The article is devoted to the problem of human relationships with special attention paid to the experience of helplessness, powerlessness and social anxiety in contacts with other people. The problem is described from the existential-psychological and social-cultural perspective. At first the author presents the essence and reasons for feeling helpless and anxious in the psychological context. Then various aspects of human alienation in contemporary culture are enumerated. In the second part of the article the author discusses the category of usefulness and utility in thinking about oneself and other people, the alienation of language and loss of the so-called “individual initiative”. Theoretical considerations have been supplemented with the results of the author’s own research. At the end of the article the author indicates the role of education in preventing the development of helplessness among young people.
Małżeństwo pomiędzy kobietą i mężczyzną, zawarte w Kościele, ma charakter nierozerwalny. Małżonkowie ślubują sobie jedność, która jest bezpośrednim efektem ich wzajemnej miłości. Zdarza się jednak, że na skutek różnych okoliczności w małżeństwie dochodzi do kryzysu, a nawet rozpadu i rozejścia się stron. Zazwyczaj skłonni jesteśmy za zaistniały stan obwiniać jedną ze stron. Warto jednak spojrzeć na ten problem z innej perspektywy. Jedną z przyczyn rozpadu związku może być coś, co nazwać można bezsilnością. Oto jedna ze stron traci siły, by ratować upadające małżeństwo. Nie ma już w sobie tyle mocy, by podjąć jeszcze jedną próbę odbudowania jedności. W artykule podjęto próbę zanalizowania zjawiska bezsilności. Analiza ta ma charakter filozoficzny. Bezsilność ukazuje się jako niemożność podjęcia czynu, jako sparaliżowanie samej istoty człowieka. W przypadku, kiedy dotyka ona jedną ze stron małżeństwa, jawi się jako szczególnie bolesna. Oto ten, który z natury ma być pomocą i wsparciem staje się dotkliwie nieobecny, niewrażliwy na los drugiego. Bezsilność osiąga tutaj swój szczyt i staje się ostatecznym argumentem na rzecz odejścia. W artykule nie ma usprawiedliwienia negatywnego zjawiska rozpadu rodziny. Jest to raczej próbą spojrzenia od innej strony na ten bolesny fakt, wypływa z chęci zrozumienia tajników ludzkiej egzystencji, która nie zawsze zdolna jest do stawiania czoła wszystkim trudnościom.
Learning in unknown circumstances is a great challenge for young people, particularly those who lack the ability to regulate their emotions. This text presents the results of research on the image of the life of students in higher grades of primary school, measured by the sense of self-efficacy and the sense of helplessness. The research was conducted during the COVID-19 pandemic among 303 students. It was found that (1) students rather express their belief in their own effectiveness (agency), and, at the same time, (2) half of the students indicated the feeling of helplessness; (3) helplessness is significantly higher among girls; (4) in the case of girls, there is a clear and strong negative relation between the sense of effectiveness and the helplessness.
The article addresses issues related to the experience of helplessness of a child’s suffering. The theoretical part presents the perspective of understanding the helplessness of a child experiencing sexual violence. The methodological part introduces the basic assumptions of the research project. The subject of the study was the helplessness of a victim of sexual violence, and the purpose was to identify significant determinants showing the helplessness of suffering of a child experiencing sexual violence and their description in the experience of study participants. The study used the narrative method following content analysis. The research problem took the form of a question: What is the experience of helpless suffering of a child in the narratives of post-graduate students preparing to work with an abused child? The research was conducted in 2019 among 23 post-graduate students preparing for counseling work. Obtained research results have allowed the emergence of subcategories within the examined categories that show the specificity and value of the helplessness of the suffering of the child described by the respondents - victims of sexual violence. In addition, the conclusions of the study are valuable for pedagogical practice, especially in the scope of enriching the educational offer for the teaching profession and teacher in relation to diagnostic, intervention and support activitiesfor people with experience of violence
PL
W artykule podjęto problematykę odnoszącą się do doświadczenia bezradności cierpienia dziecka. W części teoretycznej przedstawiono perspektywę rozumienia bezradności dziecka doświadczającego przemocy seksualnej. W części metodologicznej – podstawowe założenia projektu badawczego. Przedmiotem badań uczyniono bezradność ofiary przemocy seksualnej, zaś celem wyłonienie znaczących determinant ukazujących bezradność cierpienia dziecka doznającego przemocy seksualnej oraz ich opis w doświadczeniu uczestników badań. W badaniach posłużono się metodą narracyjną z wykorzystaniem analizy treści. Problem badawczy przyjął postać pytania: Jakie jest doświadczenie bezradności cierpienia dziecka w narracjach słuchaczy studiów podyplomowych przygotowujących się do pracy z dzieckiem krzywdzonym? Badania przeprowadzono w 2019 r. wśród 23 słuchaczy studiów podyplomowych, przygotowujących się do pracy poradniczej. Uzyskane wyniki badań pozwoliły na wyłonienie w ramach badanych kategorii subkategorie unaoczniające specyfikę i wartość opisywanych przez badanych doświadczeń bezradności cierpienia dziecka – ofiary przemocy seksualnej. Ponadto wnioski z badań są wartościowe dla praktyki pedagogicznej, szczególnie w zakresie wzbogacania oferty kształcenia do zawodu nauczyciela oraz pedagoga w odniesieniu do działań diagnostycznych, interwencyjnych i wspierających osoby z doświadczeniami przemocy.
Bernadeta Szczupał, Dignity, everyday life, support for seniors with disabilities, Interdisciplinary Contexts of Special Pedagogy, No. 22, Poznań 2018. Pp. 15–26. Adam Mickiewicz University Press. ISSN 2300-391X. DOI: https://doi.org/10.14746/ikps.2018.22.02 The process of ageing is an inevitable life phenomenon in both the individual and social aspects. With the growing life expectancy of humans, the way of living in the old age becomes a challenge in the context of respect for the dignity of the elderly. In this article, I present selected theoretical issues concerning the sense of dignity, everyday life and helplessness of elderly people with disabilities, which is unfortunately often associated with it. I also show the complexity of contemporary problems and expectations and the challenges faced by older people with disabilities.
Wstęp. Każdemu z nas niejednokrotnie zdarzyło się doznać rozczarowań z powodów osobistych lub zawodowych. Reagujemy smutkiem, niepokojem, wycofujemy się z aktywności. Szybko jednak obniżony nastrój wyrównuje się i umożliwia nam powrót do normalnego życia. Bywają jednak sytuacje, kiedy nastrój depresyjny, izolacja od ludzi trwają dłuższy czas. Człowiek traci wówczas poczucie przyjemności (anhedonia) i sensu życia. Staje się bezradny, bezsilny i apatyczny. Towarzyszą temu liczne objawy fizyczne, takie jak: ból głowy, brak apetytu, zaburzenia snu. Cel pracy. Przedstawienie realizacji pielęgniarskiego planu terapii pacjenta z depresją przebywającego na oddziale psychiatrycznym. Materiał i metody. Informacje na temat pacjenta zgromadzono metodą wywiadu przeprowadzonego przez pielęgniarkę z pacjentem z rozpoznaniem epizodu depresyjnego. Na potrzeby badań opracowano kwestionariusz, złożony z listy wcześniej przygotowanych pytań. Informacje o pacjencie i jego rodzinie uzyskano dzięki zastosowanej obserwacji i analizie dokumentacji chorego. Opis przypadku. Sześćdziesięciodwuletni pacjent przyjęty do Szpitala Psychiatrycznego w Toszku, z rozpoznaniem epizodu depresyjnego. Po raz czwarty hospitalizowany, leczący się od 10 lat. Wyraził zgodę na leczenie. Skierowany z Poradni Zdrowia Psychicznego z powodu narastającego lęku, myśli o śmierci, bezsenności i zamiarów samobójczych. Na początku hospitalizacji chory był smutny, przestraszony, zmęczony, senny i spowolniały. Przez pierwsze dni odmawiał przyjmowania posiłków, pił niewielkie ilości płynów. Wypowiadał myśli samobójcze. Większość dnia spędzał w łóżku, nie interesował się życiem oddziału. Nie nawiązywał kontaktów z personelem i pacjentami. Izolował się od otoczenia. Nie dbał o swój wygląd zewnętrzny. Wnioski. Zamierzone cele procesu pielęgnowania zostały osiągnięte. Stan psychiczny chorego poprawił się. Został wypisany do domu bez zamiarów i myśli suicydalnych. Wzmocnił swoje poczucie wartości. Chętnie nawiązywał kontakt z pacjentami, personelem i rodziną. Brał udział w zajęciach terapeutycznych. Pomagał w pracach na oddziale.
EN
Introduction. every human has experienced some disillusionments connected with personal or professional life. We react by being miserable, anxious or we withdraw from regular, every day activity. Soon afterwards our mood comes back to its normal state and we return to a normal life functioning. There are, however, some situations when the depression and isolation last longer. The human looses the sense of pleasure (anhedonia) and the sense of life. The person becomes helpless and apathetic. The feelings are additionally accompanied by some physical complaints such as headache, loss of appetite and sleeping disorders. Aim.The presentation of the implementation of a nursing plan for a patient suffering from depression in a psychiatric ward. Material and methods.The data concerning the patient has been completed through an interview with the patient in whom the depression was diagnosed. For the research a questionnaire containing questions prepared earlier was worked out. The information about the patient and his family was obtained though observations and documents’ analysis. Case description.The patient was a 62-year-old man admitted to the hospital and diagnosed with depression. He has been hospitalized for the fourth time and treated for 10 years so far. He has expressed his assent to be treated. He was relegated to the hospital by a mental health clinic because of increasing fear, thinking of death, insomnia and suicidal thoughts. At the beginning, the patient was miserable, scared, tired, drowsy and slowed. For the first few days he refused eating and drank only little amounts of liquids. He expressed verbally his suicidal thoughts. He spent most of the time in bed and was not interested in the ward life at all. He did not stay in contact either with other patients or the staff. He isolated himself from the environment and did not care for his physical appearance. Conclusions.The aims stated in the nursing process have been achieved. The patient’s mental state improved and he was discharged from the hospital without suicidal intentions. He strengthened his self-esteem and started contacting other patients, the staff and the family. He took part in therapeutic activities and helped on the ward.
Employment has many functions in human life. It gives the opportunity for fulfill human needs, it is a source of social identity, and social status, it gives the opportunity to develop, as well as participate in a broader social activity. The consequences of unemployment can be very serious: from economic consequences, psychological, moral and social can lead to situations in which human dignity is humiliated. Unemployment is classified as difficult and traumatic situation. It can be seen as a failure, a situation which lowers self-esteem and directly affects human dignity. The phenomenon of lack of work changes the position of the individual in the social structure. That means social degradation. Studies show a decrease in the unemployed living standards as a result of unemployment. As a result of job loss the negative feelings may appear, like apathy, depression and even suicidal thoughts.
PL
Praca zawodowa spełnia w życiu człowieka szereg funkcji. Stanowi podstawę zaspokojenia potrzeb, jest źródłem społecznej tożsamości, jest wyznacznikiem pozycji społecznej, daje możliwość rozwoju, jak również uczestniczenia w szerszej aktywności społecznej. W sytuacji bezrobocia poprzez pojawiające się konsekwencje ekonomiczne, psychologiczne, moralne i społeczne może dojść do sytuacji, w których godność człowieka pozostanie zagrożona. Bezrobocie zaliczane jest do sytuacji trudnych, traumatycznych. Może być postrzegane jako porażka, sytuacja, która obniża poczucie wartości i bezpośrednio dotyka godności człowieka. Zjawisko braku pracy rozpatrywane ze społecznego punktu zmienia pozycję jednostki w strukturze społecznej. Oznacza społeczną degradację. Na skutek bezrobocia zagrożona staje się podmiotowość jednostki i możliwość jej decydowania o sobie. Badania osób bezrobotnych ukazują obniżenie się poziomu życia na skutek bezrobocia oraz popadanie w ubóstwo. Na skutek utraty pracy, wydłużającego się czasu pozostawania bez pracy, jak i innych czynników, które warunkują sytuację jednostki, pojawić się mogą negatywne uczucia, przygnębienie, apatia, stany depresyjne. Bezrobocie tym samym stanowi sytuację potencjalnego zagrożenia dla godności człowieka.
Psychological aspects of the figure of death in Veljko Milicevicʼs Bespuce The article is devoted to the psychological aspects of death in Veljko Milicevic’s Bespuce, a novel depicting the psychological state of the protagonist caused by numerous losses. By analyzing different attitudes towards death represented by Gavre Djakovic, the author of this article tries to show how the figure of death corresponds with the loss of Gavre’s loved ones and his ideals. The purpose of this article is to analyze the experiences of the protagonist who is facing a series of losses: the death of his father, mother, and brother, as well as dissatisfaction with his ideological beliefs. These events affect the emotional state of Gavre: they do not lead to his death, but fill his life with a negative attitude to everything that surrounds him, devastating his life. Therefore, in the novel, the psychological aspect of death is represented by the attitude of the protagonist towards life and his reactions to loss.
RU
Психологические аспекты феномена смерти в романе Беспуче Велька Миличевича В данной работе рассматриваются психологические аспекты проблемы, смерти в романе Велька Миличевича Беспуче. В этом романе представлено психологическое состояние главного героя, вызванное многочисленными утратами. Мы попытались показать, как образ смерти соотносится со смертью близких людей и утратой идеалов. Цель нашей работы — проанализировать переживания главного героя, Гаврилы Джаковича, переживающего череду потрясений: смерть отца, матери и брата, разочарование в идеологических убеждениях. Эти события влияют на эмоциональное состояние Гаврила: они не приводят к смерти героя, но наполняют его жизнь негативным отношением ко всему, что его окружает, опустошают его жизнь. Психологический аспект проблемы смерти раскрывается через отношения главного героя к жизни и его реакцию на утраты.
The article will attempt to describe the situation of the young modern man through the symbolism of the desert. In both oral tradition and written tradition (e.g. the Bible), the desert is depicted as a place of disorder that threatens man, and as a seat of evil spirits and malevolent forces. The Author refers to the description of a specific traumatic experience that Israelites had during their journey after they had escaped from Egypt. The Author also refers to the place of the temptations of Christ but, nevertheless, the article also presents another view of the desert, in which it is understood as a place of spiritual revival, a space for human freedom and the place where the need for solitude can be fulfilled. Wandering through the desert, without any signposts, any lasting traces in the sand, or any landmarks is, according to the Author, an accurate metaphor for the condition of the modern man. How many temptations and dangers await us out on the desert? What are the ways out or, perhaps more accurately, what are the means of escape? This text is also a dialogue with E. Fromm’s concept and quasi-concepts referring to magic, and an attempt to determine how many forms of escape from freedom can be specified. The Author will discuss the essence of freedom and its limits, when faced with helplessness and solitude. Are we bound to be forever torn between dependency and unrestrained freedom of the possible life styles? The author argues that individuals who are constantly tempted and allured by the “oases of happiness” become “people with hollow eyes”. This category is discussed by the author from the perspective of the challenges of modern education and the essence of man.
PL
Artykuł stanowi próbę opisania sytuacji współczesnego młodego człowieka z perspektywy symboliki pustyni. Zarówno w tradycji ustnej, jak i spisanej (np. Biblia) pustynia jest przedstawiana jako miejsce nieuporządkowane, niebezpieczne dla człowieka, jako siedlisko złych mocy i demonów. Autor odwołuje się do opisu specyficznego i traumatycznego doświadczenia Izraelitów w trakcie ich wędrówki po ucieczce z Egiptu. Odnosi się również do pustyni jako miejsca kuszenia Jezusa. Artykuł prezentuje jednak również drugie oblicze pustyni, rozumianej jako miejsce odnowy duchowej, swoistej przestrzeni dla ludzkiej wolności i potrzeby przebywania w samotności. Błądzenie na pustkowiu, bez kierunkowskazów, bez trwałych śladów na piasku, bez żadnych odniesień – to wedle Autora doskonała metafora kondycji współczesnego człowieka. Jak wiele pokus i niebezpieczeństw czeka na nas na pustkowiu? Jakie są drogi wyjścia, a może jedynie ucieczki? Niniejszy tekst to również dialog z koncepcją Ericha Fromma oraz quasi-koncepcjami odwołującymi się do magii, to także próba odpowiedzi na pytania jak wiele jest obecnie form „ucieczki od wolności”. Na czym polega istota i jakie są granice wolności w obliczu naszej bezradności i osamotnienia? Czy już ciągle będziemy się szamotać się pomiędzy zależnością a nieskrępowaną swobodą możliwych stylów życia? Zdaniem Autora, osoby nieustannie kuszone i wabione „oazami szczęścia” stają się „ludźmi o pustych oczach”. Tę kategorię Autor ujmuje perspektywie współczesnego wyzwania dla edukacji i istoty człowieka.
W myśl art. 70 Konstytucji RP „[…] każdy ma prawo do nauki […]. Władze publiczne zapewniają obywatelom powszechny i równy dostęp do wykształcenia. W tym celu tworzą i wspierają systemy indywidualnej pomocy finansowej i organizacyjnej dla uczniów i studentów”. Tekst składa się z trzech części, z których w pierwszej omówione zostaną formy asystentury w wybranych krajach Unii Europejskiej. Druga część to rozpatrzenie wybranych definicji pojęć kluczowych dla artykułu: wsparcia oraz bezradności. Ostatnia, trzecia część zawiera prezentację i omówienie zebranych danych dotyczących oczekiwanych przez studentów z niepełnosprawnością form wsparcia ze strony asystentów edukacyjnych. Celem artykułu nie jest jasna i jednoznaczna odpowiedź na postawione w tytule pytanie, ale skłonienie do refleksji nad efektywnością opisanych w artykule działań. Decydując się pomóc – należy robić to mądrze i z pożytkiem dla innych. Źle, niewłaściwie świadczone wsparcie może prowadzić do wystąpienia poczucia bezradności i beznadziejności.
EN
In accordance with art. 70 of the Constitution, „[…] everyone has the right to education [...]. Public authorities shall ensure universal and equal access to education. To this end, they shall establish and support systems for individual financial and organizational assistance to pupils and students”. The text consists of three parts, in the first of which are discussed forms of assistantship in selected countries of the European Union. The second part is the consideration of some definitions of key terms for the article: support and helplessness. The last, third part includes the presentation and discussion of the collected data on expectations of students with disabilities concerning forms of support from educational assistants. The aim of the article is not a clear and unambiguous answer to the question posed in the title, but is to encourage reflection on the effectiveness of the activities described in the article. Deciding to help – should be done wisely and for the benefit of others. Wrong, wrongly rendered support can lead to feelings of helplessness and hopelessness.
The subject of this secondary qualitative data research was related to researching and understanding the issue of helplessness in the lives of homeless males addicted to alcohol. The aim of the study was to learn about the core category of helplessness according to the opinions of 10 homeless Poles. The research was based on 3 secondary datasets from 3 primary sources including 13 transcripts of interviews with homeless males who had been in the process of abstinence for 3 months to 9 years. The results indicated the existence of helplessness in the lives of homeless males in the following two aspects: first chronological and second structural-contextual. Chronological helplessness indicated its threefold presence: as a general helplessness in life before alcohol addiction, during addiction, and during the sobriety and therapy process. Structural and contextual helplessness indicated a 3-pillar pattern: Verbalised helplessness was present in transcripts indicated directly, referring to denotation of the category. Hidden helplessness revealed itself in the background related to the connotations of the helplessness category. Helplessness was associated with sub-categories regarding: self, routine activities, addiction artefacts, symbolic Ends, and shrinking of personal space. Processual helplessness was referred to as the process of becoming helpless and coming out of helplessness in the context of the loss and regaining of dignity by addicted and sobering males. This report contains implications and suggestions for the social work and public education practice.
PL
Założeniem niniejszego wtórnego badania danych jakościowych było zbadanie i zrozumienie problemu bezradności w życiu bezdomnych mężczyzn uzależnionych od alkoholu. Celem badania było poznanie podstawowej kategorii bezradności w opinii 10 bezdomnych Polaków. Badania oparto na 3 wtórnych zbiorach danych z 3 źródeł pierwotnych, zawierających łącznie 13 transkrypcji wywiadów z bezdomnymi mężczyznami, którzy pozostawali w okresie abstynencji od 3 miesięcy do 9 lat. Wyniki wskazały na istnienie bezradności w życiu bezdomnych mężczyzn w dwóch aspektach: pierwszym chronologicznym i drugim strukturalno-kontekstualnym. Bezradność chronologiczna wskazywała na jej trojaki wymiar: jako ogólną bezradność życiową przed uzależnieniem od alkoholu, w czasie uzależnienia oraz w trzeźwości i procesie terapii. Strukturalno-kontekstualna bezradność wskazywała na 3-filarowy wzór manifestowania się, jako: zwerbalizowana bezradność, która była obecna w transkrypcjach wskazanych bezpośrednio, odwołujących się do denotacji kategorii. Ukryta bezradność ujawniła się w tle, związanym z konotacjami kategorii bezradności. Bezradność ukryta kojarzyła się z podkategoriami dotyczącymi: jaźni, czynności rutynowych, artefaktów uzależnień, symbolicznych Końców i kurczenia się przestrzeni osobistej. Bezradność procesualna określana była jako proces stawania się bezradnym i wychodzenia z bezradności w kontekście utraty i odzyskania godności przez uzależnionych i trzeźwiejących mężczyzn. Raport z badań zawiera implikacje i sugestie dla praktyki pracy socjalnej i edukacji publicznej.
The author presents a category of insignificant people whom she conceives to be those who remain in the background, are undistinguished and meaningless as individuals in public order – they constitute “the majority”, and are of little significance in daily life. They remain immersed and entangled in reality upon which they have little impact. They do not feel responsible for the course of events and do not possess of feeling of self-manoeuvrability. The author writes about cultural transformation, the process of individuals distancing themselves from the oppressive model of success, social mobility, and perpetration conceived as planned, determined activity focused on a given target. Scenarios realised in contemporary culture texts focus on the refusal of proactive activity, forms of non-adaptation, and the inability to deal with “life and all its details.” The main theme is mediocrity, daily life that one has to tackle unheroically and without greater chances for success. The “typical” protagonist also undergoes changes and turns into those who “failed”, are weak, do not measure up, are incapable and constantly taken by surprise by something. Within this context the author analyses several “strange” performances of helplessness: acts of grovelling, crawling, swimming, and remaining motionless in public places.
PL
Autorka przedstawia kategorię ludzi nieznacznych, których rozumie jako tych, którzy pozostają w tle, nie wyróżniają się, w porządku publicznym nie mają znaczenia jako jednostki – są „większością”, na co dzień mało istotną z perspektywy instytucji władzy. Ludzie nieznaczni są zanurzeni i uwikłani w realia, na które nie mają większego wpływu. Nie czują się odpowiedzialni za bieg wydarzeń, nie mają też poczucia samosterowności. Autorka pisze o zmianie kulturowej, dystansowaniu się jednostek od opresyjnego modelu sukcesu, powodzenia i mobilności społecznej, sprawstwa pojętego jako planowe, zdeterminowane działanie nakierowane na cel. Scenariusze realizowane we współczesnych tekstach kultury skupiają się na odmowie produktywnej aktywności, formach nieprzystosowania się, nieradzenia sobie z „życiem w jego szczegółach”. Głównym tematem jest przeciętność, codzienność, z którą trzeba się mozolnie zmagać – nieheroicznie i bez większych szans na powodzenie. Zmienia się też „typowy” bohater – stają się nimi ci, którzy są „nieudani”, nie mają siły, nie dorastają, nie potrafią, którzy są ciągle czymś zaskakiwani. Autorka analizuje w tym kontekście kilka „dziwnych” performansów bezsilności: akty czołgania się, pełzania, pływania i leżenia bez ruchu w miejscach publicznych.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.