Apostolat intelektualny jest jednym z podstawowych charyzmatów duszpasterskiej pracy jezuitów. Stąd jezuicka pedagogika wyróżnia się szczególnymi cechami, których korzenie sięgają średniowiecznych uniwersytetów, jak też wartości humanistycznych i kontekstu filozoficzno-teologicznego tamtych czasów. Podstawowym źródłem ignacjańskiej pedagogiki są Ćwiczenia duchowe św. Ignacego Loyoli. Wychowanie i wykształcenie w duchu jezuickiej pedagogiki nie jest wartością samą dla siebie, ale instrumentem w rozwoju integralnej osobowości, kształtującym społeczne relacje w służbie dla drugich. Celem takiej formacji nie jest tylko wszechstronne wykształcenie, ale nade wszystko zdolność człowieka, aby swym bogactwem osobowej świadomości służył dobru ludzkiej społeczności.
EN
One of the characteristic features of the charisma of the Society of Jesus is the intellectual apostolate. Jesuit pedagogy is characterized by specific features based on previous pedagogical approaches (medieval universities, studia humanitatis), but also in a broader philosophical and theological context. The key starting point of the Ignatian and Jesuit pedagogy are the Spiritual Exercises of Ignatius of Loyola. The education stemming from this background does not represent a value in itself, but rather a very effective instrument that helps to shape an integral personality, strengthens social ties and interpersonal relationships and leads to selfless service. The result of such education is not only the mere well roundedness, but above all the ability to take on commitment and move out of one’s comfort zone towards public service.
Strategie przejściowe stosowane podczas konfliktów często skupiają się na reformach politycznych i gospodarczych. Cole (2007) uwypukla inną ścieżkę reformy, a mianowicie edukację historyczną i jej związek z osiąganiem takich celów, jak sprawiedliwość okresu przejściowego i pokój. Badania (Foster, 2012) wskazują, że w wielu krajach podręczniki nadal przedstawiają jednotorową, nacjonalistyczną narrację o przeszłości, która propaguje pewne punkty widzenia, tłumiąc przy tym lub ignorując inne. Nasze badania stosują krytyczne podejście do edukacji historycznej, jej wpływów na konstruowanie tożsamości, jej możliwych powiązań z emancypacją i społecznymi celami edukacji oraz dyskursywnego wytwarzania oficjalnych narracji. Przedstawiamy konkretny przypadek podręczników historii w targanej konfliktami Syrii, aby uwypuklić potrzebę krytycznego kształcenia historycznego w procesie wprowadzania sprawiedliwości okresu przejściowego i demokratyzacji.
EN
The international education agenda for post-conflict contexts is often focused on Education For All development goals and is influenced by an economic rationale and efficiency, whereas such contexts demand more focus on education for inclusion and reconciliation. Cole (2007) draws attention to an important path of reform: history education, and its relation with the goals of transitional justice and peace. Research (Foster, 2012) shows that in many countries, textbooks continue to adopt a single nationalistic narrative of the past that promotes some perspectives and ignores and silences others. The study critically approaches history education, its implications for identity formation, its potential relation to emancipation and the social aims of education, and the discursive production of official narratives. The case of history textbooks in conflict-ridden Syria is presented to highlight the need for critical history education in the transitional justice and democratization process.
The article aims at questioning the critical paradigm in social sciences, and within, in educational research. Starting from the reconstruction of its main assumptions and the critical arguments against this paradigm I try to conceptualise a possibility of post-critical perspective in educational research with reference to the work of J. Rancière, A. Badiou and G. Biesta. The essence of this post-critical perspective I claim to be the practice of building, which requires a shift from philosophy of emancipation to philosophy of responsibility to be undertaken. The practice of building is understood as an intervention of a pedagogue into a social status quo, and is conceptualised with reference to the radical social constructivism of symbolic interactionism.
PL
Zasadniczym celem niniejszego artykułu jest problematyzacja krytycznego paradygmatu nauk społecznych i humanistycznych, w tym krytycznego paradygmatu uprawiania badań edukacyjnych, który – jak sądzę – przeżywa istotny szeroko komentowany na świecie kryzys. Następnie chciałbym wskazać rysującą się możliwość po-krytycznego ujmowania humanistyki, w tym badań społecznych i edukacyjnych.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.