The aim of the article is to analyze “criticism” and “understanding” in their relation to philosophical counseling. The article begins by the thesis on the need to define this type of counseling as an equivalent relationship between a counselor and a client. This claim is based mainly on the Socratic sense of the essence of philosophizing as a common pursuit of wisdom and cognition. Next, criticism and understanding which seem to be abstract concepts that belong to specific doctrines are considered as useful tools in the process of creating a philosophical attitude. In this sense, they acquire their existential aspect and prove useful in the practical application of philosophy.
This article explores various interpretations of philosophical counselling. These interpretations are determined by the nature and status of the key concepts from which they are derived. The first is “critical thinking”, which a number of authors have based their conceptions on; just two examples are mentioned in the article-Elliot D. Cohen and Tim LeBon. Many philosophical practitioners, especially those whose philosophizing is influenced by Socrates, use critical thinking, and indeed believe that it is what philosophical practice is all about. Pierre Grimes is another example of someone who has been influenced by Socrates. Eckart Ruschmann and Ran Lahav believe that interpreting world beliefs is the basis of philosophical counselling. Others think philosophical counselling stems from interpretations of the concept of “wisdom”. The article also discusses Ran Lahav’s more recent views and those of Gerald Rochelle. The concept of “virtues” is discussed in relation to the work of Arto Tukiainen, Lydia B. Amir and Jess Fleming.
In recent years (since the 1980s) we have witnessed growth in the practical application of philosophy. Some authors talk about a so-called “shift in philosophical counselling” or “philosophical practice” taking place chiefly in western countries. Some Slovak authors also discuss the application of philosophy in practice but this issue is only in its infancy here. The author of this paper seeks to establish the boundaries of understanding the possibilities philosophy has to offer in practical life and to formulate an opinion on the competency of philosophy in this area. The author believes that it is the “good life” that is central to the agenda of philosophical practice. The aim of philosophical counselling is to advise people through their personal life philosophy. It is a conversational process that controls dialectic thinking and reflects the fears and questions that arise in everyday life as well as questions about the meaning of life as a whole. The author understands philosophical dialogue as a space for seeking a good life, identity and critical thinking.
This article is an attempt to define philosophical counseling and compare it to professional psychological help, psychotherapy and coaching. In the first part, the author describes different types of psychological help and compares them to philosophical counseling. The next section focuses on psychotherapeutic approaches, which are also compared with philosophical counseling. Lastly, the author describes coaching, outlines commonalities with the other approaches and offers advice to the philosopher. The general conclusions of this comparative analysis can be summarized as follows. Philosophical counseling is a young field in Poland. We need to clarify its conceptual framework and scope by clearly demarcating the activities of philosophical counselors, psychologists, psychotherapists and coaches. It is important to emphasize that philosophical counseling is an approach to working with mentally healthy people, and that it cannot replace individual or group psychotherapy and professional psychological help. It is, however, an interesting approach similar to coaching. Philosophical coaching has great potential to become a successful practice for promoting the personal development of healthy people.
PL
Tekst ten stanowi próbę ogólnego zdefiniowania doradztwa filozoficznego, a także porównania go do profesjonalnej pomocy psychologicznej, psychoterapii i coachingu. Na początku opisana została pomoc psychologiczna z jej rodzajami i porównana do możliwych obszarów pokrewnych doradztwu filozoficznemu. Następnie opisano psychoterapię i jej poszczególne szkoły, porównując je do oddziaływań doradcy filozoficznego. Na końcu opisano coaching, nakreślając wspólne elementy z doradztwem udzielanym przez filozofa. Ogólne wnioski płynące z porównania tych różnych form pracy z ludźmi można określić następująco: Doradztwo filozoficzne jest dziedziną młodą w polskiej rzeczywistości. Koniecznym jest dookreślenie jego ram poprzez odróżnienie od pracy psychologa, psychoterapeuty i coacha. Ważną kwestią jest nacisk na wizję doradztwa filozoficznego jako metody pracy z osobami zdrowymi psychicznie. Doradztwo takie nie może być procesem zastępującym psychoterapię indywidualną lub grupową. Jest to ciekawa forma pracy, która ma duży potencjał i szansę odnalezienia się jako dziedzina rozwoju osobistego dla osób zdrowych psychicznie.
This article examines the principles and methodology of philosophical counseling, including a case study on the experience of mourning. The philosophical approach will be compared and contrasted with psychological therapy, focusing in particular on brief therapy and coaching as forms of therapy oriented towards personal development. The main purpose of this article is to highlight the specific human needs that philosophical counseling can satisfy. The author suggests that philosophical counselling provides values that are not available to the same extent in other forms of therapy discussed in the paper. The analysis presented is also indirectly focused on the skills required to practice philosophical counseling.
PL
Przedstawione rozważania prezentują próbę namysłu nad zasadami i metodyką pracy doradczo-filozoficznej z uwzględnieniem kazusu z własnej praktyki, dotyczącego przeżywania żałoby. Podejście filozoficzne zostanie ukazane w porównaniu do pomocy psychologicznej, na przykładzie terapii krótkoterminowej, zorientowanej na rozwiązania, oraz coachingu jako formy pracy nakierowanej na rozwój. Głównym celem artykułu jest ukazanie specyficznych potrzeb, na które może odpowiedzieć doradztwo filozoficzne. W przekonaniu, że wnosi ono wartości, które nie są oferowane, przynajmniej w tym samym stopniu, w innych omawianych tu formach pracy. Prowadzona refleksja koncentruje się pośrednio również na kwestii wymagań kompetencyjnych, koniecznych w doradztwie filozoficznym.
Im ersten Teil des Artikels erläutert der Autor das Wesen der gegenwärtigen Orientierungskrise und bespricht ihre Gründe. Im zweiten Teil beantwortet er die Frage, in welchem Sinne das philosophische Denken ein Heilmittel gegen die im ersten Teil geschilderte Bedrohung sein kann. In dem letzten, dritten Teil präsentiert der Artikel allgemein das Modell der Philosophie, das wir anstreben sollen, falls die therapeutische Dimension der philosophischen Reflexion berücksichtigt werden sollte.
EN
The essence is expounded of the contemporary crisis of orientation and its causes. In what sense may philosophical thinking provide a remedy for the threat mentioned. A model is in general set forth of philosophy that should be aimed at if the therapeutic dimension of philosophical reflection is to be accomplished.
PL
W pierwszej części artykułu autor wyjaśnia istotę współczesnego kryzysu orientacji i omawia jego przyczyny. W drugiej z kolei odpowiada na pytanie, w jakim sensie myślenie filozoficzne może stanowić remedium na zagrożenie omówione w części pierwszej. W ostatniej zaś, trzeciej odsłonie artykułu ogólnie przedstawia model filozofii, do którego winniśmy dążyć, jeśli terapeutyczny wymiar refleksji filozoficznej ma zostać urzeczywistniony.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.