Celem artykułu jest analiza działalności Zgromadzenia Regionów Europejskich (ZRE) jako międzynarodowej grupy interesów subpaństwowych jednostek terytorialnych szczebla regionalnego w Europie. Artykuł przedstawia genezę Zgromadzenia, ewolucję jego składu członkowskiego, stosowane narzędzia i wykorzystywane kanały lobbingu. W tekście dokonano pozytywnej weryfikacji hipotezy, że rozszerzenie Zgromadzenia o regiony administracyjne z Europy Środkowej i Wschodniej spowodowało osłabienie zainteresowania udziałem w pracach ZRE ze strony silnych regionów politycznych z Europy Zachodniej i w konsekwencji osłabienie jego europejskiej siły oddziaływania.
EN
The aim of the article is to analyse activities of the Assembly of European Regions (AER) as an international interest group of sub-national territorial units at the regional level in Europe. The article presents the genesis of the Assembly, the evolution of its membership, as well as the tools and the channels of lobbying used. The text positively verifies the hypothesis that expansion of the Assembly on administrative regions from Central and Eastern Europe caused that strong political regions from Western Europe lost theirs interests in participating in AER’s works which, in turn, weakened the AER’s influence in Europe.
Eastern European countries (Armenia, Azerbaijan, Belarus, Georgia, Moldova, Russia and Ukraine) receive financial and technical support among others from the European Bank for Reconstruction and Development in the process of its economic transformation. The article presents the value of support granted since 1991 for the whole region and individual countries, as well as the assessment of the projects co-financed by the Bank in terms of the „transition impact”. Eastern Europe remains the leader in terms of the amount of financial assistance received, but this does not reflect into a assessment of the progress of the transformation process: only two states in the region (Russia and Ukraine) have intermediate status and the remaining are still classified as early transition countries.
PL
Państwa Europy Wschodniej (Armenia, Azerbejdżan, Białoruś, Gruzja, Mołdawia, Rosja i Ukraina) w procesie swojej gospodarczej transformacji otrzymują wsparcie finansowe i techniczne między innymi ze strony Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju. W artykule przedstawiono wartość udzielonego wsparcia od początku działania Banku (1991) dla całego regionu i poszczególnych państw, a także ocenę współfinansowanych przez Bank projektów pod względem tzw. transition impact. Europa Wschodnia pozostaje liderem, jeżeli chodzi o wielkość otrzymanej pomocy finansowej, ale nie przekłada się to na ocenę zaawansowania procesu transformacji: tylko dwa państwa regionu (Rosja i Ukraina) mają status średniozaawansowanych, a pozostałe wciąż zaliczane są do gospodarek słabozaawansowanych w procesie transformacji.
Celem artykułu jest udzielenie odpowiedzi na dwa zasadnicze pytania. Po pierwsze, czy, i jeżeli tak, to w jakim stopniu, Unia Afrykańska przygotowując konwencję o współpracy transgranicznej wzorowała się na rozwiązaniach europejskich opracowanych przez Radę Europy? Chodzi o takie kwestie, jak przyjęta definicja współpracy transgranicznej, struktura oraz treść konwencji. Po drugie, które z rozwiązań zastosowanych w Konwencji z Niamey wynikają ze specyfiki sytuacji na kontynencie afrykańskim i na czym one polegają? Analizie poddano wyłącznie akty prawne (analiza komparatywna treści konwencji), a nie empiryczne przykłady współpracy transgranicznej.
EN
The article is aimed at addressing two crucial questions. Firstly, when preparing convention on trans-border cooperation, has the African Union used as a model the European solutions elaborated by the Council of Europe and, if yes, to what extent? The scope of potential benchmarks includes a definition of trans-border cooperation, structure and content adapted in the convention. Secondly, which of the solutions applied in the Niamey Convention are determined by conditions peculiar to Africa and what are the characteristic features of these solutions? Instead of an empirical analysis of the examples of trans-border cooperation, this article is based on an analysis of the legal sources (the comparative content analysis of the conventions).
The Arab Spring in North Africa had its origins in difficult socio-economic situation of states of the region. It constituted a threat to regional and international security. Calming the situation and solve the problems underlying the events of 2011, required external economic aid. The responses of the international community were, inter alia, the Deauville Partnership (the idea of the G8), Coordination Platform of international financial institutions (IFI) and the extension of the area of EBRD operations to SEMED region states. Also traditionally present in North Africa multilateral development banks such as the African Development Bank (AfDB) and Islamic Development Bank (IsDB), responded to the Arab Spring by increasing financial support for the Northern Africa member states (IsDB), or at least modifying the strategy of the Bank (AfDB).
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.