W obecnej dobie szybkiego rozwoju, w tym społecznego i zawodowego Europejczyków, w licznych zaleceniach Rady Europy podkreśla się znaczenie posiadania kompetencji, w szczególności tych uznanych za kluczowe. Wskazane jest posiadanie szerokiej wiedzy ogólnej, potrzebnej w każdym zawodzie oraz w razie przekwalifikowania, ale także specyficznych, szczegółowych umiejętności, które ponadto należy odpowiednio wykorzystać w praktyce. Zawód nauczyciela, w tym nauczyciela edukacji wczesnoszkolnej, nie jest w tym odosobniony. Jest zawodem wymagającym od osób go wykonujących wielu talentów, umiejętności, dużej elastyczności, mobilności i kreatywności. Po to, aby dany nauczyciel był nazwany kompetentnym, musi pracować efektywnie w placówce edukacyjnej i w środowisku lokalnym. W byciu skutecznym pomagają jemu liczne kompetencje, które nabywa podczas formalnej i nieformalnej edukacji. Celem niniejszego artykułu jest ukazanie wymogów wielości kompetencji w dynamicznie zmieniającym się i żywo reagującym na potrzeby społeczne zawodzie nauczyciela. Artykuł jest skierowany przede wszystkim do studentów pedagogiki, ale też do praktyków z dziedziny edukacji wczesnoszkolnej. Jego zadaniem jest uświadomienie im faktu, że nabywanie kompetencji odbywa się przez całe życie. Często na ich posiadanie składa się wiele okoliczności życiowych i doświadczeń, nie zawsze korzystnych. Dlatego też została podkreślona waga szerszej współpracy nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej ze wszystkimi podmiotami edukacji, w tym również wymiany informacji w tworzonych zespołach eksperckich.
EN
In the current era of rapid development affecting citizens of Europe – in, amongst others, both the social and the professional spheres – many recommendations made by the Council of Europe have emphasized the importance of possessing the right competences – and, in particular, those identified as key competences. It is considered advisable to acquire not only the broad general knowledge that is needed across all professions and in the event of retraining, but also specific, detailed skills, such as need to be employed in practice in the right and proper way. The teaching profession, including that of teachers specializing in early-childhood education, is no exception. It is a job that requires one to make use of one’s many talents and skills, as well as flexibility, mobility and creativity. For a teacher to be considered competent, he/she has to be capable of working effectively in both their educational institution and their local area. Numerous competencies, acquired during formal and informal education, will help him/her to meet these challenges. The purpose of this article is to show the diversity and multiplicity of the competences required for the teaching profession to fulfil its role of being responsive to social needs in a dynamic and lively way. It is aimed primarily at students of pedagogy, but also at practitioners in the area of early-childhood education – in the hope that it will make them aware them of the fact that the process of acquiring competences continues throughout all of one’s life. Indeed, it is often the case that this process involves and reflects many different lifecircumstances and experiences, not always of a favorable kind. For this reason, we stress the importance of cooperation between teachers working in early-childhood education and all of the different stakeholders involved in education – cooperation that should include an exchange of information amongst the various expert groups involved.
Aim. The purpose of the research is to depict how talented students create their personal learning environment. The author of that paper shows a difference that has occurred thanks to the comparison between the manner in which average students and talented students build their personal learning environment. Methods. The author has conducted quantitative research, by making a survey. The surveys were carried out among fifty talented students. This paper focuses on the presentation of their opinions. The respondents presented how they constructed their personal learning environment. Additionally, they expressed their viewpoints about their digital competences. Results. The analysis shows that talented students are familiar with the latest digital tools. It allows them to design their personal learning space effectively. They can collect and process information profitably. They are also keen to share their knowledge with other participants of an educational process via the Internet, using some complex and practical devices. Moreover, talented students prefer discussing educational problems with other students online. They use some appropriate tools, such as chat rooms and social networking services. According to the research, the author can conclude that talented students are able to build and improve their digital learning space very well. They seem to create their personal learning environment functionally and consciously. Conclusions. Talented learners use advanced searching strategies, methods of collecting and storing information, and also teamwork tools. It is particular that they are autonomous learners but they also like sharing knowledge with other learners. The level of information competences of the talented students is quite high.
Current technological, economic and social developments are having a significant impact on the process of teaching and learning. The landscape of childhood and early-childhood education is also changing. This paper suggests that this transformation can influence adult-child interactions and the way children learn. Nowadays, children have farreaching access to both the internet and other media. However, the fact that they can acquire a great deal of information so easily does not guarantee that they will be able to make effective use of it. Some of them may also have personal and social difficulties. Therefore, the social background of the teaching-learning system is very important. This article advocates rethinking the role of pupils and teachers in the didactic pro31 cess, and seeking out the most efficient psychological, pedagogical and social conceptions that will support both the dialogue between teacher and pupil and young learners’ development more generally. It cannot be doubted that the selection of a particular conception of teaching and learning will have implications for how the didactic process is organized, and so will help to define the role of young learners and teachers. The sociocultural theory of Vygotsky and Bruner furnishes us with a suitable basis for understanding both the teaching-learning process itself, and the dialogue that this involves. The principal features of the model provide a coherent theoretical foundation and point of view, regarding how and what pupils should learn, and how teachers ought to go about creating the didactic structure needed in the classroom if a particular style of learning is to be successfully implemented. The aim of this paper has been to present the central premises of the theories of Vygotsky and Bruner as these pertain to dialogue, learning and the generating of information, to specific strategies for teaching and learning, to how the role of young learners in that process is to be viewed, and to the significance of motivation for building up and fulfilling the desire to learn. The sociocultural model, as this article has sought to demonstrate, offers a valuable formative structure for preparing teachers to think about what is involved in creating a suitable learning environment, and why this is necessary.
PL
Obecny technologiczny, ekonomiczny i społeczny rozwój ma znaczący wpływ na proces nauczania i uczenia się. Pejzaż dzieciństwa i wczesnej edukacji również się zmienia. Niniejszy artykuł sugeruje, że ta transformacja może wpływać na relację dorosły – dziecko i sposób uczenia się dziecka. W dzisiejszych czasach dzieci mają szerszy dostęp do Internetu i innych mediów. Jednakże fakt, że mogą szybko uzyskać wiele informacji, nie gwarantuje, że będą potrafiły nimi skutecznie manipulować. Poza tym niektóre dzieci mogą mieć również pewne osobiste i społeczne trudności. Dlatego też społeczne tło systemu nauczania-uczenia się jest bardzo ważne. Ten artykuł proponuje przemyślenie roli uczniów i nauczycieli w procesie dydaktycznym i poszukiwanie najbardziej efektywnych pedagogicznych i psychologicznych koncepcji wspierających dialog między nauczycielem i uczniem i rozwój młodych uczących się. Niewątpliwie szczególny dobór koncepcji nauczania i uczenia się implikuje organizację procesu dydaktycznego oraz określa rolę uczniów w młodszym wieku szkolnym i nauczycieli. Społeczno-kulturowe teorie Z. Wygotskiego i J. Bruner przyczynią się do właściwego rozumienia dialogu i procesu nauczania-uczenia się. Twierdzenia tych modeli tworzą spójny teoretyczny fundament i punkt widzenia na to, jak uczniowie powinni uczyć się i jaką nauczyciele powinni stworzyć strukturę dydaktyczną w klasie, aby uzyskać własny styl uczenia się. Celem tej publikacji jest przedstawienie założeń teorii Z. Wygotskiego i J. Bruner dotyczących: dialogu, nauki i generowania informacji, konkretnych strategii nauczania i uczenia się, postrzegania roli uczniów w młodszym wieku szkolnym w tym procesie, znaczenia motywacji do budowania i realizacji zamiaru uczenia się. Modele społeczno-kulturowe, które charakteryzuje ten artykuł, stanowią przygotowanie nauczycieli do myślenia o konieczności budowania odpowiednich warunki do nauki i dialogu.
Znaczenie współpracy może być rozpatrywane w perspektywie historycznej. Nigdy dotąd nie była ona tak ważna, jak obecnie. Współczesne zmiany społeczne, polityczne, ekonomiczne i oświatowe wymagają innego spojrzenia na współpracę podmiotów edukacyjnych. Wydaje się, że są one od siebie coraz bardziej zależne i potrzebują wzajemnych relacji do osiągania celów edukacyjnych. Jednym z zadań placówki przedszkolnej jest socjalizacja najmłodszych. Może ona przebiegać prawidłowo jedynie wtedy, gdy jest zorganizowana z udziałem wspomnianej instytucji, rodziców i lokalnej społeczności. Celem niniejszego artykułu jest ukazanie roli współpracy podmiotów edukacyjnych oraz wpływu owej współpracy na rozwój intelektualny i wychowawczy dzieci. Artykuł prezentuje zarówno korzyści wynikające ze współpracy, jak i trudności w jej organizacji. Posiada charakter porównawczy, gdyż przybliża rozwiązania innych krajów w tym zakresie. Dodatkowo scharakteryzowane zostały pilotażowe badania dotyczące współpracy placówek przedszkolnych z rodzicami i lokalną społecznością.
EN
The importance of cooperation can be examined from the historical perspective and in Poland it was not as popular even five years ago as it is today. Contemporary social, political, economic and educational changes have forced a different meaning of cooperation of the participants of education. It seems that they are more dependent on one another and they need each other to fulfil educational purposes. One of the tasks of the preschool institution is to socialize young learners. It can be done properly only when it is organized as a collaboration between the mentioned institution, parents and the local community. The aim of the article is to depict how cooperation among those educational participants is valuable and how it influences children. The paper shows both the benefits and some difficulties concerning its organisation. It has a comparative dimension because it approximates the adjustments of other countries connected to it. What is more, some fragmentary research of cooperation between pre-school institutions, parents and local community is characterized.
The article investigates some problems that foreign language teachers may face when working with young pupils. They include especially poor memory, difficulties of distinguishing similar sounds, understanding the relations of a letter and a sound, decoding single words and so on. Some learners with learning difficulties and disorders present even more challenges for their language teachers. Furthermore, the author provides guidance for teachers that may help to overcome these problems. Thus, it is hoped the present paper will contribute not only to a better understanding of the problem area of difficult learners, but will also encourage teachers to implement some new solutions in their regular lessons.
Dla osób niepełnosprawnych zostało stworzone wiele udogodnień, w tym edukacyjnych, począwszy od lat 60-tych XX w. Natomiast sprawą specyficznych potrzeb edukacyjnych osób zdolnych zajęto się w rozwiniętych krajach europejskich dopiero w latach 90-tych XX w., a w naszym kraju mniej więcej od 2000 r. Obecnie prawo do rozwoju ich zdolności jest jasno określone w prawodawstwie (a tym samym obowiązki spoczywające na szkole i nauczycielach). Zostały wypracowane bardziej odpowiednie metody pracy z tymi uczniami oraz przyjęto właściwe procedury badawcze. Ponadto diagnoza uczniów zdolnych nadal stanowi często podejmowany i wartki temat wśród pedagogów, psychologów i nauczycieli. Podkreśla się, że dalsza edukacja ucznia zdolnego jest zależna od efektywnej diagnozy jego zdolności. Niewłaściwa diagnoza (zawyżone lub zaniżone wyniki zdolności, bezcelowość diagnozy) może zaszkodzić uczniom zdolnym. Diagnoza uczniów zdolnych jest integralnym elementem ich edukacji. Obserwuje się, że jest ona coraz częściej stosowana również w młodszym wieku szkolnym. Znajomość procedur jej przeprowadzania, metod i narzędzi diagnostycznych ułatwia jej zastosowanie oraz pozwala uniknąć pewnych błędów diagnostycznych. Celem niniejszego artykułu jest ukazanie złożoności procesu diagnozy uczniów zdolnych w młodszym wieku szkolnym ze specjalnym uwzględnieniem wagi kompetencji diagnostycznych nauczycieli, właściwego doboru koncepcji zdolności jako bazy do dalszej diagnozy i dostosowania narzędzi diagnostycznych do danego ucznia.
EN
From the 1960s on, many improvements to the everyday lives of the disabled – in respect of convenience, etc. – have been introduced into society. However, the matter of their specific educational needs has only been taken up in developed European countries since the 1990s, and in our country from around 2000. Nowadays, their right to develop their abilities is clearly defined in legislation (so that it corresponds to a set of obligations placed on schools and teachers). Some more suitable methods of working with these students have been developed, and some appropriate procedures for testing their ability-levels have been adopted. At the same time, the diagnostic assessment of giftedness remains a frequently and energetically pursued topic amongst educators, psychologists and teachers. It is generally emphasized that the ongoing education of talented learners will depend on an effective diagnostic assessment of their abilities being conducted. Inappropriate assessment (such as overestimating or underestimating their capabilities, or a lack of any proper diagnostic focus) can do such gifted pupils a real disservice. Diagnosing talented learners is, after all, an integral part of their education, and one may observe its increasing use at the early stages of schooling. Knowledge of the right procedures, methods and diagnostic tools will tend to ensure that it is correctly employed, and that mistaken diagnoses are avoided. The purpose of this article is to show the complexity of what is involved in diagnostic assessment of talented young learners, paying special attention to the importance of the diagnostic competences of the teachers involved, and to the selection of the right conception of ability, both as a basis for further assessments and for adjusting the diagnostic tools to suit individual learners.
W obecnej dobie w sferze politycznej, ekonomicznej i społecznej działają takie procesy jak z jednej strony globalizacja i internalizacja, a z drugiej próby zachowania tożsamości narodowej, własnej autonomii i niezależności. Na znaczeniu zyskują te nauki, za pomocą których człowiek jest w stanie wyjaśnić sobie swoje miejsce w skomplikowanym świecie przeciwieństw i łatwiej się w nim odnaleźć. Niektóre z nich to socjologia, politologia i pedagogika porównawcza. Niejednokrotnie jednostki, grupy etniczne i społeczeństwa starają się określić swój wyjątkowy charakter poprzez porównanie z innymi. Podobnie sprawa wygląda z systemami edukacyjnymi. Pedagodzy porównawczy, nauczyciele, politycy edukacyjni zestawiają ze sobą dane ilościowe i jakościowe dotyczące wielu aspektów związanych ze szkolnictwem, takich jak ilość placówek edukacyjnych, wielkości sukcesów szkolnych młodzieży czy stopień wypalenia zawodowego nauczycieli. Ta konfrontacja jest czyniona również po to, aby wyłonić determinanty efektywności danych rozwiązań lub jej braku, aby można było je powielić. Uzmysławiając sobie powyższe fakty, wyłania się konkluzja, że metodologia pedagogiki porównawczej jako kompleksowe zestawienie wytycznych jak należy porównywać, w jakim celu i czego unikać, jest niezbędna do tego typu działań. Metodologia badań pedagogicznych, w tym badań porównawczych, przechodzi obecnie pewne istotne zmiany, których zakres i znaczenie może stanowić przedmiot zainteresowań pedagogów i badaczy z innych dziedzin. Celem niniejszego artykułu jest ukazanie specyfiki metodologii pedagogiki porównawczej ze szczególnym uwzględnieniem teoretyczno- -metodologicznych poglądów znanych komparatystów. Autorki nakreśliły wykorzystanie klasycznych podejść metodologicznych we współczesnej nauce porównawczej, w tym na pewnych przykładach z edukacyjnych rozwiązań systemowych.
EN
Today’s political, economic, and social spheres are all subject to a range of contrasting processes, such as globalization and internalization on the one hand, and attempts to preserve national identity, autonomy, and independence, on the other. This is why the disciplines relating to these areas – through which man aims to cast light on his place in the complex world of these opposing tendencies – have assumed an increased importance. Amongst these are sociology, political science and comparative pedagogy. Individuals, ethnic groups and societies often try to establish their unique character by comparing themselves with others. The same goes for educational systems. Comparative educators, teachers, politicians and others compile quantitative data and qualitative information on many aspects of education, such as the number of educational institutions, the levels of successful achievement amongst young people, and the level of burnout amongst teachers. This is also pursued in order to establish the determinants of effectiveness or the need for certain adjustments, so that these can be properly identified and, if necessary, replicated. As such facts come to light, it becomes clear that such activities also require a proper methodology of comparative education to be in place, involving a comprehensive list of guidelines with respect to how one may go about making such comparisons, for what purposes, and what the pitfalls here might be. The methodology of pedagogical research, including comparative research of this kind, is currently undergoing some major changes, making the scope and significance of the discipline into something of interest not only to pedagogues, but also to researchers in other disciplines. The purpose of this article is to show the main features of the methodology of comparative educational studies, with particular emphasis on the theoretical and methodological views held by prominent comparative educational theorists. The authors seek to outline how classical methodological approaches are used in contemporary comparative research.
Niniejszy artykuł ma na celu ukazanie zarówno historii badań jakościowych, jak i współczesnego kierunki ich rozwoju. Metody jakościowe przeszły dość długa drogę ich ewolucji i nadal ulegają przeobrażeniom. W pierwszej części zostały ukazane fazy ich rozwoju, począwszy od okresu wczesnych badań klasycznych, poprzez okres tworzenia się oryginalnych tradycji i okres sprawdzenia podstaw i paradygmatu badań, aż do okresu nowej systematyzacji metod, procedur i standardów. Taki podział jest stosunkowo mało znany i stanowi pewna nowość. Przez to jest cenny. Ta część zawiera szczegółowy przeglądowy materiał. Druga cześć zawiera ustalenia metodologiczne. Ukazano czym są w swojej istocie badania jakościowe na podstawie literatury przedmiotu, zwracając baczna uwagę na ich charakterystyczne cechy stanowiące o ich niepowtarzalnym charakterze oraz dokonana klasyfikacji metod jakościowych, według mniej znanego autora. W artykule podkreślono również role badacza metod jakościowych, różniąca się znacznie od tej w przypadku wyboru metod ilościowych. Całość zachęca do przyjrzenia się dorobkowi metodologicznemu perspektywy jakościowej i docenienie ich unikatowych walorów.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.