The essay proposes that Deborah A. Miranda’s Bad Indians: A Tribal Memoir (2013) is a work animated by the principles of American Indian epistemology. First, a model of Native philosophy is outlined after Native philosopher Thomas Norton-Smith. Secondly, four dimensions of Miranda’s work – its ethical and procedural purpose, generic location, metalinguistic strategy, narrative as a vehicle of knowledge – are analyzed in the light of Norton-Smith, Roland Barthes, California historians, American Indian literary studies, decolonial theory, and auto-ethnography. In conclusion, it is posited that Miranda’s story is an animated entity enacting ontological, intersubjective, historical difference, and that it intervenes into the genre of memoir/autobiography.
PL
Zamiarem autora jest dowiedzenie, że pamiętnik Deborah A. Mirandy zatytułowany Bad Indians: A Tribal Memoir (2013) motywowany jest zasadami epistemologii Indian amerykańskich. Analiza przebiega następująco: najpierw zarysowany jest model rdzennej epistemologii; potem, analizie w świetle propozycji filozofa indiańskiego Thomasa Nortona-Smitha, a także Rolanda Barthesa, historyków Kalifornii, literaturoznawstwa indiańskiego, teorii dekolonialnej, a także, elementów auto-etnograficznych poddane są cztery aspekty dzieła Mirandy: etyczny i proceduralny cel, lokalizacja gatunkowe, strategia metalingwistyczna i narracja jako przekaźnik wiedzy. W konkluzjach autor argumentuje, że opowieść Mirandy jest potencjalnym bytem ożywionym uosabiającym ontologiczną, intersubiektywną i historycz-ną różnicę oraz, że Miranda realizuje ten byt między innymi poprzez interwencję w gatunek autobiografii.
The paper takes a critical look at the legacy of the Spanish mission period in California as symbolized by the mission bell. According to “fantasy heritage”, that is the myth of California’s pastoral beginnings under Franciscan missionaries – a myth perpetuated by Mission Re-vival writers, real estate boosters, public space projects, etc. – the bell is synonymous with benevolence, charity, nurturing mercy, etc. Re-sponding to the recent expansion of the Mission Bell Marker (MBM) program (a dense network of eleven-foot roadside markers in the shape of Franciscan staffs donned with cast bells, placed along a route of California’s highways, freeways, and local roads collectively known as “Historic El Camino Real”), the paper attempts to investigate the original function and implications of the bell as it was deployed by the missionaries upon contact. This is gleaned from a Franciscan account of the behavior of St Junípero Serra. Following a brief discussion of the function of listening, it is argued that Serra practiced “predatory” listening and used audio-pollution by the bell as a strategy devised to intervene in the very foundations of the epistem-ic certainties of the Indian world-view. An argument is made that Ser-ra’s bell was the first instrument of colonization, of physical and epis-temic invasion, of temporal regimentation, and the silencer of all other sounds. In the last section of the essay it is argued that no driver in California is safe from the ideological interpolation of the MBM and a strategy of resisting the bell’s romanticization is offered.
FR
L’article présente une analyse des fonctions de la cloche dans le mythe de la période missionnaire en Californie. Le mythe missionnaire est souvent appelé aujourd’hui le « héritage fantastique » (ang. fantasy heritage) car il présente la période du franciscanisme en Califormie comme une idylle. Ce mythe a été représenté non seulement dans la littérature, mais aussi dans l’architecture, dans les spéculations foncières et dans les projets de l’espace public. Dans le mythe, la cloche symbolise la douceur, la bienfaisance, la charité etc. En se référant au programme Mission Bell Marker (MBM) qui a été financé par les ressources fédérales et celles de l’état de Californie et qui a fait planter environ sept cents colonnes en forme du bâton franciscain avec une cloche au dessus tout au long de El Camino Real, le présent article cherche à retrouver la fonction des cloches utilisées par les franciscains au moment du contact. En s’appuyant sur la description du comportement de saint Junípero Serra et sur l’analyse de la fonction de l’ouïe dans les cultures tribales, on propose une interprétation de Serra vu comme un pratiquant de l’écoute « prédatrice » et son comportement est décrit comme « auto-pollution » qui visait à perturber la perception du monde des Indiens. La cloche de Serra est devenue le premier instrument de la colonisation, de la violence physique et symbolique et des règlements temporels, qui ont servi comme un étouffoir des sons indésirables. Dans la dernière section, on se réfère à une rencontre avec MBM et on propose un exercice épistémique : une méthode de résister à l’ambiance romantique des cloches.
PL
Artykuł poświęcony jest analizie funkcji dzwonu w micie okresu mi-syjnego w Kalifornii. Mit misji często nazywa się “dziedzictwem wyima-ginowanym” gdyż przedstawia on okres franciszkańskiej Kalifornii jako sielankę rodzajową. Mit ten znalazł odzwierciedlenie nie tylko w literaturze, ale także w architekturze, spekulacjach ziemią i projek-tach w przestrzeni publicznej. Dzwon jest dla mitu symbolem łagodności, dobroczynności, miłosierdzia itd. Odnosząc się do programu Mis-sion Bell Marker (MBM), który czerpiąc z funduszy federalnych i stanowych doprowadził niedawno do ustawienia wzdłuż całego El Camino Real w Kalifornii ok. siedmiuset słupów w kształcie francisz-kańskiej laski zakończonej dzwonem, artykuł próbuje odtworzyć funk-cję dzwonów używanych przez franciszkanów w momencie kontaktu. Na podstawie opisu zachowania Św. Junípero Serry i analizując funk-cję słuchu w kulturach plemiennych proponowana jest interpretacja Serry jako praktykującego “drapieżne” słuchanie, a jego zachowanie określone jest mianem “audiozanieczyszczenia”, które miało za zadanie zachwianie aparatem poznawczym Indian. Dzwon Serry stał się pierwszym instrumentem kolonizacji, fizycznej i poznawczej przemocy, regulacji czasowych, i zagłuszania dźwięków niechcianych. W ostat-niej sekcji, odnosząc się do nieuniknioności spotkania z MBM zapro-ponowane jest ćwiczenie poznawcze, metoda oporu wobec romantycz-nej aury dzwonów.
The two founding conceptions of the “sublime” are Burke’s and Kant’s. Drawing from Casey (and Buber), the article introduces a third concept of the “interplace”, an in-between, relational space of mutuality. Building on this notion, it is argued that Tino Villanueva’s collection Scene from the Movie GIANT, written in response to the climactic scene of the film Giant, enacts an intervention into the scene’s interpellating force and, in so doing, doubly embodies the interplace. Further, it is argued that the film’s two scenes stage allegorically an interplace of the white American patriarchy’s dilemmas of the 1950s. The scenes problematize America’s ability to change and follow through on the promise of reconciliation in diversity. The last section of the paper reviews a number of paradigmatic challenges America has been rehearsing in the past decades and argues that the current backlash against the transformative agenda constitutes a disappointment of the hopes expressed by Giant and Villanueva. The divisive rhetoric of today represents a retreat from the interplace of dialog.
PL
Dwie założycielskie koncepcje pojęcia “sublime” pochodzą od Burke’a i Kanta. Czerpiąc z propozycji Casey’a (i Bubera), artykuł wprowadza trzecią koncepcję interplace jako przestrzeni dialogu w miejscu „pomiędzy”. Pojęcie to zastosowane jest do analizy zbioru poetyckiego Scene from the Movie GIANT Tino Villanuevy, który powstał w odpowiedzi na kulminacyjną scenę filmu Gigant. W dalszej części artykuł dowodzi, że dwie sceny filmu można traktować jako alegoryczne przedstawienie interplace dylematów białego amerykańskiego patriarchatu w latach 50. XX wieku. Sceny te problematyzują zdolność Ameryki do zmiany i pojednania w różnorodności. W ostatniej części zarysowane są wyzwania paradygmatyczne, z jakimi zmagała się Ameryka w ostatnich dekadach, a zwrot ku konserwatyzmowi zinterpretowany jest jako zawiedzenie nadziei Giganta i Villanuevy. Rozłamowa retoryka współczesności stanowi ucieczkę od dialogicznego interplace.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.