Edukacja stała się jednym z pozornie wszechobecnych i wszechmocnych megaspektakli naszych czasów. Wiara w jej obietnice i potencjały nabrała w ostatnich dekadach niemal religijnego charakteru (ewangelia edukacyjna). Ze względu na przeceniany potencjał edukacji, problemy społeczne są coraz częściej rozwiązywane poprzez promowanie zwiększonej edukacji. Państwo nie tylko przenosi problemy społeczne do szkoły, ale także samo pedagoguje kwestie społeczne . Edukacja stała się lekarstwem niemal rozwiązaniem każdego problemu społecznego przy jednoczesnym wskazywaniu wszechobecnego kryzysu w edukacji. Reformy i innowacje rozwijają się wbrew (retorycznej) konstrukcji kryzysu edukacyjnego i porażki. To, co uderza mnie w tym scenariuszu, to fakt, że otacza on dwie asymetryczne pozycje w edukacji, jako części tego samego obrazu. Edukacja oznacza w nim chorobę i remedium, porażkę, a zarazem rozwiązanie. Twierdzę, że badanie takich ontologicznie performatywnych struktur w edukacji jest pomocne w kontestowaniu przyjętych za oczywiste założeń dotyczących edukacji.
EN
This paper is an attempt to formulate theoretically what in practice I experienced as “parallaxes” in education. This practical experience stems from the ethnographic research I conducted during the past few years in places of urban poverty, focusing on the everyday educational realities of ghetto schools. In the shadows – beyond the margins – of the society educational issues appear in a radically different, refracted light. This refraction is capable of illuminating parallaxes education which hold us captive, and thus it is helpful for thinking differently about education. Through playing with four different parallaxes in education, my intention is to confront the readers of this paper with impossibilities and cracks in education similar to those I was confronted with in ghetto schools.
Class, ethnicity, and state in the making of marginality: Revisiting territories of urban relegationIn the postindustrial city, relegation takes the form of real or imaginary consignment to distinctive sociospatial formations variously and vaguely referred to as “inner cities,” “ghettos,” “enclaves,” “no-go areas,” “problem districts,” or simply “rough neighborhoods.” How are we characterize and differentiate these spaces, what determines their trajectory (birth, growth, decay and death), whence comes the intense stigma attached to them, and what constellations of class, ethnicity and state do they both materialize and signify? These are the questions I pursued in my book “Urban outcasts” (2008) through a methodical comparison of the trajectories of the black American ghetto and the European working-class peripheries in the era of neoliberal ascendancy. In this article, I revisit this cross-continental sociology of “advanced marginality” to tease out its broader lessons for our understanding of the tangled nexus of symbolic, social and physical space in the polarizing metropolis at century’s threshold in particular, and for bringing the core principles of Bourdieu’s sociology to bear on comparative urban studies in general. Klasa, etniczność i państwo w procesie tworzenia marginalności: Ponowne spojrzenie na obszary miejskiej relegacjiW mieście epoki postprzemysłowej relegacja przybiera formę realnego lub wyobrażonego przypisania do odrębnych formacji społeczno-przestrzennych, na różne sposoby i niezbyt precyzyjnie określanych jako „śródmieścia” (inner cities), „getta”, „enklawy”, „rejony niebezpieczne” (no-go areas), „dzielnice stwarzające problemy” (problem districts) czy po prostu „nieprzyjemne dzielnice” (rough neighborhoods). W jaki sposób opisujemy i odróżniamy owe przestrzenie, co określa ich trajektorię (powstanie, rozwój, upadek i zanik), skąd wzięło się silne symboliczne piętno nadane im na przełomie stuleci, a także jakiego rodzaju powiązania między klasowością, etnicznością i państwem znajdują w nich materialny oraz znaczeniowy wyraz? Kwestie te podejmuję w książce "Urban outcasts" [Miejscy wyrzutkowie] (2008), w której metodycznie porównuję trajektorie amerykańskiego czarnego getta i europejskich peryferii robotniczych w czasach panowania neoliberalizmu. W niniejszym artykule powracam do tej międzykontynentalnej socjologii „zaawansowanej marginalności”, mając na celu odsłonięcie płynących z niej wniosków dla lepszego zrozumienia skomplikowanych powiązań przestrzeni symbolicznej, społecznej i fizycznej w obrębie polaryzującej metropolii na przełomie stuleci oraz, ogólniej, zastosowanie podstawowych zasad socjologii Pierre’a Bourdieu do badań porównawczych nad obszarami miejskimi.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.