A few Polish movies are quite peculiar from the point of view of the genre. In their style and construction, they are based on the formula of the western pattern. It is worth pointing out that these films are quite good. There is some evidence that the formula of the Wild West story possesses a some timeless and universal vigor. In my essay I have analyzed Polish westerns such as Ogniomistrz Kaleń by Ewa and Czesław Petelscy (1961), Jerzy Passendorfer’s Zerwany most (1962), Bohdan Poręba’s Droga na zachód (1961), Aleksander Ścibor-Rylski’s Wilcze echa (1968), Edward Skórzewski’s and Jerzy Hoffman’s Prawo i pięść 1964), Waldemar Podgórski’s Południk zero (1970), and the famous picture Róża, by Wojciech Smarzowski (2011). All theseworks display some elements of western staffage, but mostimportantly they contain the genre’s characteristics and its deep structures, that is liminal space (Frontier), uncertain time of chaos, some fundamental values in danger, the passive attitude of society, an anti-hero and, of course, the PROTAGONIST — a lonely, heroic, tragic individual, representing the world of ideals.
Artykuł dotyczy twórczości Kelly Reichardt – reżyserki, która od połowy lat 90. pozostaje jedną z kluczowych postaci amerykańskiego kina niezależnego. Wychodząc od założeń badaczy skoncentrowanych na zagadnieniu krajobrazu, autor przygląda się podejściu Reichardt do pejzażu jako takiego oraz charakteryzuje wizję stanu Oregon obecną w jej produkcjach. Przywoływane w tekście wypowiedzi Reichardt potwierdzają, jak istotne było dla niej poznanie Jonathana Raymonda – pisarza i przyszłego scenarzysty opisywanych w artykule dzieł. W kolejnych filmach – zwłaszcza tych, którym w tekście poświęcono najwięcej uwagi (Old Joy /2006/, Meek’s Cutoff /2010/, Pierwsza krowa /First Cow, 2019/) – oboje nie tylko przyglądali się stanowi z północno-zachodniego wybrzeża USA, ale też wykorzystali tamtejsze lokacje do nakreślenia portretu współczesnej amerykańskiej prowincji. Opowiedzieli o niej, operując poetyką slow cinema i odnosząc się do gatunku westernu.
EN
The article concerns the work of Kelly Reichardt – a film director who since 1995 is regarded as one of the most prominent representatives of American independent cinema. Starting with the observations of researchers theorizing landscape, the author analyses Reichardt’s approach to landscape as such and describes the vision of Oregon present in her work. The director’s statements cited in the article confirm the importance of meeting the writer Jonathan Raymond – the future screenwriter of the discussed productions. In their subsequent films – especially those that are at the centre of author’s interest (Old Joy /2006/, Meek’s Cutoff /2010/, First Cow /2019/) – not only did they look at Oregon, but also used the Pacific Northwest state’s locations to portray contemporary American country. In doing so, they used the poetics of slow cinema and conventions of the western genre.
This paper focuses on the issue of translating dialect in the Western novel, All the Pretty Horses by Cormac McCarthy, into the Polish language. In the first part of the paper, the notion of dialect translatability is discussed and a number of translation procedures utilized in the process of dialect translation are presented. Next, four distinct types of dialect markers are identified and exemplified by citing a number of passages from the novel. In the second part of the paper, the focus shifts to the Polish translation of the novel, Rącze Konie, by Jędrzej Polak. The article investigates the strategies adopted by Polak to render the dialectal passages into Polish and evaluates the extent to which the dialect markers present in the original text were retained in the Polish translation.
FR
L’article aborde le problème de traduire le dialecte vers le polonais dans le western intitulé All the Pretty Horses de Cormac McCarthy. Dans la première partie de l’article nous avons abordé la question de la traduisibilité du dialecte et nous présentons les différentes stratégies de traduction employées dans le processus de la traduction du dialecte. Ensuite, nous avons distingué quatre types des marqueurs dialectaux qui ont été illustrés par des extraits tirés du roman. Dans la deuxième partie de l’article nous avons analysé la traduction polonaise du roman, faite par Jędrzej Polak et intitulé Rącze Konie. Nous avons examiné les techniques employées par Jędrzej Polak dans le processus de traduction des extraits dialectaux du roman vers le polonais et nous avons évalué à quel degré les marqueurs dialectaux de l’original ont été maintenus dans la version polonaise.
PL
Artykuł podejmuje tematykę tłumaczenia dialektu na język polski w powieści – westernie Cormaca McCarthy’ego pt. All the Pretty Horses. W pierwszej części artykułu poruszono kwestię przekładalności dialektu oraz zaprezentowano różne strategie tłumaczeniowe stosowane w procesie przekładu dialektu. W dalszej kolejności, wyodrębnione zostały cztery rodzaje markerów dialektalnych, które zostały następnie zilustrowane za pomocą odpowiednich fragmentów zaczerpniętych z powieści. W drugiej części artykułu poddano analizie polskie tłumaczenie powieści, opracowane przez Jędrzeja Polaka i zatytułowane Rącze Konie. Zbadano techniki zastosowane przez Jędrzeja Polaka w procesie tłumaczenia dialektalnych fragmentów powieści na język polski oraz oceniono, w jakim stopniu markery dialektalne zawarte w oryginale zostały zachowane w polskim tłumaczeniu.
Artykuł jest antropologiczną interpretacją westernu Johna Forda pod trytułem "Poszukiwacze". Film ten, jak wszystkie klasyczne westerny, może być postrzegany jako wariant mitu teoretycznego o umowie społecznej. Punktem wyjścia interpretacji jest stosunek seksualny jako kluczowy symbol amerykańskiego systemu pokrewieństwa i amerykańskiej kultury. Interpretacja kończy się stwierdzeniem, że w "Poszukiwaczach" społeczeństwo zostaje stworzone i istnieje dzięki solidarności społecznej zwanej miłością i społecznej nienawiści zwanej rasizmem.
The article deals with Czech film parodies that were produced primarily during the period of the state-directed cinema (1945–1989). Their development was connected to a campaign against trash literature, which attempted in the 1930s and 1940s to suppress different popular genres that were considered worthless and harmful. Parodies caricatured conventions of disapproved genres (romance, western, detective story), but at the same time, maintained an awareness of them and eventually also functioned as a substitute for them. The construction of parodies was often based on the accumulation of motifs of a given genre and their escalation to absurdity. The technique of confrontation of disparate elements was also repeatedly used: the conventionality and artificiality of the world of the parodied genre was unveiled as an encounter with the world, which was presented as real and ordinary.
The Italian Western, Johnny Hamlet (1968), directed by Enzo G. Castellari, draws on the revenge story of Shakespeare’s tragedy Hamlet for plot and characterization. While international distributors of the film downplayed its connection to highbrow Shakespeare, they emphasized the movie’s violent content and actionpacked revenge narrative, which was typical of the western all’italiana. Johnny Hamlet shares similarities with the brutally violent Django (1966), directed by Sergio Corbucci, whose avenging angel protagonist epitomizes the Spaghetti Western antihero. Although the filmmakers of Johnny Hamlet characterized Johnny as a vindicator, they also sought to develop the “broody” aspect of this gunfighter, one based on Shakespeare’s famously ruminating hero. Using innovative film techniques, Johnny Hamlet shows Johnny as a contemplative pistolero.
The article is about the tenth image by famous Marx Brothers. Author of the text carried out a thorough analysis of the film Go West for the current in the game with western conventions. The text consists of five parts – introduction and four separate mini-chapters. In the first context the statement made b y the film Go West (by Edward Buzzel) the masterpiece of silent cinema – Iron Horse directed by John Ford, seeing the first image of a series of references to the other one. The second part is devoted to the image of Indians in the film Go West in the context of the existing schemes in the cinema of the thirties and forties. In the next section the author discusses the functions used in film music, and in the last – the final chase sequence, seeing in it references to the tradition of film slapstick. In conclusion, the author states that the game with conventions manifests itself not only in the film for a specific genre, but also the cinema in general, which in 1940 was an innovative solution.
PL
The article is about the tenth image by famous Marx Brothers. Author of the text carried out a thorough analysis of the film Go West for the current in the game with western conventions. The text consists of five parts – introduction and four separate mini-chapters. In the first context the statement made b y the film Go West (by Edward Buzzel) the masterpiece of silent cinema – Iron Horse directed by John Ford, seeing the first image of a series of references to the other one. The second part is devoted to the image of Indians in the film Go West in the context of the existing schemes in the cinema of the thirties and forties. In the next section the author discusses the functions used in film music, and in the last – the final chase sequence, seeing in it references to the tradition of film slapstick. In conclusion, the author states that the game with conventions manifests itself not only in the film for a specific genre, but also the cinema in general, which in 1940 was an innovative solution.
This paper considers the first attempts to write a history of camping. Against a background of the struggle between the communist and the so-called non-political campers Bob Hurikán wrote a book focusing on the topography of the settlements which affected subsequent perception of the history of camping. Bob’s work was to be counterbalanced by a book written by Géza Včelička, but due to the death of the author it remained unfinished. It nevertheless offers some illuminating insights about the origins and the development of this subculture.
This article investigates gender role reversal in the feminist revisionist Western fi lm by exploring the notion of reversal (peripeteia). First, it demonstrates features of classical Western on the example of John Ford’s The Searchers (1956). It establishes genre’s reliance on gendered binary opposites i.e. civilization/wilderness, individual/community, passive/active, and draws attention to language. Then it analyzes how these fundamental conventions are changed in more recent films and what do differences signal rhetorically. Distinction is made between The Missing (2013) with its clear focus on reversal of generic features associated with dominant masculinity, and The Ballad of Little Jo (1993) which addresses critical concepts of agency, gaze, and performative aspect of gender.
PL
W niniejszym studium autorka bada odwrócenie ról płciowych w westernach określanych jako feministyczne i rewizjonistyczne, powołując się na Arystotelesowską perypetię. Podstawą analizy są cechy klasycznego westernu ukazane na przykładzie „Poszukiwaczy” (1956) w reżyserii Johna Forda. Przywołane zostają typowe dla gatunku nacechowane płciowo przeciwieństwa, tj. cywilizacja/natura, jednostka/wspólnota, bierny/aktywny bohater ze szczególnym uwzględnieniem języka. Analiza kluczowych konwencji gatunkowych w nowszych filmach i ich retorycznego znaczenia pozwala na skontrastowanie dwóch podejść. Podczas gdy film „Zaginione” (2003) skupia się przede wszystkim na odwróceniu gatunkowych tropów i konwencji kojarzonych z męską dominacją, „Ballada o małym Jo” (1993) zajmuje się kwestiami aktywnej podmiotowości, kategorią spojrzenie, performatywnością gender.
The aim of the paper is to show the pivotal role of the American West in the evolution of the Western genre. The West is understood here not only as the uncharted area lying west of the Mississippi river but, above all, as a mythical place, which is how it came to be represented in Western fiction. The paper commences with an examination of the Frontier Thesis, aimed at illustrating the symbolic meaning of the Frontier and the West; and then proceeds to discuss precursors of the genre. Next, The Virginian is presented as the first American Western, and it is demonstrated that its key characteristics correspond to the basic premises of the Frontier thesis. The paper then follows the evolution of the Western in the 20th century, arguing that transformations in the formula since the 1960s reflect a new, revisionist treatment of the myth of the West.
PL
Celem artykułu jest ukazanie kluczowej roli amerykańskiego Zachodu w ewolucji gatunku westernu. Zachód jest tu rozumiany nie tylko jako niezbadany obszar rozciągający się na zachód od rzeki Missisipi, ale przede wszystkim jako mityczna kraina, gdyż tak właśnie przyjęło się przedstawiać ten region w literaturze typu western. Artykuł rozpoczyna się od analizy teorii pogranicza, mającej na celu objaśnienie symbolicznego znaczenia Zachodu. Następnie pokrótce omówiono pozycje, które wniosły wkład w rozwój westernu oraz poddano analizie powieść Owena Wistera pt. Wirgińczyk: Jeździec z Równin, która jest powszechnie uznawana za pierwszy western w literaturze amerykańskiej. Wykazano, że podstawowe cechy gatunku są powiązane z założeniami teorii pogranicza. Ponadto omówiono transformację westernu w XX wieku, uzasadniając tezę, że przekształcenia gatunku od lat 60-tych odzwierciedlały nowe, rewizjonistyczne podejście do mitu Zachodu.
The article reconstructs poetics and politics of Polish westerns, focussing on the two most re-nowned examples of the genre: The Law and the Fist (1964) or The Wolves' Echoes (1968). They are set in the western or eastern borderlands of post-war Poland (1945–1948) and depict the struggles of righteous militiamen against plunderers and looters. The analysis is based on classical theories formulated by A. Bazin, J. Kitses and W. Wright and aims to highlight hidden contradic-tions between the rules of film genre, the requirements of veracity, and propagandist manipula-tion. These movies reinforce the official politics of memory of the Polish People’s Republic. The Law and the Fist contribute to the discourse on the ‘Recovered Territories’ and renew the Piast concept of returning these territories to the traditional Polish homeland. In turn, The Wolves' Echoes shapes the collective memory of the Bieszczady Mountains and justifies ethnic homogene-ity of this borderland.
In No Country for Old Men, the 2007 film adaptation of Cormac McCarthy’s eponymous novel, the Coen brothers juxtapose the conventions of the Western against a hyper-realistic portrayal of drug wars fought along the southern border of Texas in the 1980s. The ridiculously incongruous, almost fantastic character of Anton Chigurh – an indestructible hit man, whose cruel deeds transgress the boundaries of conventional logic and morality, can be interpreted as a symbolic representation of the universal nature of violence, an embodiment of the contemporary perception of radical evil, a frightening condensation of brutality inscribed into American culture, an allegory of neoconservative America’s fears or, finally, a metaphorical vision of a deserved punishment inflicted upon the modern, callous civilization of the nation, which allowed consumerism, materialism and vice replace its original, simple values. The Coens’ Chigurh is a postmodern parody of a classic antihero, who evokes both the echoes of the Western with its youthful optimism and a clear code of conduct, and the noir poetics, which accentuates the helplessness of an individual in the face of the ubiquitous evil and the world’s indefiniteness. He is also an obvious allusion to Judge Holden, the menacing, devil-like figure in McCarthy’s Blood Meridian – the writer’s magnum opus which subverts the meanings traditionally attached to the myth of the Old West, thus deconstructing and demythologizing the notion of regeneration through violence, defined by Richard Slotkin as the key concept for the American identity and ideology.
PL
W filmie To nie jest kraj dla starych ludzi [2007], będącym adaptacją powieści Cormaca McCarthy’ego pod tym samym tytułem, reżyserzy zestawiają charakterystyczne dla westernu konwencje gatunkowe z hiperrealistycznym, krwawym obrazem wojen narkotykowych rozgrywających się na teksańskim pograniczu w latach osiemdziesiątych XX wieku. Absurdalnie niespójną, odrealnioną postać nieuchwytnego, płatnego zabójcy, którego okrutne czyny wykraczają poza granice ludzkiej logiki i konwencjonalnej moralności, interpretować można jako symboliczne wyobrażenie uniwersalnej natury przemocy, ucieleśnienie współczesnego rozumienia skrajnego zła, przerażający kondensat charakterystycznej dla amerykańskiej kultury brutalności, alegorię poczucia zagrożenia trapiącego neokonserwatywną Amerykę, czy wreszcie metaforyczną wizję kary wymierzonej amerykańskiemu społeczeństwu, które pozwoliło, by proste, pierwotne ideały narodu wyparła bezduszna cywilizacja konsumpcji, pieniądza i występku. W ujęciu Joela i Ethana Coenów Anton Chigurh to postmodernistyczna parodia klasycznego antybohatera, która zderza tradycję westernu z jego młodzieńczym optymizmem i czytelnymi zasadami z poetyką noir, akcentującą bezsilność jednostki wobec wszechobecnego zła i chaosu świata, oraz wyraźnymi aluzjami do postaci Sędziego Holdena z głośnej powieści Krwawy Południk McCarthy’ego, w której pisarz podejmuje się dekonstrukcji i demitologizacji opisanego przez Richarda Slotkina, kluczowego dla amerykańskiej tożsamości i narodowej ideologii, pojęcia odrodzenia przez przemoc, trawestując znaczenia tradycyjnie przypisywane ikonicznym bohaterom mitu założycielskiego Ameryki.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.