This paper offers a partial defence and a partial critique of the views put forward in Heidegger‟s essay The Origin of the Work of Art. According to the author, the validity of Heidegger‟s position is limited by the fact it inherits the partial character of his account of the way in which human intelligibility is phenomenologically and ontologically grounded in temporality.
In his monograph on Heidegger and essay about music, George Steiner proposes a thesis on a direct analogy between music and Being. He writes that „Being, in Heidegger’s sense, has similarly to music its own history and meaning, dependence on a human as well as dimensions transcending mankind”. Thus, Being is supposed to be something like the music of all existence, while music itself is supposed to be the discovering of Being. Steiner also states in his treatise on music that according to Greek mythology, ancient primeval violence, transcendence, otherness and non-human nature are inherent in music. Music is capable of depicting the experience of existence in its essence (G. Steiner Martin Heidegger Chicago 1987 and G. Steiner Über Musik in: Errata. Bilanz eines Lebens München 1999).
Celem artykułu jest pogłębiona analiza jakości podstawowego aktu fenomenologicznego poznania. Zestawiając ze sobą argumenty Jana Patočki i Paula Ricoeura, autor dochodzi do wniosku, że ani negacja (jak twierdzi Patočka), ani afirmacja (jak sądzi Ricoeur), lecz wyprzedzające oba te akty zapytywanie jest podstawowym doświadczeniem fenomenologicznym. Z tej perspektywy „rzecz myślenia” nie jest ani niebytem (nicością), ani byciem, lecz pytajnością. Filozoficzne akty afirmacji i negacji, których korelatami są byt i niebyt, są odpowiedziami na źródłowe doświadczenie pytajności. Wytrzymanie w nim nie tylko kwestionuje prymat sądu w filozofii, lecz także hegemonię pisma jako jedynego środka wyrazu myślenia filozoficznego.
The paper present non-instrumentalist view of technology derived by the work of M. Heidegger, G. Agamben and H. Arendt. This non-utilitarian aspect of technology is used to explain the social meaning of flint working in prehistory. The changes of flint technology related with so-called ‘tool technological revolution’ observed in Neolithic indicate radical shift in social significance of technology. During this period the dichotomous division of work and labor (described by H. Arendt) appear.
This article is an attempt at systematizing the views on artistic thinking and on the two modes of narrative technique: “image of history” and “history of images.” The adopted concept of criticism aims to extract and highlight what is most relevant at the start of the creative phenomenon of the film making process. It seems that the adopted method, consisting in simplified proofs derived from thought and from philosophical reasoning, may help to truly ground and systematize the concepts connected with film making also as intellectual structures, based on the idea of returning to the true nature of humanism. This approach seems quite risky, yet, however challenging for the author it may be, it also seems crucial from the point of view of organizing the knowledge of those studying the film arts.
The article suggests the ontological categories of “becoming visible” and “world becoming visible” as the extension of epistemological categories of presentation and presented world in the literary work. “Becoming visible” is described as the consequence of the strategy to break the coherence and the logics of presentation. Caused by the aesthetic experience and cognition “becoming visible” appears in the Heidegger’s flashing of being.
The text attempts to find a way for Heidegger’s aesthetics, especially the concept of the truth of a work of art, to be applied to the analysis of the phenomenon of mass art. It takes as its point of departure Benjamin’s notion of mass art seen as art deprived of aura, i.e., art that is not situated in space and time. Merging Benjamin’s conceptual apparatus with Heidegger’s indicates that the notion of mass art needs major deepening. Above all, if we define high art in terms of existential truth and, in consequence, the way the work of art transcends the world in which it is rooted, then the non-auratic art will be defined by the notions of existential untruth, i.e., what will be pointed to is the way it is rooted in the world of Dasein. While the works of elite art always transcend this world, the works of mass art never do they are worldly entities; they belong to the world (within the world entities). It means that the works of mass art have to be analysed primarily in terms of the ideological structure s of the world in which they are rooted. This bears a number of ramifications for works of mass art, such as that they are not independent beings, but rather structural units, and also that their non- temporality is not just a result of the way they are produced and distributed, but also an effect of their origins in Dasein. Bearing in mind the structural character of the works of mass art, it seems necessary to outline a division into popular art, alternative art, and experimental art
Celem artykułu jest analiza koncepcji „cyfrowego Lewiatana”, jaka pojawia się w literaturze na styku filozofii technologii i filozofii społecznej. Nowy Cyfrowy Lewiatan, poza oczywistym odniesieniem do klasycznej koncepcji Th. Hobbesa, stanowi kontynuację tego, co M. Hardt i A. Negri nazwali „Imperium”, a B. Bratton określił jako „Stos” (the Stack). Argumentuję, że kluczowe jest spojrzenie na nowego Lewiatana jako na trwający wciąż proces budowy, a zatem w sposób procesualny, który pozwala na wydobycie ważnych charakterystyk tego globalnego techno-politycznego konstruktu. Wskazuję, że rozbudowa cyfrowego Lewiatana ma charakter odśrodkowy i pozbawiony odgórnego planu, który by wskazywał docelowe efekty całego przedsięwzięcia. Dostrzegam w tym wynik opisywanego przez J.F. Lyotarda kryterium performatywności, a także totalizujący rys, który objawia się m.in. w tym, że rozbudowa ta angażuje nas wszystkich. Cyfrowy Lewiatan może stanowić niebezpieczne zwieńczenie drogi od Rozumu, poprzez racjonalność, aż po szaleństwo racjonalizacji. Poddaję też dyskusji konsekwencje, jakie rozbudowa Lewiatana ma dla naszej zdolności myślenia w ogóle, a w szczególności do konceptualizacji samego tego tworu. Wiążę ten temat z próbą krytyki myślenia utopijnego, akceptującego warunki „nie-miejsca”, zgodnie z ideą Negriego i Hardta. Myślenie takie, idąc za M. Heideggerem, odrywa nas od miejsca i umiejscowienia, które – jak zakładam – powinny być zawsze podstawą myślenia.
In the article one adopt the assume that the communication has the social dimension and is related to human being. One can define it only after the definition of human being. The question: what communication do one need? is closely connected with the results of anthropologic- philosophical researches. The homo-theories of today are much one-sided, first of all they alien the man from his natural and social environment (for instance the symbolism). We propose the definition of man plaited in the environment and we call him homo universus. Helpful is here the romantic and neoromantic philosophy, especially its theory of language and communication.
The article contains an analysis of two philosophical concepts of trace and the blink of an eye. Referring to philosophy (by Derrida, Husserl, Harman, Heidegger, Ricoeur and Tylor), the author interprets the theme terms, confronting them against the thought within the theory of literature. The purpose is not, however, the indicated values as such, but their interpretative force, aimed at literary works. Texts by Calvin, Jasieński, Macsovszky, Schulz and Tabucchi are read with certain phenomena in mind (the blink of an eye, trace, epiphany and void), and the conclusion emphasises the value of paradoxical thinking.
PL
Artykuł dokonuje analizy dwóch kategorii filozoficznych: śladu i okamgnienia. Odwołując się do filozofii (J. Derridy, E. Husserla, G. Harmana, M. Heideggera, P. Ricouera i Ch. Tylora) autor interpretuje tytułowe pojęcia, zderzając je z myślą teoretycznoliteracką. Celem nie są jednak wskazane jakości same w sobie, lecz ich moc interpretacyjna skierowana na utwory literackie. Lekturze (związanej z okamgnieniością i śladem, epifanią oraz pustką) zostały poddane teksty I. Calvina, B. Jasieńskiego, P. Macsovszky’ego, B. Schulza i A. Tabucchiego. W konkluzji zostaje podkreślona wartość myślenia paradoksalnego.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.