Pojęcia bezpieczeństwa i zarządzania kryzysowego ewoluowały w ostatnich latach w wyniku dynamicznych zmian środowiska międzynarodowego wywołanych pojawieniem się nowych i ewolucją znanych zagrożeń. Dotychczasowy model faz zarządzania kryzysowego mimo wyraźnie podkreślanego jego dynamicznego charakteru wydaje się być nieadekwatny do istniejących potrzeb. Artykuł stanowi próbę wypracowania nowych rozwiązań w tej dziedzinie, które pozwoliłyby na lepsze odzwierciedlenie procesu zarządzania kryzysowego.
Coraz większe nakłady związane z budowaniem pożądanego wizerunku organizacji sprawiają, iż zarazem rośnie rola działań związanych z zarządzaniem wizerunkiem w sytuacji kryzysowej. Dotyczy to także coraz popularniejszych działań antycypujących potencjalne zagrożenia, które określane jest mianem zarządzania problemowego. Rosnąca rola Internetu, który staje się naj-ważniejszym medium XXI wieku przesuwa ciężar działań prewencyjnych właśnie w cyberprzestrzeń. Szczególnie rewolucja Web 2.0, której efektem są m.in. portale społecznościowe dała nowe narzędzia dla działań z zakresu zarządzania problemowego. Możliwość natychmiastowej interakcji, a przede wszystkim budowanie wzajemnej więzi między firmą i jej otoczeniem staje się fundamentem działań zarządzania problemowego ery Web 2.0. Brak zrozumienia dla tych zmian prowadzić może do poważnego kryzysu wizerunkowego o czym przekonał się m.in. koncern British Petroleum.
Experts and scientists are in disagreement over whether there is a crisis management system in Poland. The aim of this paper is to find the answer to this question by comparing the Polish crisis management mechanisms with the Italian crisis management system. Particular attention is paid to normative and definitional issues as well as crisis management components and applied procedures in both countries. Also, the paper discusses historical aspects and key factors that have influenced the creation of current crisis management procedures in both Poland and Italy.
Nowadays, countries and societies are subject to not only threats such as an outbreak of war, but also to so-called non-military threats, caused by nature or human activity. This paper presents the possibilities of using engineering troops as a component of the Armed Forces that is capable of countering non-military threats. The author outlines legal acts related to non-military threats, describes Engineering Troops as a component of the Polish Armed Forces, as well as explaining why it is essential to maintain the capability of the armed forces in peacetime.
The article discusses problems of emergency threats and the function of the services, inspectorates and guards in the district during this kind of situations. Tasks which legislator imposed in the crisis situations on the most important authorities of the district – district head, administration and district council were presented. Special attention was drawn to cooperation and the way it is organized in the district among subjects involved in prevention and elimination of results of the crisis situations.
While discussing the success of an organization, it will not be a mistake to state that the competence of its team in accomplishing the goals and objectives determines the scale of the success that is achieved. Also in public administration, organizations pay considerable attention to managerial competence. The employees of public institutions are modelled on private sector employees by implementing modern human resources management. Unfortunately, this is not easy to implement because human resources management in public administration offices has a different legal nature, such as the promotion, employment and dismissal of employees. Another problem is the efficiency of motivating employees, which is due to a low correlation between the effects of work and the remuneration for achieving them. Particular attention should be paid to the competence of the people acting as chairmen of a local government crisis management team. Action in a turbulent environment, while experiencing a variety of hazards, adds even greater importance to the knowledge and skills that make it possible to work effectively in a crisis and achieve goals.
Critical infrastructure is key to functioning of the state and the life of its citizens. As a result of threats connected with natural disasters or human activity, critical infrastructure can be destroyed or damaged, its functioning disrupted, which can affect the functioning of the state and the society. Therefore protection of critical infrastructure is a top priority for any government.
In 1999, soon after the European Union member states had decided to establish the European Security and Defence Policy, the processes of appointing adequate tools for its accomplishment also started. Decisions were made to create organs and institutions and to elaborate appropriate procedures which would enable fast and precise decision-making of planning and conduct in the field of security and defence. Since that time the European Union and its Security and Defence Policy have evolved in many aspects and are still evolving. Security researchers currently attempt to provide the answer to an important problem: what are the trends characterising changes in the Common Security and Defence Policy of the European Union. The author, basing on research and own experiences of work in the politico-strategic planning structures of the European External Action Service, analyses current trends in the Common Security and Defence Policy, especially regarding the evolution of the Union’s organs and institutions, crisis management procedures, implementation of comprehensive approach and tendencies in the newly-deployed missions. This material is a result of extensive discussions and consultations conducted within a broad international and interinstitutional crisis management environment. It is based on interviews with high-level subject-related personnel and the listed bibliography. Kiedy państwa członkowskie Unii Europejskiej w 1999 r. jednomyślnie podjęły decyzję o ustanowieniu europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony, przystąpiły jednocześnie do tworzenia odpowiednich narzędzi, służących do jej realizacji. Zdecydowano o powołaniu organów i instytucji oraz wypracowaniu procedur, które umożliwiłyby szybkie i precyzyjne podejmowanie decyzji dotyczących planowania i prowadzenia działań w obszarze bezpieczeństwa i obrony. Od tamtego czasu Unia Europejska, a także jej polityka bezpieczeństwa i obrony przeszły szereg przeobrażeń i nadal ewoluuje. Specjaliści z zakresu nauk o bezpieczeństwie usiłują dziś udzielić odpowiedzi na istotny problem: jakie trendy charakteryzują kierunki zmian we wspólnej polityce bezpieczeństwa i obrony Unii Europejskiej? Autor, na podstawie badań i doświadczeń własnych z pracy w strukturach planowania poziomu polityczno-strategicznego Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych, analizuje bieżące trendy we wspólnej polityce bezpieczeństwa i obrony, dotyczące między innymi ewolucji unijnych organów i instytucji, procedur zarządzania kryzysowego, wdrażania podejścia zintegrowanego oraz tendencji w nowo powoływanych misjach reagowania kryzysowego. Niniejsze opracowanie jest wynikiem obszernych dyskusji i konsultacji przeprowadzonych z szerokim międzynarodowym i międzyinstytucjonalnym forum zarządzania kryzysowego. Bazuje na wywiadach i rozmowach z personelem wyższego szczebla, literaturze przedmiotu i wskazanej bibliografii.
The aim of the article is to analyse the institution of civil defence regarding its place in the Polish law. Having conducted a thorough analysis of the subject-matter literature and binding acts of law, similarities and differences between civil defence and crisis management are shown in the light of law in force. Firstly the origin, structure and area of operation of both institutions are presented, then the areas of life encompassing civil defence and crisis management operation are shown. Finally the considerations are carried out on the advisability to return to full civil defence rights in Poland.
Celem artykułu jest omówienie funkcjonowania systemu zarządzania kryzysowego w Polsce – przedstawienie ogólnych zasad jego działania, dotyczących go regulacji prawnych oraz głównych zagrożeń. W tym celu autorzy dokonują przeglądu definicji sytuacji kryzysowych oraz omawiają cele i etapy zarządzania kryzysowego. Następnie przedstawiają ogólne zasady działania systemu zarządzania kryzysowego w Polsce oraz najważniejsze regulacje prawne z tym związane. Omawiają też główne zagrożenia mogące prowadzić do wystąpienia sytuacji kryzysowej, zarówno naturalne i ekologiczne (np. powodzie, pożary, lawiny), jak i cywilizacyjne, spowodowane działalnością człowieka i awariami technicznymi (np. katastrofy budowlane i transportowe, działalność grup przestępczych, cyberterroryzm). Prowadzi to do konkluzji, że po powodzi stulecia z 1997 roku uchwalono w Polsce przepisy, dzięki którym system zarządzania kryzysowego stoi w naszym kraju na wysokim poziomie. Jednocześnie coraz nowsze zagrożenia powodują konieczność regularnego aktualizowania aktów prawnych dotyczących zarządzania kryzysowego, tak by zapewnianie bezpieczeństwa narodowego było skuteczne.
Bezzałogowe statki powietrzne, potocznie zwane dronami, odgrywają coraz większą rolę w systemie bezpieczeństwa państwa. Drony wykorzystywane są przez wiele służb odpowiedzialnych za bezpieczeństwo państwa. Nowoczesne funkcjonalności bezzałogowych statków powietrznych pozwalają na wykonywanie szeregu zadań ustawowych wielu służb. Bezzałogowe platformy latające uczestniczą również w różnego rodzaju akcjach poszukiwawczo-ratowniczych. Systemy bezzałogowe pozwalają na wyeliminowanie wielu zagrożeń, które mogą wpłynąć negatywnie na ludzkie życie czy zdrowie. Analiza literatury pokazuje, że lotnictwo bezzałogowe w coraz większym stopniu zapewnia wsparcie organów oraz instytucji państwowych. Pandemia COVID – 19 pokazuje, jak ważnym elementem jest obserwacja i monitoring z powietrza. Zmiana przepisów prawnych dotyczących bezzałogowych statków oraz coraz większa ilość wykonywanych operacji lotniczych świadczy o niezwykłej popularności wskazanych obiektów latających.
Jednym z obszarów bezpieczeństwa, w którego zakresie właściwa jest administracja publiczna, jest zarządzanie kryzysowe. Na szczeblu lokalnym sprawami zarządzania kryzysowego zajmuje się samorząd terytorialny. Zadania związane z przeciwdziałaniem powstawaniu sytuacji kryzysowych, reagowaniem na nie oraz usuwaniem ich skutków w gminie wykonuje wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w powiecie – starosta. Zarządzanie kryzysowe to działalność organów administracji publicznej w sferze bezpieczeństwa. Do administracji publicznej zalicza się też samorząd terytorialny. Zaspokaja on te potrzeby społeczne mieszkańców, które jest w stanie skutecznie realizować, w tym potrzeby bezpieczeństwa.
Artykuł zawiera prawną analizę sytuacji kryzysowej, której definicja znajduje się w ustawie z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym. Artykuł analizuje obecną i wcześniejszą definicję sytuacji kryzysowej. Następnie odnosi ją do sytemu bezpieczeństwa państwa przez porównanie z tzw. zagrożeniami codziennymi i zagrożeniami szczególnymi.
EN
The article contains the analysis of the crisis situation, the definition of which issituated inthe Act of 26April 2007on Crisis Management. The article analyzes the currentandthe previousdefinition of the crisis situation.Thenitrefers tothenational securitysystem by comparison with typical and extraordinary threats.
W referacie przedstawiono cele i zadania bezpieczeństwa cywilnego w Polsce oraz możliwości wybranych systemów dedykowanych do zapewnienia bezpieczeństwa obywatelom, ochrony ich mienia i środowiska od zagrożeń powodowanych przez nagłe zdarzenia niemilitarne.
Niniejsza praca koncentruje się na przedstawieniu problematyki zarządzania kryzysowego, funkcjonującego w ramach rozwiązań instytucjonalnych systemu bezpieczeństwa państwa. Szczególną uwagę poświęcono administracji zespolonej i wykorzystaniu przez nią procedur zarządzania ryzykiem. Zakres pracy odnosi się do poszczególnych szczebli funkcjonowania administracji. Badania skupiły się na analizie suprasystemu bezpieczeństwa państwa oraz wyselekcjonowaniu zadań z zakresu zapewnienia bezpieczeństwa i zarządzania kryzysowego przypisanych ustawowo poszczególnym ministrom i kierownikom centralnych organów administracji.
Administracja publiczna, jak również służby ratunkowe w procesie zarządzania kryzysowego mogą być wspierane przez organizacje pozarządowe. Można wyróżnić wśród nich: ochotnicze straże pożarne, społeczne organizacje ratownicze, organizacje społeczno-wychowawcze i organizacje posiadające unikalne zasoby. Ich odmienny charakter determinuje ich użycie w różnych fazach zarządzania kryzysowego: zapobieganiu, przygotowaniu, reagowaniu i odbudowie. W każdej znich organizacje wspomagają działania profesjonalnych podmiotów, w korzystnysposób wpływając na skuteczność procesu zarządzania kryzysowego.
EN
Non-governmental organizations can support public administration and rescue services in emergency management process. In every phase of emergency management – prevention, preparedness, response and recovery – different type of support is needed. Cooperation between public sector and volunteer fire departments, social rescue organizations, youth organizations, and organizations which own unique resources brings good results and makes emergency management more effective.
Odporność w społecznościach lokalnych powinna być budowana na podstawie pozytywnych cech politycznych, ekonomicznych oraz społecznych. Pojęcie te koncentruje się na systemach społecznych, środkach wykorzystywanych przy realizacji czynności zapobiegawczych oraz koncepcji prowadzenia działań po wystąpieniu zagrożenia, które mają na celu zminimalizowanie strat. W niniejszym artykule odporność należy rozumieć jako zdolność społeczeństwa narażonego na zagrożenia do adaptacji w nowej sytuacji poprzez przeciwstawianie się lub wprowadzanie zmian w celu utrzymania akceptowanego poziomu egzystencji. Kształtowanie odporności na zagrożenia ma przede wszystkim na celu wzbudzić w społecznościach lokalnych zaangażowanie do działań ograniczających ryzyko wystąpienia zagrożenia.
W ramach działania Krajowego Systemu Ratowniczo-Gaśniczego (KSRG) w Polsce realizowane są zadania z zakresu ratowania zdrowia, życia i mienia obywateli oraz ochrony środowiska. Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie zasad funkcjonowania tego systemu, ze szczególnym uwzględnieniem roli Państwowej Straży Pożarnej (PSP), która zajmuje bardzo ważne miejsce w KSRG, również jako jego organizator. Najpierw przedstawiono genezę i zadania KSRG oraz wskazano obszary bezpieczeństwa publicznego w Polsce, o które troszczą się podmioty zaangażowane w ten system, a także przybliżono zagadnienia związane z organizacją i zadaniami PSP. Następnie wskazano miejsce KSRG i PSP w zarządzaniu kryzysowym. Przedstawienie tych zagadnień pozwoliło stwierdzić, że PSP jest formacją odgrywającą wiodącą rolę w wielu działaniach ratowniczych i ważnym elementem systemu bezpieczeństwa wewnętrznego, m.in. jako filar KSRG.
Głównym celem artykułu jest prezentacja wyników badań dotyczących obiegu informacji w systemie zarządzania kryzysowego w powiatach słupskim i wejherowskim. W artykule zaprezentowano strukturę systemu zarządzania kryzysowego na szczeblu powiatu oraz wyniki analizy funkcjonowania systemów łączności i teleinformatycznego wsparcia zarządzania kryzysowego w powiatach objętych badaniami.
Artykuł ten ma na celu przedstawienie rozważań na temat organizacji i funkcjonowania zarządzania kryzysowego na wypadek wystąpienia zagrożenia na szczeblu krajowym. Prezentowane jest także pokazanie prawidłowego działania jednego ze szczebli systemu zarządzania kryzysowego Rzeczypospolitej Polskiej ze wskazaniem zadań i kompetencji Prezesa Rady Ministrów i Rady Ministrów w strukturze zarządzania kryzysowego, a także przedstawienie działań administracji publicznej na wypadek wystąpienia zagrożenia.
JavaScript is turned off in your web browser. Turn it on to take full advantage of this site, then refresh the page.