and positioning in a relation to the multi-family housing development in the context of spatial behavior. The analysis is based on the verification of 8 architectural, landscape and technical features affecting the reception of visual space surrounded by acoustic screens. For two selected areas located in Warsaw and 12 residential objects, the positive and negative examples of spatial planning of residential areas in the vicinity of noise barriers have been presented.
W artykule poruszono problem termomodernizacji ścian szczytowych budynków jako jednego z elementów rewitalizacji przestrzeni miejskiej. Realizację tego zabiegu budowlanego rozpatrzono w aspekcie możliwości poprawy krajobrazu urbanistycznego, jak i polepszenia właściwości termicznych analizowanych ścian. Na wybranych przykładach pokazano techniczne i architektoniczne rozwiązania, porównane pod względem warstwy elewacyjnej, warstwy izolacyjnej oraz współczynnika przenikania ciepła i grubości przegrody.
EN
The article addresses the problem of thermomodernization of the gable walls of buildings as one of the elements of revitalization of urban space. The implementation of this construction was considered in terms of the possibility of improving the urban landscape as well as the improvement of the thermal properties of the analyzed walls. Selected examples show technical and architectural solutions, compared in terms of facade layer, insulation layer and heat transfer coefficient and partition thickness.
Urbanonymic discourse in the post-Soviet BelarusThis article attempts to analyze the current state of the Belarusian urban namespace. This toponymic study covers selected Belarusian cities and shows the clash of different discourses and strategies of social memory. Since the mid-nineteenth century state authorities intervened with urban place naming and created a symbolic space of the Belarusian city. During the 20th century names of urban objects were replaced completely. The aim of the paper is to discuss different approaches to the policy of urban place names.Characteristic motivational-semantic features of Belarusian urbanonymic design of the last 25 years are in coexistence with different semantic types, predominance of Soviet street names to the detriment of Belarusian. Thus it should be noted that the policies of current authorities seek to preserve Soviet toponimical heritage. Therefore street names still reflect historical figures and values of Soviet history.On the other hand the formation of the urbanonyms of Belarusian connotation is connected not so much with the decommunization of the urban landscape, but with the process of nomination of streets arising mainly for newly established streets in new districts in the outskirts of towns. No doubt, the only exception is Maladzechna where in the 1990s urban toponymy space had been decommunized.Finally, the article discusses numerous examples of Belarusian toponymic activism. Dyskurs urbanonimiczny na postsowieckiej BiałorusiArtykuł stanowi próbę zarysowania problematyki współczesnego stanu białoruskiego systemu urbanonimicznego. Analiza zbiorów toponimicznych wybranych miast białoruskich ukazuje zderzenie różnych dyskursów i strategii pamięci społecznej. Głównym aktorem, który od połowy XIX w. przez praktyki upamiętniające kreuje przestrzeń symboliczną białoruskiego miasta, jest instytucja państwa. W XX w. pod wpływem czynników pozalingwistycznych nasiliła się tendencja przemianowania nazw realnoznaczeniowych na nazwy pamiątkowe.Ze względu na fluktuację ustrojowo-polityczną ostatnich dwudziestu pięciu lat miejską przestrzeń nazewniczą cechuje nakładanie się odmiennych pod względem semantycznym zbiorów nazw ulicznych, dominacja radzieckiej spuścizny toponimicznej, wynikająca z priorytetów aksjologicznych obecnych władz.Z kolei pojawienie się nazw o białoruskiej konotacji ma związek nie tyle z procesem dekomunizacji przestrzeni miejskiej, ile z procesem nominacji ulic, powstających przeważnie w nowych dzielnicach. Jedyny wyjątek stanowi zespół urbanonimiczny Mołodeczna, gdzie jeszcze na początku lat 90. XX w. dokonano dekomunizacji przestrzeni symbolicznej miasta.W artykule omówiono też zagadnienie białoruskiego aktywizmu toponimicznego.
W artykule zwrócono uwagę na szereg pierwiastków artystycznych w poezji jednego z niedocenionych współczesnych poetów białoruskich Edzika Maźko (1970–2011). Spuścizna literacka przedwcześnie zmarłego poety jest z pogranicza estetyki surrealizmu i dekadentyzmu.
EN
In the article the attention is concentrated on the specific art of Edick Mazko’s poems (1970–2011). He is one of the underestimated modern Belarusian poets whose heritage is located in the esthetic area of surrealism and decadence.
Celem artykułu jest opis i analiza tkanki nazewniczej Kowna, związanej z pogańską przeszłością Bałtów – Prusów i Litwinów. Mitonimy pojawiają się zasadniczo w trzech okresach istnienia miasta: w międzywojniu, na przełomie lat 80. i 90. oraz po roku 2004, a więc w momentach przełomowych, granicznych, kiedy podkreślanie odrębności, eksponowanie tożsamości i sięganie do jej źródeł ma niepoślednie znaczenie. Najbardziej interesujące zjawiska zachodzą w okresie międzywojennym, kiedy to poprzez umieszczanie w tkance miasta licznych obiektów o nazwach zapożyczonych z mitologii bałtyckiej wyraźnie kształtowano i mobilizowano zbiorową pamięć w przestrzeni naznaczonej wcześniej przez „obcych” – Cesarstwo Rosyjskie i Cesarstwo Niemieckie. W taki też sposób skutecznie tę przestrzeń oswajano. O randze tego procesu świadczą dziesiątki nazw powiązanych z pogańskimi Bałtami (Kowno jest pod tym względem ewenementem na mapie Litwy), które nadano w międzywojniu w przeważającej większości ulicom i innym obiektom, mieszczącym się, co ważne, w ówczesnym ścisłym centrum miasta. W pozostałych dwóch okresach mitonimy nie są już tak popularne, imionami bóstw i innych istot czczonych dawniej przez Litwinów nazywa się przeważnie ulice znacznie oddalonych od śródmieścia dzielnic, często nowo utworzonych. Dzięki temu jednak Kowno zyskuje wyraźnie nakreśloną tożsamość, która promieniuje od centrum w stronę przedmieść. Miejscem na wskroś przenikniętym „duchem litewskości” jest oczyszczony skrupulatnie ze śladów wspomnianych zależności Plac Jedności (lit. Vienybės aikštė), którego ważny punkt stanowi niepozorny, czuwający przy symbolicznym źródle narodu litewskiego krasnoludek. Ten właśnie element mitonimiczny potraktowany został ze szczególną uwagą, a na jego przykładzie dokonano szczegółowej analizy kulturoznawczej przestrzeni miasta. Należy podkreślić, że w Kownie mitonimy układają się w przemyślaną, wielowątkową strukturę, można by rzec – miasto osobne, które dla przybysza może być niedostępne i obce. Artykuł omawia poszczególne zbiory i elementy tej rozbudowanej, z rozmysłem przez urbanistów i planistów utworzonej siatki znaczeń, której osnowę stanowi historyczne doświadczenie Kowna i Litwy.
EN
The present article describes and examines the lexical tissue of the city of Kaunas related to the pagan past of the Balts – Prussians and Lithuanians. The mythonyms appear basically in three periods of the city’s existence: in the interwar period, at the turn of the 1990s and after 2004, i.e. at critical and borderline moments, when emphasising individuality, exposing identity and referring to its sources was of utmost importance. The most interesting phenomena took place in the interwar period, when by placing in the city tissue numerous objects with names borrowed from Baltic mythology, collective memory was clearly shaped and mobilised in the space previously marked by “strangers” – Imperial Russia and the German Empire. In this way, this space was effectively tamed. The importance of this process is evidenced by dozens of names associated with the pagan Balts (Kaunas is a phenomenon in this respect on the map of Lithuania), which were given in the interwar period mostly to streets and buildings located, importantly, in the then very centre of the city. In the other two periods, mythonyms were not so popular anymore: the names of deities and other creatures historically worshiped by Lithuanians were usually given to streets far away from the city centre, often in newly created districts. Thanks to this, however, Kaunas has a clearly drawn identity that spreads from the centre towards the suburbs. A place that is thoroughly permeated with the “spirit of Lithuanianness” is the Unity Square (Lith. Vienybės aikštė), scrupulously cleansed of the traces of the aforementioned dependencies, whose important point is an inconspicuous dwarf who watches over the symbolic spring of the Lithuanian nation. It is this mythonymic element that is treated with special attention in this article, and on its example, a detailed cultural analysis of the city’s space is proposed. It should be emphasised that in Kaunas the mythonyms form a thought-out, multi-layered structure, as if a separate city that is inaccessible and foreign to the strangers. The study discusses individual collections and elements of this extensive web of meanings, deliberately created by town planners and urban designers, the basis of which is the historical experience of Kaunas and Lithuania.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.