Marriage and the family are today the subject of many studies in the area of humanities, to mention the social anthropology, pedagogy, psychology, sociology, including the sciences of theology. On the one hand studies draw attention to the significant changes that have taken place in the space of the functions of these institutions, on the other hand to the secularization of marriage and family and the ensuing crisis, the most glaring example of which is the growing number of divorces. At the same time longing for a successful marriage and family relationships as the source of a happy life seems to be un undeniable fact. The author of the article in the article, in the submitted analyses, seeks to show that true community can exist only on the foundation of the word of God. At the same time he shows the practical dimension of life with the word of God in the family. He draws attention to reading and meditating on the word of God and the role of the word in building relationships, resolving of family crises and upbringing children.
With the decreasing impact of the family in developing children’s faith, the role of a Sunday homily addressed to the youngest, along with the catechesis, is increasing. It can contribute to a development of faith provided that it is the proclamation of the God’s word and not of a theological doctrine. This is only one of the conditions to be satisfied by a homilist preacher. What is equally important is to adjust the preached contents to the educational stage of the listeners. This principle cannot be respected without the application of visual methods, vividness and dialogue in a homily, which is emphasized in most studies dealing with the subject of homilies addressed to children. What must be also taken into consideration is the impact of the media society on the personality of a child and resulting conditions for preaching to children. This last issue is marginally treated by the homily preachers. Therefore, studies concerning the delivery of a homily to children who are susceptible to the influence of the media society are limited. The article undertakes an attempt to outline the tasks faced by a homily preacher in the delivery of a homily to children, whose minds are clearly influenced by contemporary media. Additionally, the paper describes selected methodological proposals concerning delivering the word of God to children shaped by the media society.
PL
W sytuacji malejącego wpływu rodziny na kształtowanie wiary dzieci wzrasta, obok katechezy, rola niedzielnej homilii kierowanej do najmłodszych. Będzie ona służyła wierze i jej rozwojowi pod warunkiem, że będzie proklamacją słowa Bożego, a nie doktryny teologicznej. To jest tylko jeden z warunków, którym musi sprostać homilista. Nie mniej ważne wydaje się dostosowanie głoszonego słowa do etapu rozwoju, na jakim znajdują się słuchacze. Respektowanie tej zasady nie jest możliwe bez zastosowania poglądowości, obrazowości i dialogu w homilii, na co zwraca się uwagę w większości opracowań poświęconych tej problematyce. Poza tym uwzględnić trzeba wpływ społeczeństwa medialnego na osobowość dziecka i wynikających stąd uwarunkowań przepowiadania do tej grupy wiekowej. Tę kwestię homiletycy traktują marginalnie, toteż brakuje opracowań na temat homiletycznych konsekwencji transformującego wpływu mediów na osobowość dziecka. W zaprezentowanym artykule podjęta została próba naszkicowania zadań stojących przed homilistą w zakresie głoszenia homilii do dzieci, na których psychikę wyraźny wpływ mają współczesne media. Wskazano też wybrane propozycje metodyczne dotyczące przepowiadania słowa Bożego dzieciom ukształtowanym przez społeczeństwo medialne.
Canonical visitation of the parish as a form of implementation of the episcopal office is the momentous duty of every diocesan bishop. In the light of tradition reveals itself as one of the oldest institutions through which the shepherd of the diocese maintains direct contact with both clergy and laity. Because of the great pastoral significance of the visit as early as the fourth century synods ordered that the bishops during, taught and the Sacraments, a turning point in reviving this form of episcopal ministry had the Council of Trent whitch visits treated as an act preparatory to the diocesan synod. The Second Vatican Council referring to the biblical tradition and described the office of bishop as a “pastoral” and episcopal ministry as a “spiritual governance”. Noting that the territory of the diocese and its population should be such that the bishop, though he had to help others, he could personally act as bishop, created in this way, the fundamental conditions to give a canonical parish visitation clearly pastoral character. The last part of the article shows the extent to which the pastoral dimension of the mission of the diocesan bishop determines the practice of the canonical visitation of the Archdiocese of Warmia.
Postmodernity, also known as postmodern or late modern of clarity, it seems the key word in the description of modern culture and civilization. Stricter characterized for the consumer aspiration, the pursuit of materialistic values, hedonism, questioning the truth and the consequent relativism mean that preaching has it become an extremely difficult and demanding. The submitted paper the author raises the question whether this unfavorable context, the voice from the pulpit of the church has any chance of reaching the listener. Returns the first attention to the need for greater inclusion in the preaching of the situation in which the modern student living word of God, then outlines the genesis, the main assumptions of postmodernism and their consequences for the life of faith. In summary, attempts to formulate certain indications-tion concerning both the content and style of preaching in the simplifica-changed context.
The development of information technology has a profound impact on all areas of life without exception. These technologies are tools that enable the user not only to obtain information, select, process and manage it but also pass it on to other people. In the context of the media society also a preacher of the word of God during Sunday and holiday masses cannot ignore the assistance they offer if he wants to avoid the danger that his efforts will be treated as a kind of an open-air museum. The main thread of the study is therefore an attempt to identify opportunities for the use of these technologies in the homilist’s skills and tools because they can provide an interesting and profitable alternative to traditional forms of homiletic expertise. Attention is drawn to the fact that in order to use these technologies efficiently and in accordance with the nature of the homily they should be treated only as a supporting source that provides preaching material.
Time off in terms of time free of work is the period of time which a person may freely dispose of and which he or she is free from binding duties. As a good widely available, it appeared only in the 20th century, which thus gained even the name of „the civilization of leisure”. The article pointed out that leisure is a specific sign of the times, kairos, „the time for” that allows a person to understand that the meaning of his life is not confined only to work and constitutes a chance to build a relationship of intimacy with others (especially in the marriage and family). Current threats of free time (flexible working hours, questioning Sunday as a day off) seem to have two sources. The first one is called „flexible capitalism”, defined as a child of globalization. The second one is a universal phenomenon of commercialization. In the face of these threats pastoral activity of the Church should seek to develop strategies in the range of contemporary Christian attitudes towards leisure time. This strategy on the one hand should include showing the Christian dimension of time off (catechesis, preaching, Catholic media), on the other hand it should be expressed in the form of strong support for all efforts aimed at maintaining a particular status of Sunday as well as at promotion on a diocesan level of systematic measures focusing on practical implementation of the demands contained in the teaching.
In the latter part of the twentieth century, a French preacher expressed the opinion that the re-discovery of the homily was one of the most significant theological discoveries of the present generations. Along with the shaping of the media society, in which widely understood media have become a human environment, there appeared a doubt whether the homily will not lose its meaning again. In this article the author asks the question: In this new reality is the voice from the pulpit likely to be the case as having significance and still being the obliging word of God? Not pretending to find a definitive answer, he points out the necessity of including the in-depth homiletic reflection. He indicates that the media society is not only the external environment in which man lives, maintaining their perceptual constant structure but it is a phenomenon deeply transforming man and his relation to reality. Against this background, the author shows the necessity to adjust the homily to this new reality.
PL
W drugiej połowie XX wieku jeden z francuskich homiletów wyraził opinię, że ponowne odkrycie homilii było jednym z najdonioślejszych odkryć teologicznych tego pokolenia. Wraz z ukształtowaniem się społeczeństwa medialnego, w którym szeroko rozumiane media stały się środowiskiem człowieka, pojawiła się wątpliwość, czy homilia ponownie nie utraci swojego znaczenia. W artykule autor stawia pytanie: Czy w tej nowej rzeczywistości głos z ambony ma szanse zaistnieć, jako mające jeszcze jakiekolwiek znaczenie i zobowiązujące słowo Boże? Nie pretendując do znalezienia wyczerpującej odpowiedzi, zwraca uwagę na konieczność podjęcia w tym zakresie pogłębionej refleksji homiletycznej. Wskazuje, że społeczeństwo medialne nie jest jedynie zewnętrznym środowiskiem, w którym człowiek przebywa, zachowując swoją niezmienną strukturę percepcyjną, lecz jest zjawiskiem głęboko transformującym człowieka i jego stosunek do rzeczywistości. Na tym tle ukazuje konieczność dostosowania przekazu homilijnego do tej nowej rzeczywistości.
Every individual listening to the word of God, delivered either in the Holy Mass homily or parish catechesis, lives in a speci c cultural environment, sometimes referred to as a “small home- land”. It provides the “regional context” of preaching. This paper presents the inspiring role of this “context” in contemporary preaching of the Gos- pel. In view of dominant globalization trends, this context seems to gain increasing importance. To avoid misunderstanding, the paper starts with presenting necessary de nitions, such as the meaning of the term: “homily”, “parish catechesis” or “regional context”. Since the realization of the word of God delivered during the homily or parish catechesis always takes place in a speci c life of an individual who lives, works or rests in a speci c local community and who is immersed in its cul- ture, the signi cance of this context in preaching the word of God is demonstrated. Additionally, the paper presents the content of the regional culture to be used both in the homily and in the parish catechesis. In this context, homiletic and catechetical suggestions are indicated, among which the need for spiritual sensitivity and openness of homilists and catechists to the values of cultural heritage of the region comes to the fore.
The subject matter dealt with in this article fits into a broader discussion on sovereignty and patriotism, which has intensified since Poland’s accession to the European Union. It is also associated with the topical issue of patriotic education of children and adolescents, in which the Church engages along with the family and the school (e.g. as part of religion lessons, parochial catechesis, specialist pastoral work). When taking up the subject matter described in the title, the author first focused on whether now, in a changed historical context, speaking about patriotism and patriotic attitudes is still sensible and whether a Christian can (should) be a patriot. When seeking an answer to this question, a reference was made mainly to the Letter of the Polish Episcopate “On Christian Patriotism”, issued on the 200th anniversary of the first partition of Poland, and to the document of the Conference of the Polish Episcopate prepared by the Council for Social Matters, entitled “The Christian Shape of Patriotism”. It was against this background that an answer was sought to the question about patriotic content in homilies and catechesis. Homilies delivered by St. John Paul II during his pilgrimages to his homeland were used as a model in this regard. The basic assumptions of the religion teaching syllabus for schools and parochial catechesis, which refer at multiple points to patriotism as a value, emphasising the importance of developing an attitude of respect and love for one’s homeland and its cultural heritage, as well as a motivation to actively participate in social life, were also discussed.
DE
Das im vorlegenden Artikel behandelte Thema fügt sich in eine breitere Diskussion über die Souveränität und Patriotismus ein, die in Folge der Eingliederung Polens in die Europäische Union intensiviert wurde. Das Thema verbindet sich auch mit der aktuellen Thematik der patriotischen Kinder- und Jugenderziehung, in derer Realisierung sich, neben der Familie und der Schule, auch die Kirche engagiert (z.B. im Rahmen des schulischen Religionsunterrichts, der Gemeindekatechese bzw. der speziellen Seelsorge). Bei der Behandlung der Titelproblematik wurde zuerst die Frage gestellt, ob die Rede vom Patriotismus und von der patriotischen Erziehung in einem veränderten historischen Kontext überhaupt noch einen Sinn hat und ob ein Christ ein Patriot sein darf (soll). In der Suche nach einer Antwort wurden vor allem der Brief der polnischen Bischöfe Über den christlichen Patriotismus, der aus Anlass des zweihunderten Jahrestages der ersten Teilung Polens veröffentlicht wurde, aber auch das Dokument, vorbereitet durch den Sozialrat der Polnischen Bischofskonferenz, Die christliche Gestalt des Patriotismus herbeigerufen. Erst auf diesem Hintergrund wurden Antworten auf die Frage über patriotische Inhalte in der homiletischen und katechetischen Verkündigung gestellt. Als modelhaft in dieser Beziehung wurden die Homilien von Johannes Paul II. während seiner Pilgerreisen nach Polen herbeigerufen. Die Aufmerksamkeit wurde auch auf die Programmgrundlagen des schulischen Religionsunterrichts sowie der Gemeindekatechese gelegt, in denen an vielen Stellen Patriotismus als Wert zur Sprache kommt, indem die Wichtigkeit der Herausbildung von Haltung der Achtung und der Liebe gegenüber dem Vaterland und seinem Kulturerbe sowie der Motivierung zur aktiven Teilnahme am gesellschaftlichen Leben, betont wurde.
PL
Temat podjęty w zaprezentowanym artykule wpisuje się w szerszą dyskusję na temat suwerenności i patriotyzmu, która zintensyfikowała się w kontekście członkostwa Polski w Unii Europejskiej. Nawiązuje też do aktualnej tematyki wychowania patriotycznego dzieci i młodzieży, w którego realizację, obok rodziny i szkoły, angażuje się również Kościół (np. w ramach szkolnych lekcji religii, katechezy parafialnej, duszpasterstwa specjalistycznego). Podejmując problematykę określoną w tytule, najpierw zwrócono uwagę na zagadnienie, czy w zmienionym kontekście historycznym mówienie o patriotyzmie i postawie patriotycznej ma jeszcze sens oraz czy chrześcijanin w ogóle może (powinien) być patriotą. Poszukując odpowiedzi na tak postawione pytanie odwołano się przede wszystkim do Listu Episkopatu Polski O chrześcijańskim patriotyzmie, napisanego z okazji dwustolecia pierwszego rozbioru Polski, oraz Dokumentu Konferencji Episkopatu Polski przygotowanego przez Radę ds. Społecznych pt. Chrześcijański kształt patriotyzmu. Dopiero na tym tle poszukiwano odpowiedzi na pytanie o obecność treści patriotycznych w przepowiadaniu homilijnym i katechetycznym. Jako modelowe w tym względzie przytoczono homilie wygłaszane przez św. Jana Pawła II podczas pielgrzymek do ojczyzny. Zwrócono też uwagę na założenia programowe nauczania religii w szkole i katechezy parafialnej, które wielokrotnie odwołują się do wartości jaką stanowi patriotyzm, podkreślając znaczenie kształtowania postawy szacunku i miłości wobec ojczyzny i jej dziedzictwa kulturowego oraz motywowania do aktywnego udziału w życiu społecznym.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.